Zeesla

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeesla
Zeesla (Ulva lactuca)
Zeesla (Ulva lactuca)
Taxonomische indeling
Domein: Eukaryota (Eukaryoten)
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Chlorophyta
Klasse: Ulvophyceae
Orde: Ulvales
Familie: Ulvaceae
Soort
Ulva lactuca
L. (1753)
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Tekening uit Sowerby's English Botany

Zeesla (Ulva lactuca), behoort tot de groenwieren (Chlorophyta). Ulva is Latijn voor ‘moerasplant’.

Kenmerken[bewerken]

In vorm en grootte variëren de vlakke, golvende thalli, die donkergroen, stevig en huidachtig zijn. Ze hebben een korte steel waarmee ze aan de ondergrond bevestigd zijn. De thallus doet in de verte denken aan een slablad. Hij bestaat uit twee lagen lichtelijk langgerekte cellen. Een thallus kan ongeveer vijfitg centimeter lang worden. De sporen worden het meest gevormd in kustzones waar de branding vrij spel heeft. De thalli kleuren zich dan geelgroen en vallen aan de randen uiteen. De gameten zijn tweehuizig.

Zeesla het heeft een type generatiewisseling die isomorfe diplohaplont genoemd wordt, hetgeen betekent dat het een afwisseling is van een diploïde sporofyt en een haploïde gametofyt die uiterlijk niet van elkaar te onderscheiden zijn.

Verspreiding[bewerken]

Zeesla komt in alle zeeën voor in de overgangsstrook tussen kust en diepe zee. Het groeit bij voorkeur lithofytisch op stenen en op schelpen, zoals hartschelpen, en soms ook epifytisch op blaaswieren. De plant kan plaatselijk een 1 meter dikke laag vormen. Tot in 15 meter diepte kan de plant overleven. Ze heeft veel zonlicht nodig en gedijt alleen in zout water.

Voeding en gezondheid[bewerken]

De kweek van zeesla is simpel. Het wier kan op een rotsachtige bodem gekweekt worden en dan zeker twee keer per jaar geoogst worden. Het groeit goed in voedselrijk water en zelfs in vervuild water.

Van Zeesla zijn een aantal smakelijke gerechten te maken.[1] Het heeft een frisse en sterke smaak die lijkt op die van zuring, maar heeft ook wel iets spinazie-achtigs. Zeesla wordt niet alleen verwerkt in salades, maar ook gebruikt als smaakmaker bij soepen en vlees- of visgerechten, gekookt met andere groenten, als thee gedronken en in snacks verwerkt.[2] Het wordt ook wel toegepast bij sushi dat in vellen van het wier gewikkeld is, maar meestal gebruikt men daarvoor purperwier.[3] In Wales wordt het traditioneel gezien als een lekkernij, het werd ooit omschreven als Welsh caviar.[1] De plant geldt als een gezonde vorm van voedsel door de hoge gehaltes eiwit, ijzer en calcium, het lage vertgehalte, de vele vezels en de aanwezigheid van mangaan, kalium, kiezelzuur en vitamine A, vitamine B en vitamine C. [4]

Zeesla wordt ook wel gebruikt in kruidentherapie en in preparaten voor huidverzorging. Het wordt verder verwerkt in diervoeding, bijvoorbeeld voor aquariumvissen.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Culinair ontdekt: zeesla
  2. (en) Recipes Monterey Bay Aquarium Research Institute
  3. (en) Ulva, the sea lettuce Monterey Bay Aquarium Research Institute
  4. Seiban Arasaki, Teruko Arasaki 1983, Vegetables from the sea, Japan Publications, Inc, Tokyo.

Literatuur

  • (de) Koie, Kristiansen & Weitemeyer Der große Kosmos Strandführer, 2001, ISBN 3-440-08576-7

Externe links