Seyfert-stelsel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Circinus sterrenstelsel, een Seyfert-stelsel. Foto gemaakt door NASA met Ruimtetelescoop Hubble.

Seyfert-stelsels zijn een klasse van sterrenstelsels met kernen die spectraallijn-emissie produceren uit sterk geïoniseerd gas.[1] Dit soort stelsels zijn vernoemd naar Carl Keenan Seyfert, de astronoom die deze klasse voor eerste identificeerde in 1943.[2] De centra van dit soort stelsels vormen een subklasse van actieve sterrenstelsels (AGN) waarvan men denkt dat ze ook een superzwaar zwart gat bevatten met een geschatte grootte van tussen de 10 en 100 miljoen zonnemassa's.[3]

Kenmerken[bewerken]

Seyfert-stelsels worden gekenmerkt door zeer heldere kernen en spectra die zeer heldere emissielijnen hebben van onder andere waterstof, helium, stikstof en zuurstof. Deze emissielijnen vertonen Doppler-verbreding, wat impliceert dat hier gaat om snelheden tussen 500 en 4000 km/s en vermoedelijk afkomstig zijn van een accretieschijf rondom het zwarte gat.[4]

Deze emissielijnen kunnen komen van het oppervlak van de accretieschijf of van gaswolken die worden verlicht door een "centrale motor" in de ionisatie kegel. De exact geometrie van het gebied dat deze stralen uitzendt is moeilijk te bepalen door slechte resoluties. Echter, elk deel van de accretieschijf heeft een andere snelheid relatief gezien vanaf onze positie. Hoe sneller het gas het zwarte gat ronddraait, hoe breder de emissielijn zal zijn.

Seyfert-stelsels laten daarnaast ook nog een sterke emissie zien in de infrarode, ultraviolette en röntgen delen van het spectrum. Van de radio-emissie wordt verondersteld dat dit synchrotron emissie is van de jet van het zwarte gat. De infrarood-emissie is het gevolg van straling die in andere banden van het zwarte gat worden opgewekt middels stof.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. L. S. Sparke, J. S. Gallagher III, Galaxies in the Universe: An Introduction, Cambridge University Press, Cambridge, 2007 ISBN 978-0-521-67186-6.
  2. C. K. Seyfert (1943). Nuclear Emission in Spiral Nebulae. Astrophysical Journal 97: 28–40 . DOI:10.1086/144488.
  3. Osterbrock, Donald E. and Ferland, Gary J., Astrophysics of Gaseous Nebulae and Active Galactic Nuclei, 2nd, University Science Books, 2006, p. 390 ISBN 1-891389-34-3.
  4. Donald E. Osterbrock, Gary J. Ferland, Astrophysics of Gaseous Nebulae and Active Galactic Nuclei, University Science Books, Sausalito, CA, 2006 ISBN 1-891389-34-3.