Jean-Paul Belmondo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean-Paul Belmondo
Jean-Paul Belmondo 2001.jpg
Algemene informatie
Geboren 9 april 1933
Land Frankrijk
Bijnaam Bébel
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Jean-Paul Belmondo (Neuilly-sur-Seine, 9 april 1933) is een Franse acteur, bekend van film en theater.

Reeds vroeg boekte hij in de film zijn belangrijkste successen. Hij werd beroemd met zijn rol in À bout de souffle (1960) van Jean-Luc Godard, die van hem een gewichtig figuur maakte van de Nouvelle Vague. Werkte verder samen met vermaarde regisseurs als Jean-Pierre Melville, Louis Malle, François Truffaut, Alain Resnais en Claude Lelouch. Met l'Homme de Rio (1964) ging hij over op meer commerciële films, in het bijzonder komedies en actiefilms. Zijn schelmachtige gelaat en atletische gestalte maakten hem hiervoor geknipt. De stunts nam hij zelf voor z'n rekening, niet zelden met blessures tot gevolg. Stak in "Le Magnifique" (1973) de draak met het imago van stoere actieheld. Hoewel hij zich hierdoor gaandeweg van een minder veelzijdige kant toonde, nam zijn populariteit bij het grote publiek aanvankelijk alleen maar toe. Midden jaren tachtig verminderde het commerciële succes, waarna Belmondo zich meer op toneel ging toeleggen en nog sporadisch (serieuzere) filmrollen accepteerde. Na gezondheidsproblemen in 2001, keerde hij op 75-jarige leeftijd terug in een film van Francis Huster, "Un homme et son chien", een remake van "Umberto D" van Vittorio De Sica.

Delon[bewerken]

In de jaren zestig streed Belmondo met Alain Delon om de eretitel 'jeune premier van de Franse cinéma'. Samen schitterden ze in 1970 in de gangsterfilm "Borsalino". Later zouden ze in de komedie "Une chance sur deux" (1998) nog eens tegenover elkaar staan, maar toen deden hun namen op het affiche allang de kassa niet meer rinkelen.

Privé[bewerken]

Zoon van de beeldhouwer Paul Belmondo. Vader van in totaal vier kinderen uit de huwelijken met Elodie Constantin (1953-1965) en Nathalie Tardivel (2002-2008). Had daarnaast langdurige relaties met actrices als Ursula Andress, Laura Antonelli en Sophia Loren. Zijn oudste zoon 'petit Paul' was enige tijd racewagencoureur en had in de jaren tachtig een kortstondige relatie met prinses Stéphanie van Monaco.

Op de vraag naar zijn favoriete dichter, gaf hij ooit als antwoord: "Charles Baudelaire". En op de vraag naar zijn favoriet gedicht: "Les fleurs du mal." Ook Arthur Rimbaud is hij fan van. En Apollinaire (Franse experimentele dichter, 1880-1918). Verder dol op japans eten, parijse sushi-restaurants met name. Schaarde zich achter de acties tegen dierenleed van zijn collega Brigitte Bardot, maar meer op de achtergrond en vooral minder radicaal. Toonde zich een fervent aanhanger van de socialist François Mitterand, die van 1981 tot 1995 president van Frankrijk was. Is een verklaard voorstander van een progressief belangstelsel: "Zo kan ik op een makkelijke manier iets terugdoen voor de Staat, die per slot van rekening ook altijd goed voor mij is geweest".

Handelsmerk[bewerken]

Zijn op meerdere plekken gebroken neus, gebeurd tijdens een potje rugby in zijn jonge jaren toen hij echter al wel acteur was, maakte hem naar eigen zeggen "lelijker dan ik al was". Vroeger standaard een vette franse sigaret (gauloise) of lange dunne sigaar (panatella) tussen lippen geklemd, terwijl de dialoog doodgemoedereerd in rookwolken gehuld voortging, maar is daarmee gestopt omdat hij geen uithangbord voor de tabaksindustrie wilde wezen.

Onderscheidingen[bewerken]

Ontving in 1989 een César voor zijn rol in Itinéraire d'un enfant gâté en in 2010 een Life Time Achievement Award van de Los Angeles Film Critics Association. Door de President van Frankrijk opgenomen in het Légion d'Honneur.

Filmografie[bewerken]

1956-1959

1960-1969

1970-1979

1980-1989

1990-2008