Mel Powell

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mel Powell
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Volledige naam Melvin Epstein;
Mel Powell
Geboren 12 februari 1923
Overleden 24 april 1998
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) symfonische muziek, HaFaBramuziek
Beroep(en) componist, muziekpedagoog en jazzpianist
Instrument(en) piano
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Mel Powell (geboren: Melvin Epstein) (New York City, 12 februari 1923Sherman Oaks, 24 april 1998) was een Amerikaans componist, muziekpedagoog en jazzpianist. Zijn ouders waren uit Rusland afkomstige joden, die na hun emigratie in de New Yorkse stadsdeel (Borough) The Bronx tegenover van het bekende Yankee Stadium woonden. Daarom had Mel aanvankelijk een grote liefde voor honkbal. Hij bouwde zijn muzikale reputatie op als jazzpianist en arrangeur, vooral in en met de band van Benny Goodman, maar hij was een grote tijd van zijn leven docent voor klassieke compositie en componist.

Levensloop[bewerken]

Zijn oudere broer introduceerde hem tot de jazz in het midden van de jaren 1930 en nam hem mee naar een jazzconcert met een optreden van de Benny Goodman Band in het Paramount Theatre aan de Broadway in 1936. Hij was heel enthousiast en vertelde een journalist van het dagblad The New Yorker nog in 1987: Ik heb nooit vergelijkbaar opwindende muziek gehoord, dan in dit concert en deze ervaring zorgde voor een hang naar de jazz. Hij werd lid van verschillende bands en stopte met de muziekstudies zonder zijn diploma te halen.

Zijn lokale bekendheid groeide en hij werkte met muzikanten als Bobby Hackett, Zutty Singleton en Muggsy Spanier in de jaren veertig. Hij schreef arrangementen voor Earl Hines. Hij veranderde zijn naam in Mel Powell kort voordat hij lid van de Benny Goodman Band in 1941 werd en hij was twee jaren pianist en arrangeur voor deze klarinettist. Het bekendste werk uit deze periode is The Earl, opgedragen aan Earl Hines en in 1941 opgenomen.

Na een korte periode als lid van het CBS Orchestra, toen onder leiding van Raymond Scott, werd hij in 1942 ingelijfd in het leger van de Verenigde Staten. Aldaar kwam hij in de Glenn Millers Army Air Force Band. Tijdens zijn stationering in Parijs maakte hij opnames met Django Reinhardt in de jazzclub "American Hot Band". Na zijn terugkomst werkte hij opnieuw met Benny Goodman in New York. In 1946 vertrok hij naar Los Angeles waar hij ook als jazzpianist werkte. Voor een korte tijd werkte hij als filmcomponist, maar zonder succes. Hij werd bekend en huwde later met de actrice Martha Scott.

In 1949 studeerde hij bij Paul Hindemith aan de Yale-universiteit in New Haven (Connecticut). Onder Hindemiths rigoureuze leermethodes ontdekte hij met de mogelijkheden, die hij meer niet-tonaal dan atonale compositie methodes noemde, om te gaan. In het gevolg veranderde hij ook zijn muzikale focus naar de opleiding. Hij werd docent aan de Yale-universiteit en vanaf 1970 aan het California Institute for the Arts in Valencia (Californië) voor klassieke compositie. Hij werd daar aangezien voor een vertegenwoordiger van de school van het Amerikaans serialisme, dat men ook in de latere werken van Aaron Copland en in de muziek van componisten zoals Elliott Carter en Milton Babbitt terugvindt. In 1990 won hij met zijn werk Duplicates voor twee piano's en orkest de Pulitzerprijs voor muziek.

In 1987 spelde hij opnieuw jazzmuziek met Benny Carter, Howard Alden, Milt Hinton en Louie Bellson op het cruiseschip Norway.

Composities[bewerken]

Werken voor orkest[bewerken]

  • 1949 Suite, voor orkest
  • 1961 Setting, voor cello en orkest
  • 1965 Stanzas, voor orkest
  • 1967 Immobiles, voor geluidsband en/of orkest
  • 1985 Modules: An Intermezzo, voor kamerorkest
  • 1987 Duplicates: A Concerto, voor twee piano's en orkest
  • 1992 Settings, voor klein orkest in twee delen
  • Cantilena Concertante, voor althobo en orkest

Werken voor harmonieorkest[bewerken]

  • 1950 Capriccio, voor harmonieorkest

Werken voor koor[bewerken]

  • 1950 Six Love Songs, voor gemengd koor a capella
  • 1963 Events, voor gemengd koor en geluidsband
  • 1988 Computer Prelude, voor gemengd koor en geluidsband

Vocale muziek[bewerken]

  • 1961 Haiku Settings, voor sopraan en piano
  • 1963 Two Prayer Settings, voor tenor, hobo, viool, altviool en cello
  • 1979 Settings, voor sopraan en dwarsfluit, klarinet, trompet, slagwerk, harp, piano en cello
  • 1979 Little Companion Pieces, voor sopraan en strijkkwartet
  • 1983 Strand Settings: Darker, voor sopraan, gemengd koor en geluidsband
  • 1987 Die Violine, voor sopraan, piano en viool
  • 1988 Letter to a Young Composer, voor sopraan en slagwerk
  • 1996 Levertov Breviary, voor sopraan en piano
  • 1998 Seven Miniatures, Women Poets of China, voor mezzosopraan en harp

Kamermuziek[bewerken]

  • 1954 Divertimento, voor viool en harp
  • 1954 Trio, voor viool, cello en piano
  • 1957 Miniatures, voor dwarsfluit, hobo, klavecimbel, viool, altviool en cello, op. 8
  • 1959 Filigree Setting, voor twee violen, altviool en cello
  • 1962 Improvisation, voor klarinet, piano en altviool
  • 1967 Immobile 5, voor geluidsband en dwarsfluit, hobo, klarinet, trompet, vibrafoon, marimba, piano, viool, altviool, cello, pauken
  • 1982 Strijkkwartet
  • 1985 Blazerskwintet
  • 1994 Piano Trio ‘94, voor piano, viool en cello
  • 1996 Sextet, voor dwarsfluit, klarinet, slagwerk, piano (of: celesta), viool en cello

Werken voor piano[bewerken]

  • 1984 Intermezzo
  • 1988 Prelude
  • 1988 Setting, voor twee piano's

Werken voor gitaar[bewerken]

Filmmuziek[bewerken]

  • 1953 American Frontier
  • 1954 The Lonely Night

Bibliografie[bewerken]

  • Joan Peyser; with a foreword by Milton Babbitt, Rosalyn Tureck: The music of my time: Collected essays and articles by a gited musicologist, on the modern classical scene (Something About the Music : Guide to Contemporary Repertory, Vol 1), London: Kahn & Averill, 1995, 474 p., ISBN 978-0-912-48399-3
  • John Reeves, Gene Lees: Jazz lives : 100 portrait in jazz, Toronto: Stewart House, 1994, 216 p., ISBN 1-895246-40-7
  • Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
  • Raymond Horricks: Profiles in jazz : From Sidney Bechet to John Coltrane, London: Transaction Publishers, 1991, 267 p., ISBN 978-0-887-38432-5
  • Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
  • Whitney Balliett: What ever happened to Mel Powell?, in: The New Yorker, 25 May 1987, pp. 37–43
  • Les Thimmig: The Music of Mel Powell, in: The Musical Quarterly 55, Jan. 1969. pp. 31–44

Externe link[bewerken]