Ruth Bader Ginsburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ruth Ginsburg

Ruth Joan Bader Ginsburg (Brooklyn (New York City), 15 maart 1933) is een juriste uit de Verenigde Staten, en één van de negen rechters van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten, 's lands hoogste rechtsprekende instantie.

Ruth Bader werd geboren in Brooklyn, New York, tussen joodse, Italiaanse en Ierse immigranten. Haar zuster stierf op zeer jonge leeftijd, waarna Ruth achterbleef als enig kind. Tijdens haar jaren op de middelbare school worstelde Ruth's moeder Celia met kanker, waaraan ze stierf op de dag vóór het afstuderen van haar dochter. Desondanks had Celia zo'n actieve rol gespeeld in Ruth's educatie dat deze laatste een beurs had gekregen om naar de universiteit te kunnen. Tijdens haar rechtenstudie aan Harvard trouwde ze in 1954 met Martin Ginsburg, een studiegenoot. Van 1959 tot 1961 werkte ze als griffier voor een rechter van een districtsrechtbank in Zuid-New York; later werkte ze tot 1978 als docente aan Rutgers University, Columbia Law School en Stanford University.

In 1971 was Ginsburg nauw betrokken bij een project van de American Civil Liberties Union (ACLU) om vrouwenemancipatie in de Verenigde Staten te stimuleren, en van 1970 tot 1980 werkte ze ook als advocaat voor ACLU. In die periode won ze verscheidene rechtszaken voor het Hooggerechtshof, waaronder Frontiero vs. Richardson, waarin beslist werd dat het Amerikaanse leger geen onderscheid mocht maken tussen mannen en vrouwen.

Hof van Beroep en Hooggerechtshof[bewerken]

In 1980 werd Ginsburg door president Jimmy Carter benoemd tot rechter van het United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit in Washington D.C.; daar werkte ze tot Bill Clinton haar in 1993 voordroeg als rechter van het federale Hooggerechtshof, een positie die door de senaat werd goedgekeurd met slechts drie stemmen tegen. Over het algemeen wordt Ginsburg gezien als een liberaal, hoewel ze ook met conservatief geachte standpunten heeft ingestemd tijdens haar carrière. Ook heeft ze consequent haar steun uitgesproken voor het recht op abortus, zoals in de zaak Stenberg vs. Carhart in 2000 waarbij een restrictieve abortuswet uit Nebraska werd afgeschaft; desondanks heeft zich uitgesproken tegen de oorspronkelijke beslissing van het Hooggerechtshof in Roe vs. Wade die abortus federaal legaliseerde, omdat deze op instabielere steun gebaseerd was dan het geval was geweest als de abortus-lobby de kans had gekregen meer actie te voeren. Ginsburg is ook een voorstander van het citeren van buitenlandse en internationale wetgeving. Dit standpunt bracht haar in discussie met mede-rechter Antonin Scalia en een aantal Republikeinse senatoren, die vonden dat de Amerikaanse grondwet niet geïnterpreteerd moet worden met behulp van buitenlandse wetten.

Ginsburg was één van de vier rechters die het in 2000 niet eens waren met de meerderheid van vijf rechters die de hertelling van de stemmen in de presidentsverkiezingen van 2000 staakten en zo de overwinning van George W. Bush bekrachtigden.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]