Planckmassa

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de natuurkunde is de Planckmassa (aangeduid door mP) de eenheid van massa in het systeem van natuurlijke eenheden dat bekendstaat als de Planck-eenheden. De Planck-massa is gedefinieerd als

m_P = \sqrt\frac{\hbar c}{G} \approx 1{,}2209 \times 10^{19}\ \mathrm{GeV}/c^2 = 2{,}176 \times 10^{-8}\mathrm{kg}.

waar c de lichtsnelheid in een vacuüm is, G de Gravitatieconstante en ħ de gereduceerde Planck-constante.

Herkomst[bewerken]

De Planck-massa is de massa waarvoor de Schwarzschildstraal op een factor π na gelijk is aan de Comptonlengte. Deeltjesnatuurkundigen en kosmologen gebruiken vaak de term gereduceerde Planck-massa. Deze is gelijk aan

\sqrt\frac{\hbar{}c}{8\pi G} ≈ 4.340 * 10-6 g = 2.43 × 1018 GeV/c2.

De toegevoegde factor 1/\sqrt{8\pi} vereenvoudigt een aantal vergelijkingen in de algemene relativiteitstheorie. De Planck-energie is

E_P = M_P \times c^2 = 1,22 \times 10^{19} GeV

De naam eert Max Planck, die het begrip als eerste invoerde en ook andere Planck-eenheden ontdekte.

Literatuur[bewerken]

Onder meer

  • Kenyon, I.R.: General relativity, Oxford 1990, p. 173-174