World's Columbian Exposition

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
EXPO Chicago 1893
Chicago tijdens de World's Columbian Exposition
Chicago tijdens de World's Columbian Exposition
BIE-classificatie Universele tentoonstelling
Naam Columbian World Fair
Oppervlakte 278 hectare
Aantal bezoekers 27.300.000
Deelnemers
Aantal landen 50
Ligging
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Locatie Jackson Park
Coördinaten 41° 47′ NB, 87° 35′ WL
Data
Kandidaatstelling 1882
Toewijzing 1890
Universele tentoonstellingen
Vorige Exposition Universelle in Parijs
Volgende Wereldtentoonstelling van 1897 in Brussel

De World's Columbian Exposition — ook bekend als The Chicago World's Fair — was een wereldtentoonstelling, die in 1893 werd gehouden in Chicago ter viering van het feit dat 400 jaar eerder Christoffel Columbus in Amerika arriveerde. Het Bureau International des Expositions heeft de tentoonstelling achteraf erkend als de 11e universele wereldtentoonstelling, waarmee de tentoonstelling de tweede officiële wereldtentoonstelling in de Verenigde Staten is.

Chicago werd verkozen boven New York City, Washington D.C. en St. Louis als locatie voor de tentoonstelling. De tentoonstelling had een grote invloed op Chicago's architectuur, kunst en status. De tentoonstelling besloeg een gebied van 2,4 vierkante kilometer, verdeeld over Jackson Park en de Midway Plaisance. Het terrein werd voornamelijk ontworpen door Daniel Burnham en Frederick Law Olmsted.

Voor de tentoonstelling werden 200 gebouwen neergezet en kanalen en lagunes aangelegd. Er waren 46 landen vertegenwoordigd op de tentoonstelling. In totaal kwamen er meer dan 27 miljoen bezoekers. Daarmee overtrof de tentoonstelling eerdere tentoonstellingen, en werd een symbool voor het Amerikanisme.

Een centraal thema was hoe Chicago weer was herrezen na de grote brand in 1871.

De witte stad[bewerken]

De witte stad

Veel gebouwen op de tentoonstelling waren gebaseerd op klassieke architectuur. Het bekendste gebied van de tentoonstelling stond bekend als de witte stad. De gebouwen hier waren gemaakt van witte pleister. Ook het grote gebruik van straatverlichting droeg bij aan de naam. Bekende gebouwen in de witte stad waren:

Louis Sullivan's polychrome proto-moderne transportgebouw was duidelijk anders dan de andere gebouwen in de witte stad. Hij probeerde een unieke Amerikaanse vorm te bedenken daar de klassieke architectuur van de andere gebouwen volgens hem verouderd was.

Attracties[bewerken]

Het eerste reuzenrad, een van de attracties op de tentoonstelling.

De internationale tentoonstelling werd gehouden in een gebouw dat geheel in het teken stond van elektriciteit en de mogelijkheden hiervan. De stroomvoorziening werd geregeld door General Electric Company, met financiële steun van Thomas Edison en John Pierpont Morgan. Nikola Tesla demonstreerde er fluorescentielampen.

De World's Columbian Exposition was de eerste wereldtentoonstelling met een gebied geheel gericht op amusement. Dit gebied werd duidelijk afgebakend ten opzichte van de tentoonstellingen. In het gebied bevonden zich meerdere kermisattracties, waaronder het eerste reuzenrad ter wereld, gebouwd door George Ferris. Het rad had een hoogte van 80 meter. In een van de gondels zat een band, die speelde wanneer het wiel ronddraaide.

Eadweard Muybridge gaf tijdens de tentoonstelling een aantal lezingen over dieren in de Zoopraxographical Hall, welke speciaal voor dit doel was gebouwd. Hij gebruikte zijn zoopraxiscoop om zijn verhalen te kunnen ondersteunen met bewegende beelden.

Buffalo Bill Cody was ook aanwezig op de tentoonstelling met zijn wild west-show. Omdat hij geen plaats kreeg toegewezen, zette hij zijn show op net buiten de grenzen van het terrein.

Architect Kirtland Cutter ontwierp voor de tentoonstelling het Idaho Building, dat door 18 miljoen mensen werd bezocht. Het ontwerp en interieur van het gebouw waren een voorloper van de Arts-and-craftsbeweging.

Het werk van de feministische auteur Kate McPhelim Cleary was te zien tijdens de opening van de Nebraska Day-ceremonie op de tentoonstelling.

Noorwegen stuurde voor de tentoonstelling een replica van het Gokstadschip. Dit werd gebouwd in Noorwegen en naar Chicago gevaren.

