Smaragdarassari

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Smaragdarassari
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Smaragdarassari (Aulacorhynchus prasinus)
Smaragdarassari (Aulacorhynchus prasinus)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Piciformes (Spechtvogels)
Familie: Ramphastidae (Toekans)
Geslacht: Aulacorhynchus (Arassari's)
Soort
Aulacorhynchus prasinus
Gould, 1835
Afbeeldingen Smaragdarassari op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Smaragdarassari op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De smaragdarassari (Aulacorhynchus prasinus) is een vogel uit de familie Toekans (Ramphastidae).

Kenmerken[bewerken]

Het verenkleed, dat bij beide geslachten gelijk is, is smaragdgroen. De arassari's horen eigenlijk bij de toekans, maar hun snavel is in verhouding kleiner. De snavel is zwart met op de bovensnavel ook geel. De lichaamslengte bedraagt 30 cm en het gewicht 150 gram.

Leefwijze[bewerken]

Hun voedsel bestaat voornamelijk uit vruchten, insecten, kleine gewervelde dieren en eieren. Ze leven in paren of kleine groepen in bergbossen. Ze zijn moeilijk te zien, maar kunnen wel erg luidruchtig zijn. Ze maken allerlei geluiden, waaronder ook imitaties van andere vogels.

Voortplanting[bewerken]

Hun broedplaats bevindt zich in holle bomen, vaak in een spechtenhol. Het komt wel eens voor, dat ze de specht verjagen om het hol over te nemen. Mannetje en vrouwtje broeden beiden de 3 tot 4 eieren uit. Bij de jongen groeit de snavel sneller dan de rest van het lichaam.

Verspreiding en status[bewerken]

Deze standvogel komt voor in de bergregenwouden van Midden-Amerika en telt 4 ondersoorten:

  • A. p. warneri: zuidoostelijk Mexico.
  • A. p. prasinus: van oostelijk en zuidoostelijk Mexico tot Belize en noordelijk Guatemala.
  • A. p. virescens: van oostelijk Guatemala tot Honduras en noordelijk Nicaragua.
  • A. p. volcanius: oostelijk El Salvador.

Status[bewerken]

De smaragdarassari heeft een ruim verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie wordt geschat op 50.000 tot 500.000 individuen. De aantallen gaan achteruit. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat deze toekansoort als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
Externe link