Italiaans-Turkse Oorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Italiaans-Turkse Oorlog
Bellum1911.png
Datum 29 september 191118 oktober 1912
Locatie Libië, Egeïsche Zee
Resultaat Vrede van Lausanne, Italiaanse overwinning
Casus belli Italiaans imperialisme ten koste van het Osmaanse Rijk
Territoriale
veranderingen
Italië annexeert de Dodekanesos en de Osmaanse provincies Cyrenaica, Tripolitanië en Fezzan (het huidige Libië).
Strijdende partijen
Vlag van Italië 1861-1946 Italië Vlag van Ottomaanse Rijk Ottomaanse Rijk
Commandanten
Vlag van Italië Carlo Caneva Ottoman flag.svg Ismail Enver
Ottoman flag.svg Mustafa Kemal Ataturk
Troepensterkte
100.000 28.000
Stamkrijgers
Verliezen
3.380 doden,
4.220 gewonden
14.000 doden,
5.370 gewonden

De Italiaanse-Turkse Oorlog begon op 29 september 1911 en eindigde op 18 oktober 1912. De oorlogvoerende partijen waren het Osmaanse Rijk (het latere Turkije) en Italië. De oorlog staat ook wel bekend als de Tripolitaanse Oorlog.

Voorspel[bewerken]

Net als Duitsland werd Italië pas laat in de 19e eeuw een eenheidsstaat. Dit was te laat om op koloniaal gebied nog een rol van enige betekenis te spelen. Desondanks droomde Italië van een eigen koloniaal rijk. Italië liet zijn oog vallen op de aan de andere kant van de Middellandse Zee gelegen Ottomaanse provincies Cyrenaica, Tripolitanië en Fezzan. Deze gebieden lagen relatief dichtbij en het Ottomaanse Rijk was al tijden ernstig verzwakt. Verder eisten de Italianen het Ottomaanse eiland Rodos en de andere eilanden die deel uitmaken van de Dodekanesos op.

Italië sloot in 1902 een overeenkomst met Frankrijk die inhield dat Frankrijk Italië de vrije hand liet in de in Noord-Afrika gelegen Ottomaanse provincie Tripolitanië in ruil voor een soortgelijke verklaring van Italië ten aanzien van Marokko. Toen Marokko in de zomer van 1911 inderdaad een Frans protectoraat geworden was, verklaarde Italië op 25 september 1911 het Ottomaanse Rijk de oorlog.

Verloop[bewerken]

De Italianen waren sterker dan de Ottomaanse Turken, die nog volop bezig waren met de modernisering van hun leger en sterk in de minderheid waren. Italiaanse legers landden in oktober te Tripoli, Benghazi en Homs en lijfden op 5 november 1911 dit gebied officieel in. Ottomaanse officieren als Enver Pasja en Mustafa Kemal wisten echter met de hulp van Libische stammen onverwacht veel weerstand te organiseren.

Geconfronteerd met een moeizamere oorlog dan voorzien, zochten de Italianen naar steun op de Balkan, waar Bulgarije, Griekenland, Servië en Montenegro al bereid waren de wapens tegen de Ottomanen op te nemen, wat leidde tot de Eerste Balkanoorlog. Hoewel de Italianen de Tripolitaanse Oorlog nog allerminst hadden gewonnen, moest de sultan in de Vrede van Lausanne instemmen met de vestiging van het Italiaanse gezag over Cyrenaica, Tripolitanië en Fezzan. Deze drie gebieden werden samengevoegd tot één Italiaanse kolonie, Italiaans-Libië. Voorts werden Rhodos en de Dodekanesos geannexeerd.

Gevolgen[bewerken]

Het Ottomaanse Rijk raakte door de Italiaans-Turkse en de Eerste Balkanoorlog verzwakt. Het gezag van de sultan stond ter discussie en de Jonge Turken grepen de macht en zij versnelden het al ingezette moderniseringsproces. Enver Pasja was een van hun leiders. Ook Mustafa Kemal speelde, zij het op de achtergrond, een rol.

De Balkanoorlogen vormden op hun beurt weer een belangrijke aanleiding tot de Eerste Wereldoorlog. Italië was bovendien door de samenwerking met Frankrijk volkomen onbetrouwbaar gebleken als bondgenoot voor Duitsland en Oostenrijk-Hongarije in hun 'Driebond'. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, verleende Italië zijn noordelijke bondgenoten inderdaad geen steun; na een periode van neutraliteit sloot het land zich aan bij de Triple Entente.