Peter Anders

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Peter Anders
Peter Anders als de Graaf van Mantua in Rigoletto
Peter Anders als de Graaf van Mantua in Rigoletto
Geboren 1 juli 1908
Overleden 10 september 1954
Geboorteland Vlag van Duitsland Duitsland
Jaren actief 1931-1954
Stijl Opera
Beroep(en) tenor
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Peter Anders (Essen, 1 juli 1908Hamburg, 10 september 1954) was een Duitse tenor die vooral als operazanger bekend is geworden. Hij beheerste zowel het Italiaanse als Franse repertoire, maar het accent lag bij hem vooral op de Duitstalige opera's.

Anders studeerde aan de Musikhochschule Berlin met Ernst Grenzebach, en later onder Lula Mysz-Gmeiner, met wiens dochter Susanne hij later getrouwd is. In 1931 debuteerde hij in Berlijn met een rol in La belle Hélène, en het jaar daarop als operazanger in Heidelberg, als Jacquino in Fidelio.

Peter Anders begon in 1933 vooral bekendheid te krijgen als opname artiest, zijn bühnecarriëre hinkte daar eigenlijk een beetje achteraan. De reden voor zijn snelle opkomst als operaster was mede aan de politieke omstandigheden te danken; een hele generatie operazangers met sterren zoals Richard Tauber werden door het Naziregime als bedenkelijk wegens joods of communistisch zijn aan de kant gezet, en er moesten dus snel nieuwe sterren gevonden worden.[1]. Na het platensucces nam ook zijn carriere op de planken een voorspoedige start; hij zong in Darmstadt (1933–35), Keulen (1935–36), Hannover (1937–38), en vervolgens in de Bayerische Staatsoper (1938–40), waar hij bijdroeg aan Richard Strauss's Friedenstag. Het jaar daarop keerde hij terug naar Berlijn waar hij voor een nogal fout publiek speelde in de Staatsoper Unter den Linden. Het Naziregime zorgde voor een vrijstelling van krijgsdienst, Anders werd ingezet voor propaganda en soldatenvermaak. Dit tot het bittere eind; in maart 1945 maakte hij in Berlijn nog een door het merg gaande opname van Schubert's Winterreise.[2][3]

Tot zijn repertoire behoorden rollen zoals Belmonte, Tamino, Lyonel, Hans, Hoffmann, Leukippos, Alfredo en Rodolfo.

Vanaf 1949 zong Anders ook zware rollen zoals Florestan, Max, Tannhäuser, Lohengrin, Walther, Siegmund, Radames en Otello, met een behoorlijk succes.

Hij heeft enkele gastoptredens gedaan in de Royal Opera House in Londen, evenals in de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel en het San Carlo in Napels.

Hij kwam in 1954 op 46-jarige leeftijd om het leven nadat de auto die hij bestuurde in een ongeluk betrokken raakte; hij stierf enkele dagen na het ongeluk in het Hamburger Hafenkrankenhaus.

Literatuur[bewerken]

  • Ferdinand Kösters: Peter Anders. Biographie eines Tenors. Monsenstein u. Vannerdat, Münster 2008 ISBN 978-3865826794

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties