Mary and Max

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mary and Max
Regie Adam Elliot
Producent Melanie Coombs
Scenario Adam Elliot
Hoofdrollen Philip Seymour Hoffman
Toni Collette
Eric Bana
Bethany Whitmore
Renée Geyer
Distributie Icon Entertainment International
IFC Films
Soda Pictures
Première Vlag van Verenigde Staten 15 januari 2009
Vlag van Australië 9 april 2009
Vlag van België 17 februari 2010
Vlag van Nederland 14 april 2010
Vlag van Verenigd Koninkrijk 22 oktober 2010
Vlag van Japan 23 april 2011
Speelduur 80 min.
Taal Engels
Land Australië
Budget 8 milj. AUD[1]
Opbrengst $ 1.712.085
Portaal  Portaalicoon   Film

Mary and Max is een Australische klei-animatiefilm uit 2009, die door Adam Elliot werd geschreven en geregisseerd. De productie werd verzorgd door Melanie Coombs. De stemmen uit de film zijn van onder anderen Philip Seymour Hoffman, Toni Collette, Eric Bana en Bethany Whitmore. Het verhaal wordt verteld door Barry Humphries.

De film ging in première op de eerste dag van het Sundance Film Festival in 2009. In juni dat jaar werd Mary and Max bekroond met het Annecy Cristal op het Festival International du Film d'Animation d'Annecy en in november met een Asia Pacific Screen Award voor de beste animatiefilm.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Mary Daisy Dinkle is een eenzaam, achtjarig meisje uit Melbourne. Haar moeder is alcoholiste en haar vader is een onverschillige man, die jarenlang in een fabriek de touwtjes aan theezakjes vastmaakte en later als hobby dieren is gaan opzetten. Mary is een doodgewoon meisje met een bril. Haar enige vriend is een haan met de naam "Rooster" en haar favoriete kleur is bruin. Nadat haar grootvader haar verteld heeft dat baby's op de bodem van bierglazen gevonden worden, besluit ze in 1976 een brief te schrijven naar een Amerikaan om erachter te komen hoe baby's in de Verenigde Staten geboren worden. In het postkantoor bladert ze door een telefoonboek en bij toeval valt haar oog op de naam Max Jerry Horowitz.

Max is een dikke, mensenschuwe man uit New York van vierenveertig jaar oud. Hij leeft in een klein appartement met zijn huisdieren en Ravioli, zijn denkbeeldige vriend. Hij krijgt van Mary een brief met een zelfportret en een chocoladereep. Ondanks zijn grote verwardheid hierover besluit hij een brief terug te schrijven. Hij vertelt uitgebreid over zijn leven in Amerika en probeert Mary's vraag te beantwoorden. Een langdurige briefwisseling volgt.

Als Mary hem vraagt wat liefde is, raakt Max volledig in paniek. Hij heeft zelden contact met andere mensen en heeft geen flauw idee wat liefde inhoudt. Hij schrijft geen brief terug en Mary denkt dat hij haar vergeten is. Een tijd later wint Max de loterij, waardoor hij twee van zijn drie levensdoelen bereikt: hij schaft een levenslange voorraad chocolade aan, koopt de complete verzameling poppetjes van zijn favoriete cartoon The Noblets en geeft de rest van het prijzengeld aan zijn buurvrouw. Het belangrijkste dat hij zichzelf ten doel had gesteld, echte vriendschap, heeft hij nog niet bereikt, dus besluit hij Mary alsnog een brief terug te schrijven. Hij legt uit dat hij lijdt aan het syndroom van Asperger en dat hij daardoor moeite heeft met het herkennen van emoties.

Mary is heel blij dat Max alsnog reageert. Ze begint met een studie psychologie om meer over Max' stoornis te weten te komen. Zijn verhaal gebruikt ze als case study voor haar eerste boek, waarvan ze de eerste druk naar Max toestuurt. Max is hier allesbehalve tevreden mee en wordt heel kwaad. Hij typt eerst een boze brief, maar gooit deze weg en stuurt in plaats daarvan het hamertje met de letter 'M' van zijn schrijfmachine. Door het conflict met Max raakt Mary in een diepe depressie terecht. Ze raakt verslaafd aan alcohol, wordt verlaten door haar echtgenoot voor diens penvriend uit Nieuw-Zeeland en ze probeert zelfmoord te plegen.

Op het moment dat Mary zichzelf tracht te verhangen, wordt op de deur geklopt door haar overbuurman, die zijn agorafobie overwon om haar een pakketje van Max te bezorgen. Max schenkt haar zijn volledige collectie Noblets als teken dat hij haar vergeeft. Ze zoekt hem op in New York, maar als ze bij zijn flat aankomt, blijkt hij al overleden aan de gevolgen van zijn overgewicht. Mary ziet tot haar vreugde dat Max alle brieven en cadeautjes heeft bewaard.

Rolverdeling[bewerken]

Muziek[bewerken]

De muziek van de film werd op 15 mei 2009 op compact disc uitgegeven, met daarop de volgende liedjes:[2]

Mary and Max [Music from the Motion Picture]
Nr. Titel Artiest of groep Duur
1. Perpetuum Mobile   Penguin Café Orchestra 4:41
2. Old Mother Hubbard   ABC Radio Orchestra 0:50
3. Russian Rag   Elena Kats-Chernin 3:42
4. Across Two Worlds   Dale Cornelius 2:06
5. The Typewriter (uitgevoerd met schrijfmachines) Leroy Anderson 1:38
6. Dance of the Knights (Montagues and Capulets)   Sydney Symphony Orchestra 3:57
7. Prelude and Yodel   Penguin Café Orchestra 3:53
8. Zadok the Priest   The Kings of Consort & Choir 5:54
9. Max's Meltdown   Dale Cornelius 1:26
10. That Happy Feeling   Bert Kaempfert 2:55
11. Zorba's Dance   The London Pops Orchestra 2:51
12. That's Life   James Last 3:36
13. How I Feel/Pulping Her Life   Dale Cornelius 3:20
14. Whatever Will Be Will Be (Que Sera Sera)   Pink Martini 4:11
15. The Humming Chorus   Nana Mouskouri 2:39
16. A Swinging Safari   Bert Kaempfert 3:10
50:49

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Time Out Sydney (1 april 2009). "Mary and Max". Geraadpleegd op 5 mei 2011.
  2. (en) Mary and Max [Music from the Motion Picture] in de database van AllMusic