Willem Tell
Willem Tell zou aan het begin van de 14e eeuw hebben geleefd in Zwitserland en werd vooral bekend door het gelijknamige toneelstuk van Friedrich Schiller en de opera van Gioacchino Rossini.
[bewerken] Legende
Het verhaal gaat dat de legendarische kruisboogschutter Willem Tell in 1307 weigerde de hoed te groeten die landvoogd Gessler op een staak op het dorpsplein had laten zetten als symbool voor de heersende Habsburg. Gessler beval hem daarop met zijn boog een appel van het hoofd van zijn zoontje te schieten. Willem Tell haalde twee pijlen uit zijn koker en schoot er één met succes door de appel. Toen Gessler vroeg wat de bedoeling van de andere pijl was, antwoordde hij dat die voor de landvoogd bestemd was als hij zijn zoontje gedood zou hebben. Hierop werd hij gevangengenomen. Terwijl Tell in een bootje over het Vierwoudstedenmeer naar de gevangenis werd gevoerd, brak er een storm uit en wist hij te ontsnappen. Willem Tell ging snel terug naar Küssnacht en schoot de gehate landvoogd dood met zijn kruisboog.
De rest van de Tell-legende vermeldt alleen dat hij in 1315 zou hebben meegevochten in de Slag bij Morgarten tegen de Oostenrijkse hertog Leopold I en in 1354 zou zijn verdronken in de wilde bergbeek Schächenbach toen hij een kind probeerde te redden.
Evenals z'n Engelse 'collega' Robin Hood is Tell's avontuurlijk leven vaak verfilmd, ook als erop voortbordurende televisieserie.
[bewerken] Historiciteit
Er is geen enkel bewijs dat Willem Tell daadwerkelijk heeft bestaan. De eerste vermelding van de legende stamt uit 1569 in het Chronicum Helveticum van de Zwitserse historicus Aegidius (of Gilg) Tschudi over de jaren 1000 - 1470. Onderzoekers hebben echter geconstateerd dat die kroniek deels op zorgvuldig verzamelde documenten berust, maar ook deels op fantasie stoelt.
In midden 1700 las Gottlieb de Haller, een geleerde uit Bern, een oud Deens folkloristisch verhaal over Koning Harald Blauwtand, die regeerde van 936 - 987 en een Viking hoofdman, Toko genaamd, die werd gedwongen een appel van het hoofd van zijn jonge zoon te schieten. De Haller schreef daarop Willem Tell, een Deens fabeltje, waarin hij beweerde dat de legende was gebaseerd op het verhaal over Toko. Dit kwam hem echter duur te staan, want het gevolg was een gerechtsvervolging en persoonlijke dreigementen. Haller verklaarde vervolgens dat het verhaal geen serieus historisch werk was, maar een uiting van literaire kunst en bood zijn excuses aan. Het boek werd op de markt van Altdorf verbrand. Toch vestigde de episode de aandacht op de legende en historici vonden later geen documentatie over het bestaan van Willem Tell. Typisch is dat de meest recente, 1000 pagina's tellende geschiedenis van Zwitserland slechts 20 regels aan Willem Tell besteedt.
Het verhaal van Willem Tell past perfect in de onafhankelijkheidsstrijd van Zwitserland en zijn landsknechten sinds 1291. Sinds dat jaar verzet een aantal Zwitserse staatjes zich tegen de heerschappij van de Habsburgers. Uri, waar Willem Tell woonde, behoorde hiertoe en werd één van de drie Katholieke oerkantons (met Schwyz en Unterwalden), die op 1 augustus het Zwitsers Eedverbond oprichtten.
[bewerken] Externe link
 |
Zie de categorie Willem Tell van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
-
Toren met beeld van Wilhelm Tell.
.jpg)
