Stanisław Skrowaczewski

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Stanisław Skrowaczewski
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Stanisław Skrowaczewski (Lwów, 3 oktober 1923) is een Pools-Amerikaanse dirigent en componist. Hij is het meest bekend vanwege zijn jarenlange relatie met het Amerikaanse Minnesota Orchestra.

Na een korte carrière als pianist legde hij zich steeds meer toe op dirigeren, eerst in Polen (1946-1959), daarna in de Verenigde Staten.

Hij was van 1960 tot 1979 dirigent van het Minneapolis Symphony Orchestra (tegenwoordig bekend als het Minnesota Symphony Orchestra). Van 1984 tot 1992 was hij dirigent van het Hallé Orchestra te Manchester.

Biografie[bewerken]

Als kind studeerde hij piano en viool en hij debuteerde op jonge leeftijd met een uitvoering van Beethoven’s derde pianoconcert. Een blessure aan zijn hand beëindigde echter vroegtijdig zijn solocarrière.

Na de Tweede Wereldoorlog werd Skrowaczewski aangesteld als dirigent van het filharmonisch orkest van Wrocław, later het orkest van Katowice, het Krakau Filharmonisch orkest en het Nationaal orkest Warschau. Hij studeerde compositie bij Nadia Boulanger in Parijs. In 1956 won hij de Santa Cecilia competitie (Fondazione musicale Santa Cecilia) voor dirigenten.

Op uitnodiging van George Szell dirigeerde Skrowaczewski enkele concerten met het Cleveland Orchestra. In 1960 verliet hij Polen en werd hij aangesteld als eerste dirigent van het Minneapolis Symphony Orchestra (in 1968 hernoemd als Minnesota Orchestra) als opvolger van Antal Doráti. Deze positie bekleedde hij tot 1979 waarna hij als ‘conductor laureate’ van dat orkest werd benoemd. Van 1984 tot 1991 was hij eerste dirigent van het Hallé Orchestra in Manchester. Hij deed zeer veel gastdirecties over de hele wereld. Tussen 1995 en 1997 was Skrowaczewski artistiek adviseur van het Milwaukee Symphony Orchestra.

Als pleitbezorger van de symfonieën van Anton Bruckner kreeg hij veel bijval. Zijn complete set met opnames van zijn symfonieën, met het Radio Symfonieorkest van Saarbrücken, kreeg grote bijval. De 9de symfonie in deze set ontving in 1998 de Golden Note Award. Tussen 2005 en 2006 voltooide hij een complete opname van Beethoven’s symfonieën.

Skrowaczewski is onderscheiden met de Order Orła Białego (de Orde van de Witte Adelaar – de hoogste Poolse onderscheiding); de gouden medaille van de ‘Mahler-Bruckner Society’; de Ditson Conductor’s Award (1973) en de Kennedy Center Friedheim Award (1976).

Composities voor orkest[bewerken]

  • Uwertura w stylu klasyccznym na orkiestrę (1944)(Ouverture in klassieke stijl voor orkest)
  • Trzy pieśni na sopran i orkiestrę (1946)(3 liederen voor sopraan en orkest)
  • Symfonia na smyczki op.25 (1948-49)(Symfonie voor strijkers)
  • Uwertura na orkiestrę (1947)(Ouverture voor orkest – winnaar Szymanofski competitie)
  • Symfoniczne preludium, fuga i postludium na orkiestrę (1946-48)(Symfonische prelude, fuga en postlude voor orkest)
  • Muzyka nocą, wariacje symfoniczne na orkiestrę (1949)(Symfonische nachtmuziek voor orkest)
  • Ugo i parisina, balet (1949-50)(Hugo van Parijs, ballet)
  • Pieśni nad pieśniami na sopran i orkiestrę kameralną (1949-51)(Liederen voor sopraan en kamerorkest)
  • Symfonia zwycięstwa (1954)(Overwinningssymfonie)
  • Uwertura na orkiestrę (1954)(Ouverture voor orkest)
  • Koncert na rożek angielski i orkiestrę (1969)(Concert voor Engelse hoorn en orkest)
  • Ricercari notturni na saksofon lub klarnet i orkiestrę (1977)
  • Koncert na klarnet a i orkiestrę (1980)(Concert voor klarinet en orkest - commissie van het American Composers' Forum, opgedragen aan Joseph Longo)
  • Koncert na skrzypce i orkiestrę (1985)(Vioolconcert)
  • Koncert na orkiestrę (1985)(Concert voor orkest - genomineerd voor de Pulitzer Prize in 1999)
  • Fanfare na orkiestrę (1987)(Fanfare voor orkest)
  • Koncert potrójny na skrzypce, klarnet, fortepian i orkiestrę (1991)(Tripleconcert voor viool, klarinet, piano en orkest)
  • Gesualdo di venosa: six madrigals na orkiestrę (1992)(‘Gesualdo di Venosa’, zes madrigalen voor orkest)
  • ’Ritornelli poi ritornelli’ na orkiestrę (1993)
  • Passacaglia immaginaria na orkiestrę (1996)(‘Passacaglia immaginaria’ voor orkest – commissie van de Minnesota Orchestral Association, genomineerd voor de Pulitzer Prize in 1997)
  • Koncert na orkiestrę kameralną (1994)(Concert voor kamerorkest – commissie van het St. Paul Chamber Orchestra voor hun 35ste verjaardag)
  • Koncert na fortepian i orkiestrę (2002)(Pianoconcert)
  • Symphony (2003)
  • Concerto Nicolo for piano left hand and orchestra (2003)

Bronnen[bewerken]