Theodorik II

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
08-TEODORICO.JPG

Theoderik II was tussen 453 en 466 koning van de Visigoten. Hij volgde zijn broer Thorismund op na diens dood in 453. Van zijn regeerperiode is bekend dat hij in het begin een trouw bondgenoot was van de Romeinen. Met name met de Romeinse keizer Avitus stond hij op goede voet. Na diens dood in 456 gedroeg hij zich steeds onafhankelijker.

Trouwe bondgenoot[bewerken]

In tegenstelling tot zijn vader Theoderik I (418-451) respecteerde Theoderik II het foederati verdrag met de Romeinen. In opdracht voor de Romeinen maakte Visigotische troepen in 454 een einde aan een opstand in Spanje, waar benden Bagaudae land en stad terroriseerden. Theoderik II steunde de Gallische senator Avitus, een goede vriend van zijn vader toen deze zich in 455 tot keizer liet benoemen door het Romeinse leger in Gallië. Het Visigotisch leger kwam in 456 opnieuw in Spanje in actie voor de Romeinen. Ditmaal om de Sueven te bestraffen voor plundertochten. Dicht bij de stad Astorga dolven de Sueven het onderspit en hun koning Rechiar sneuvelde.

Op gespannen voet met het Romeinse Rijk[bewerken]

Nadat Keizer Avitus in 456 werd afgezet door de opperbevelhebber van het Romeinse leger, de Germaan Ricimer, begon Theoderik II heimelijk het Romeins gezag tegen te werken. In Spanje liet hij soldatenkolonies achter, zogenaamd voor de handhaving van de vrede, maar in werkelijkheid was het een bezettingsmacht. De energieke keizer Majorianus pikte dat niet en dwong Theoderik II opnieuw het Romeins gezag in 460 te erkennen. Majorianus startte een veldtocht tegen de Vandalen waar ook de Visigoten gedwongen werden aan mee te doen. Deze veldtocht verliep zeer ongelukkig, de Romeinen leden een nederlaag tegen de Vandalen en dit had weer grote gevolgen. Het leger in Italië zette Majorianus aan de kant en benoemde Libius Severus, een stroman van Ricimer tot keizer. In Gallië weigerde generaal Aegidius deze nieuwe keizer te erkennen en maakte zich op om Italië binnen te vallen. Dit conflict paste prima in Theodoriks streven om zich verder te ontdoen van het Romeinse gezag. In ruil voor de havenstad Narbonne en omgeving koos hij in 462 de zijde van Ricimer. Hiermee verkregen de Visigoten een verbinding met de Middellandse Zee. Samen met de Bourgonden werd Aegidius de pas naar Italië afgesneden.

Het plan van Theodorik om het Visigotische gebied ten noorden van de Loire uit te breiden mislukte jammerlijk. In 463 trok hij aan het hoofd van zijn leger op tegen Aegidius, die inmiddels een eigen Gallo-Romeinse Rijk had gesticht in Noord-Gallië. Bij Orleans leed Theodorik een zware nederlaag, waarna hij verdere pogingen opgaf. In 466 stierf Theoderik II en werd opgevolgd door zijn broer Eurik.

Literatuur[bewerken]

  • Hermann Schreiber; de Goten: vorsten en vazallen (1979).

Zie ook[bewerken]