Wecken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Weckflessen
Nicolas Appert
Weckketel
Weckfles met beugel

Wecken is een methode voor het conserveren van levensmiddelen. Het procedé wordt ook wel inmaken genoemd.

Geschiedenis[bewerken]

De wecktechniek is uitgevonden door de Franse suikerbakker en uitvinder Nicolas Appert (1749-1841) die zijn uitvinding aan de Franse regering aanbood nadat zijn eerste gesteriliseerde voedsel in potten na acht maanden nog goed was gebleken. Zijn manier van conserveren bleek ideaal voor het leger om onder barre omstandigheden te overleven, want men kon niet alleen groenten en fruit op deze manier bijna onbeperkt bewaren, maar ook vlees.

Vlak voor zijn dood verkocht Appert de methode aan een Zwitserse familie, die op haar beurt in 1892 de methode doorverkocht aan Johann Carl Weck (1841-1914). Met een compagnon die goed in marketing was, de uit het Duitse Emmerik afkomstige George van Eyck (1869-1951), stichtte Weck op 1 januari 1900 de onderneming J. Weck. In 1902 verliet Weck de fabriek, maar Van Eyck bouwde het bedrijf uit en creëerde ook de weckflessen met de naam 'Weck' erop en de framboos die er het beeldmerk van zijn geworden, een van de eerste succesvolle beeldmerken.[1][2] Ofschoon het wecken door de introductie van de koelkast en de diepvries grotendeels overbodig is geworden, bestaat de glasfabriek J. Weck GmbH u. Co. KG nog steeds. Het bedrijf is gevestigd in Wehr (Baden) in het uiterste zuidwesten van Duitsland.

Werkwijze[bewerken]

Voor het wecken worden glazen potten van verschillend formaat gebruikt, die weckpotten of weckflessen genoemd worden. Eerst worden de potten grondig ontsmet, door ze schoon te maken met soda. Daarna worden ze gevuld met de in te maken levensmiddelen (gekookte groente, vruchten, vlees enz.). De potten worden afgesloten met een glazen deksel. Tussen pot en deksel komt een rubberen ring, de weckring. Om het deksel op zijn plaats te houden wordt het vastgezet met een metalen beugel.

De potten worden daarna in een weckketel met bijna kokend water geplaatst, waardoor de druk in de pot oploopt en lucht en overtollige vloeistof uit de pot kunnen ontsnappen. De beugel voorkomt dat het deksel losraakt. Door afkoeling en het ontsnappen van lucht daalt vervolgens de druk en ontstaat er in de pot een vacuüm, waardoor het deksel luchtdicht op de pot wordt gedrukt. Als de pot is afgekoeld kunnen de beugels worden verwijderd, waarna de levensmiddelen meerdere jaren geconserveerd kunnen blijven. Als de pot echter sist (wat betekent dat er lucht in de pot komt), is dat een teken dat het wecken niet goed is gelukt.

De fles of pot kan worden opengemaakt door aan het lipje van de weckring te trekken. Daardoor wordt het vacuüm verbroken dat het deksel stevig op de pot houdt.

Botulisme[bewerken]

Door de verhitting worden niet alle schadelijke organismen gedood; het wecken van groenten en vlees wordt daarom afgeraden door het voedingscentrum vanwege het risico op botulisme.[3] Bij fruit is dit risico, door de hoge zuurtegraad, niet aanwezig.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Autumn Giles, 'Weck. A history' op Kaufmann Mercantile, geraadpleegd op 9 januari 2015
  2. Tagesspiegel, Jetzt geht’s ans Eingemachte, 7 september 2003
  3. Wecken op Voedingscentrum.nl
Icoontje WikiWoordenboek Zoek wecken op in het WikiWoordenboek.