Zeeluipaard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeeluipaard
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008)
Leopard seal.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Carnivora (Roofdieren)
Familie: Phocidae (Zeehonden)
Geslacht: Hydrurga
Gistel, 1848
Soort
Hydrurga leptonyx
(Blainville, 1820)
Leefgebied zeeluipaard.JPG
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

De zeeluipaard (Hydrurga leptonyx) is een zeehond uit de familie Phocidae. Het is de enige soort van het geslacht Hydrurga.

Kenmerken[bewerken]

Hun lichaam is sterk gestroomlijnd, waardoor ze hoge snelheden in het water kunnen bereiken. Hun kop is sterk afgevlakt en lijkt daardoor wel reptielachtig. Met hun lange voorpoten bewegen ze zich door het water. Een mannetje is ongeveer 3 m lang en 270 kg zwaar. De vrouwtjes kunnen tot 4 m lang en 600 kg zwaar worden. De kleur is aan de bovenzijde van het lichaam donkergrijs en aan de onderzijde zilverwit. Op de kop en aan de zijkanten komen grijze vlekken voor.

Zeeluipaarden leven in de wateren rond Antarctica. Ze leven langs de randen van het pakijs. Hun aantal wordt op 400.000 dieren geschat. Ze worden in diverse natuurboeken en natuurdocumentaires over dit gebied neergezet als zeer geduchte jagers.

Voedsel en gedrag[bewerken]

Ze leven van veel verschillende dieren, zoals de pijlinktvis, koningspinguïns en keizerspinguïns, krill, zeevissen, en weddellzeehonden. Ze voeden zich het liefst met de warmbloedige dieren. Sommige zeeluipaarden hebben zich gespecialiseerd in het vangen van weddellzeehonden en anderen in het vangen van pinguïns. Indien noodzakelijk achtervolgen ze hun prooi tot op het ijs. Ze hebben voor het vangen van hun prooi een extra grote bek en vrij scherpe tanden. Bij sommige van de prooien, vooral pinguïns, slingert de zeeluipaard de prooi boven het wateroppervlak in zijn bek heen en weer om er stukken vlees van af te scheuren. Krill eten ze - althans in gevangenschap - op een gelijkaardige manier als walvisachtigen: ze zuigen water met krill op en filteren het krill met behulp van gespecialiseerde tanden uit het water.[2]

Zeeluipaarden leven solitair en komen alleen bij elkaar tijdens paringstijd. Na de paring graaft het vrouwtje een hol in het ijs waar zij haar jong zal baren. Ze zorgt voor het jong totdat het voor zichzelf kan zorgen.

Bronnen, noten en/of referenties