Thoriumreactor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Schema met mogelijke voordelen van een LFTR reactor

Een thoriumreactor is een kernreactor die kernsplijting van thorium als energiebron gebruikt in plaats van uranium of plutonium.

Gebruik van thorium in kerncentrales is nog in een experimenteel stadium. Vele landen hebben ermee gewerkt of geëxperimenteerd, onder andere Frankrijk met de AMSTER-reactor,[1][bron?] Duitsland, de Verenigde Staten en India. Vooral India en Noorwegen hebben belangstelling voor dit type reactor, omdat het mineraal in dat land ruim voorhanden is, in tegenstelling tot uranium. In de jaren zeventig is er ook in Nederland (KEMA) mee gewerkt in een proefcentrale. Recentelijk werd in België door de politieke partij N-VA een voorstel gedaan om een thoriumreactor te bouwen tegen 2030 om het dreigende energietekort op te vangen.[2]

India heeft met Kakrapar Atomic Power Station een werkende centrale[3] van 200 megawatt elektrisch[4], meer bepaald een CANDU-reactor en wordt als een pionier gezien op het gebied van onderzoek naar dit soort reactoren met zijn "three stage nuclear power programme".[5][6] Ook China is op dit moment bezig met onderzoek naar dit type centrale.

Een van de oorzaken waardoor het onderzoek naar thoriumreactors in de VS spaak liep, is dat hiermee geen plutonium (dat toen nodig was voor de ontwikkeling van nucleaire wapens) kan worden gemaakt. Het onderzoek werd onder president Nixon definitief stopgezet. Al de toen vergaarde kennis is terug te vinden in het boek Fluid Fuel Reactors.[7]

Voordelen[bewerken]

De Liquid Fluoride thoriumreactors (LFTR) zijn volgens voorstanders vele malen veiliger (inherent passieve veiligheid), geven vele malen minder afvalstoffen (tot 1000 keer minder) die bovendien veel minder lang radioactief blijven (300 jaar in plaats van tienduizenden jaren), welke bovendien ongeveer 429.000 keer minder zware metalen ten opzichte van afval produceert per kilowattuur.[8] [9] [10] [11]

Daarnaast ontstaat bij het gebruik van thorium geen plutonium, zodat het risico op de verspreiding van kernwapens kleiner is dan bij conventionele centrales die uranium gebruiken.

Het grootste voordeel van een thoriumreactor is dat de reactie niet op hol kan slaan en op die manier niet tot een kernsmelting kan leiden. Waar men bij een klassieke op uraniumsplijting gebaseerde centrale constant het proces moet controleren opdat het niet uit de hand loopt, is dit juist het omgekeerde bij thoriumcentrales. Een thoriumreactor kan van het type gesmoltenzoutreactor zijn. Deze kan in principe volledig op zichzelf draaien: als er iets misloopt, stopt het proces en stolt het met thorium verzadigde zout.

In vergelijking met uranium kan er uit eenzelfde hoeveelheid thorium meer energie worden gehaald. Waar bij splijting van uranium dit uranium moet worden opgewerkt en tijdens de splijting niet voor de volle honderd procent wordt gebruikt, is dit niet het geval bij thorium. Thorium hoeft niet te worden opgewerkt en bij splijting kan alle thorium worden gesplitst, waardoor een thoriumreactor ook veel minder radioactief afval zal produceren dan een traditionele kernreactor.

Nadelen[bewerken]

Praktisch alle kerncentrales op de wereld zijn gebaseerd op de splijting van uranium (eventueel gemengd met plutonium). Het grootste deel van het onderzoek is en wordt gedaan naar deze centrales. Er is daarom zeer veel geld geïnvesteerd in uraniumcentrales, in tegenstelling tot thoriumcentrales.

Net zoals bij uraniumsplijting komt er bij thoriumsplijting ook radioactief materiaal vrij. Dit is in vergelijking met de klassieke uraniumcentrales qua hoeveelheid echter slechts een fractie, doordat een thoriumcentrale vrijwel al haar splijtbaar materiaal opgebruikt. Terwijl de radioactieve producten bij uraniumsplijting tot 100.000 jaar moeten worden bewaard, is dit bij thoriumcentrales slechts 300 jaar.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties