Sterke kernkracht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De sterke (kern)kracht of sterke wisselwerking is de sterkste van de vier fundamentele natuurkrachten uit de natuurkunde. De sterke kernkracht beïnvloedt op kleine schaal alleen quarks en antiquarks en is verantwoordelijk voor het samenbinden van quarks zodat deze hadronen kunnen vormen zoals protonen en neutronen. Op "grotere" schaal (ca.  10^{-15}\ m) is zij ook de interactie die de nucleonen (protonen en neutronen), waaruit de atoomkern bestaat, bij elkaar houdt.

Residuële effecten (samengevat in de Yukawa-potentiaal) reiken tot buiten het hadron en binden de neutronen en protonen vervolgens tot de kern van het atoom. Zonder deze kracht zouden de positief geladen protonen elkaar afstoten en zou een atoomkern niet kunnen bestaan.

De sterke kernkracht ontstaat door het continu uitwisselen van krachtvoerende deeltjes tussen de quarks. Deze krachtdragende deeltjes heten gluonen (van het Engelse glue, dat lijm betekent).

De sterke kernkracht wordt beschreven door de kwantumchromodynamica. De werking wordt ook wel omschreven met de term "kleurkracht". Daarbij gaat men ervan uit dat quarks drie kleuren kunnen hebben (rood, blauw, groen) en antiquarks ook (antirood, antiblauw, antigroen). Een gluon transporteert kleurlading van de ene naar de andere.

Zie ook[bewerken]