Italiaanse Oorlogen
Onder de Italiaanse Oorlogen wordt een reeks van opeenvolgende conflicten tussen 1494 en 1559 verstaan, waarbij op verschillende tijdstippen alle belangrijke West-Europese staten betrokken waren. Tot de partijen behoorden Frankrijk, Spanje, het Heilige Roomse Rijk, Engeland, Schotland, de Republiek van Venetië, de Pauselijke Staat, de meeste Italiaanse stadstaten en zelfs het Ottomaanse Rijk.
De oorlogen begonnen met een conflict over de opvolging van Ferdinand I van Napels. Ze groeiden evenwel al snel uit tot een gevecht om de heerschappij over heel Europa, vooral tussen Frankrijk en Spanje, meer in het bijzonder het Huis Valois tegen Habsburg.
Aan het einde van de oorlogen was Spanje de toonaangevende mogendheid in Europa.
[bewerken] De Nederlanden
De gevechten strekten zich ook uit tot de Lage Landen. In de Gelderse Oorlogen werd hertog Karel van Gelre in zijn strijd tegen de Habsburgers gesteund door de Franse koning.
Na de nederlaag van Gelre werd een Franse invasie van Vlaanderen afgeslagen door een troepenmacht uit de Habsburgse Nederlanden onder leiding van Lamoraal van Egmont. Er volgden hierdoor echter ook directe oorlogen met Frankrijk.