Einde en nasleep[bewerken]

De tentoonstelling eindigde onverwacht met een tragedie. Twee dagen voor het officiële einde werd Chicago's burgemeester Carter Harrison, Sr. vermoord door Patrick Eugene Prendergast. Als gevolg hiervan werden veel slotceremonies afgelast en vervangen door rouwceremonies.

Het gebied van de tentoonstelling werd nadien aangepast voor ander gebruik. De lagune kreeg een meer natuurlijke vorm. In juli 1894 verwoestte een brand een groot deel van het terrein van de tentoonstelling, waaronder de witte stad. Van de meer dan 200 gebouwen op de tentoonstelling staan er vandaag de dag nog maar twee overeind: het Museum van Wetenschap en Industrie en het Art Institute of Chicago Building.

De tentoonstelling was van invloed op de latere City Beautiful-beweging.

Galerij[bewerken]

Externe links[bewerken]

Achteraf door BIE erkende tentoonstellingen: Londen (1851) · Parijs (1855) · Londen (1862) · Parijs (1867) · Wenen (1873) · Philadelphia (1876) · Parijs (1878) · Melbourne (1880) · Barcelona (1888) · Parijs (1889) · Chicago (1893) · Brussel (1897) · Parijs (1900) · St. Louis (1904) · Luik (1905) · Milaan (1906) · Brussel (1910) · Turijn (1911) · Gent (1913) · San Francisco (1915) · Barcelona/Sevilla (1929) · Chicago (1933)
Algemene/Universele tentoonstellingen (BIE): Brussel (1935) · Parijs (1937) · New York (1939) · Port-au-Prince (1949) · Brussel (1958) · Seattle (1962) · Montreal (1967) · Osaka (1970) · Sevilla (1992) · Hannover (2000) · Shanghai (2010) · Milaan (2015) · Dubai (2020)
Gespecialiseerde tentoonstellingen (BIE): Stockholm (1936) · Helsinki (1938) · Luik (1939) · Parijs (1947) · Lyon (1949) · Stockholm (1949) · Lille (1951) · Jeruzalem (1953) · Rome (1953) · Napels (1954) · Turijn (1955) · Helsingborg (1955) · Beit Dagan (1956) · Berlijn (1957) · Turijn (1961) · München (1965) · San Antonio (1968) · Budapest (1971) · Spokane (1974) · Okinawa (1975) · Plovdiv (1981) · Knoxville (1982) · New Orleans (1984) · Plovdiv (1985) · Tsukuba (1985) · Vancouver (1986) · Brisbane (1988) · Plovdiv (1991) · Genua (1992) · Daejeon (1993) · Lissabon (1998) · Nagoya (2005) · Zaragoza (2008) · Yeosu (2012) · Astana (2017)
AIPH-Tuinbouwtentoonstellingen (BIE): Floriade Rotterdam (1960) · Hamburg (1963) · Wenen (1964) · Parijs (1969) · Floriade Amsterdam (1972) · Hamburg (1973) · Wenen (1974) · Montreal (1980) · Floriade Amsterdam (1982) · München (1983) · Liverpool (1984) · Osaka (1990) · Floriade Zoetermeer/Den Haag (1992) · Stuttgart (1993) · Kunming (1999) · Floriade Haarlemmermeer (2002) · Rostock (2003) · Chiang Mai (2006/7) · Floriade Venlo (2012) · Antalya (2016) · Berlijn (2017) · Beijing (2019) · Floriade Almere (2022)
Afgelaste tentoonstellingen: Lyon (1914) · E42, Rome (1942) · EXPO 95 Wenen & Budapest (1995) · Seine Saint Denis (2004)
Overige wereldtentoonstellingen: New York (1853) · Dublin (1853) · Tokio (1867) · Dublin (1874) · Berlijn (1879) · Sydney International Exhibition (1879) · Amsterdam (1883) · New Orleans (1884) · Antwerpen (1885) · Londen (1886) · Amsterdam (1887) · Brussel (1888) · Glasgow (1888) · Melbourne (1888) · Antwerpen (1894) · Milaan (1894) · San Francisco (1894) · Atlanta (1895) · Amsterdam (1895) · Berlijn (1896) · Buffalo (1901) · Turijn (1902) · Christchurch (1906) · Dublin (1907) · Hampton Roads (1907) · Seattle (1909) · Semarang (1914) · San Diego (1915) · Rio de Janeiro (1922) · Wembley (1924) · Parijs (1925) · Philadelphia (1926) · Antwerpen (1930) · Luik (1930) · Parijs (1931) · Cleveland (1936) · San Francisco (1939) · New York (1964)