Zeesla

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeesla
Zeesla (Ulva lactuca)
Zeesla (Ulva lactuca)
Taxonomische indeling
Domein: Eukaryota (Eukaryoten)
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Chlorophyta
Klasse: Ulvophyceae
Orde: Ulvales
Familie: Ulvaceae
Soort
Ulva lactuca
L. (1753)
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Tekening uit Sowerby's English Botany

Zeesla (Ulva lactuca), behoort tot de groenwieren (Chlorophyta). Ulva is Latijn voor ‘moerasplant’.

Kenmerken[bewerken]

In vorm en grootte variëren de vlakke, golvende thalli, die donkergroen, stevig en huidachtig zijn. Ze hebben een korte steel waarmee ze aan de ondergrond bevestigd zijn. De thallus doet in de verte denken aan een slablad. Hij bestaat uit twee lagen lichtelijk langgerekte cellen. Een thallus kan ongeveer twintig centimeter lang worden. De sporen worden het meest gevormd in kustzones waar de branding vrij spel heeft. De thalli kleuren zich dan geelgroen en vallen aan de randen uiteen. De gameten zijn tweehuizig.

Zeesla het heeft type generatiewisseling die isomorfe diplohaplont genoemd wordt, hetgeen betekent dat een afwisseling is van een diploïde sporofyt en een haploïde gametofyt die uiterlijk niet van elkaar te onderscheiden zijn.

Verspreiding[bewerken]

Zeesla komt in alle zeeën voor in de overgangsstrook tussen kust en diepe zee. Het groeit bij voorkeur lithofytisch op stenen en op schelpen, zoals hartschelpen, en soms ook epifytisch op blaaswieren. De plant kan plaatselijk 1 m dikke lagen vormen. Tot 15 m diepte kan de plant overleven. Ze heeft veel zonlicht nodig en overleeft alleen in zout water.

Kweek en consumptie[bewerken]

Zeesla kan op een rotsachtige bodem ook gekweekt worden en kan dan tot twee keer per jaar geoogst worden. Zeesla is een eenjarige wier en wordt geoogst in het vroege voorjaar tot aan het einde van de zomer. Het gedijt goed in zowel voedingsstofrijke als vervuild water.

Zeesla smaakt fris en sterk, de smaak lijkt op die van zuring.

Zeesla is rijk aan eiwit, ijzer, calcium, mangaan, kalium, kiezelzuur en vitamine A, vitamine B en vitamine C. [1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Seiban Arasaki, Teruko Arasaki 1983, Vegetables from the sea, Japan Publications, Inc, Tokyo.

Literatuur

  • (de) Koie, Kristiansen & Weitemeyer Der große Kosmos Strandführer, 2001, ISBN 3-440-08576-7

Externe links