Alain Van der Biest

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alain Van der Biest
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Geboortedatum 4 mei 1943
Geboorteplaats Grâce-Berleur
Sterfdatum 17 maart 2002
Sterfplaats Grâce-Hollogne
Regio Vlag Waals Gewest Wallonië
Land Vlag van België België
Partij PS
Waals Minister van Lokale Besturen, Gesubsidieerde Werken en Water
Aangetreden 3 mei 1990
Einde termijn 8 januari 1992
Regering Anselme
Voorganger André Cools
Opvolger Guy Mathot (als minister van Lokale Besturen en Gesubsidieerde Werken)
Functies
1988-1990 Federaal Minister van Pensioenen
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Alain Van der Biest (Grâce-Berleur, 4 mei 1943Grâce-Hollogne, 17 maart 2002) was een Franstalig-Belgisch politicus van de Parti Socialiste (PS).

Levensloop[bewerken]

Van der Biest werd geboren als kleinzoon van een Limburgse mijnwerker, zijn vader werkte in een kleine ketelgieterij. Hij studeerde klassieke humaniora aan het Koninklijk Atheneum van Luik, behaalde het licentiaatsdiploma Romaanse filologie aan de universiteit van Luik en studeerde Italiaanse letterkunde in Perugia. Na zijn studies was hij een tijd lang leraar in het middelbaar onderwijs en universiteitsassistent letterkunde, eveneens in Luik. In 2002 pleegde hij zelfmoord.

Politieke loopbaan[bewerken]

Van der Biest trad toe tot de socialistische partij in 1963. Zijn carrière begon als beschermeling van André Cools, die hem in 1975 tot adjunct-nationaal-partijsecretaris van de PS benoemde. In 1976 werd hij bij gemeenteraadsverkiezingen verkozen en burgemeester van Grâce-Hollogne (tot 1994), in 1977 werd hij kamerlid voor Luik, later fractievoorzitter van de PS in de Waalse gewestraad, om in 1988 minister van Pensioenen te worden, een materie die hem volkomen vreemd was. Van 1990 tot 1992 was hij Waals gewestminister van binnenlandse aangelegenheden (als opvolger van Cools).

Op 3 april 1990 ondertekende hij samen met de voltallige regering-Martens VIII de Wet betreffende de zwangerschapsafbreking.

Gerechtelijk onderzoek[bewerken]

Sinds het einde van de jaren 70 worstelde Van der Biest met een ernstig alcoholprobleem. Op zijn kabinet als Waals gewestminister had hij zich bovendien omringd met figuren uit de Luiks-Italiaanse onderwereld, onder andere met gewezen politieman Richard Taxquet als privésecretaris en Pino Di Mauro als chauffeur. Beide hadden contacten met de Siciliaanse maffia.

In juli 1992 werd zijn parlementaire onschendbaarheid opgeheven op vraag van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte, die een zwendel in aandelen op het spoor was gekomen. Die waren in november 1991 bij een roofoverval op de luchthaven van Zaventem buit gemaakt en het onderzoek naar de zwendel wees naar personen op Van der Biests kabinet. In februari 1993 raakte Van der Biest na een nachtelijk cafébezoek in duistere omstandigheden zwaargewond en werd bewusteloos aangetroffen voor zijn woning.

Op 9 september 1996 werd hij voor de eerste keer gearresteerd in verband met de moord op André Cools (die op 18 juli 1991 plaatsvond): zijn naam werd genoemd als mogelijke opdrachtgever. Het motief zou zijn dat Cools, die aanvankelijk Van der Biests carrière had gepromoot, hem aan de kant wilde schuiven wegens drankzucht en onbekwaamheid. Van der Biest heeft elke betrokkenheid bij de moord steeds ontkend.

In juni 1997 werd Van der Biest veroordeeld tot twee jaar (waarvan 8 maanden effectief) wegens valsheid in geschrifte en geldverduistering op zijn kabinet in de periode 1990-92. Nadat hij in beroep gegaan was, verhoogde het vonnis van het Luikse Hof van beroep op 10 juni 1998 de straf tot 30 maanden, waarvan de helft effectief. Van der Biest ging opnieuw in beroep, nu bij het Hof van Cassatie, dat het vonnis van het Hof van Beroep van Luik vernietigde. Het proces werd overgedaan voor het Brusselse Hof van Beroep, die de straf verlichtte tot 1 jaar voorwaardelijk. Hij verloor ook zijn burger- en politieke rechten voor 5 jaar, wat zijn geplande politieke terugkeer verhinderde.

Op het einde van zijn leven had Van der Biest zijn alcoholverslaving overwonnen, maar had zich ontgoocheld volledig uit de politiek teruggetrokken. Hoewel oorspronkelijk vrijmetselaar, zocht hij in de laatste jaren van zijn leven toenadering tot het katholiek geloof in zijn contacten met André-Mutien Léonard, destijds nog bisschop van Namen (sinds 2010 aartsbisschop van Mechelen-Brussel).

Van der Biest pleegde zelfmoord in het huis van zijn moeder, die een maand eerder gestorven was. In de afscheidsbrief aan zijn vrouw bleef hij zijn onschuld volhouden. Hij was 37 jaar getrouwd.

Enkele weken daarvoor was de Luikse kamer van inbeschuldigingstelling begonnen met het dossier Cools, waarin Van der Biest als een van de hoofdverdachten gold. In januari 2004 werden 6 mensen uit de kringen rond Van der Biest veroordeeld door het Hof van Assisen van Luik voor medeplichtigheid aan de moord op Cools, onder hen Taxquet en Di Mauro die 20 jaar celstraf kregen.

Boeken[bewerken]

Van der Biest was niet enkel letterkundige, maar heeft ook zelf verschillende literaire werken geschreven. Het gaat vrijwel steeds om romans met een sterk autobiografische inslag:

  • Les barons ou le prince de Flémal (1975, Shakespeare-persiflage, eerbetoon aan André Cools)
  • La saison des pluies (1981)
  • Les genêts de Seraing (1984)
  • Un sioux socialiste (1985)
  • Appelez-moi Miller (1987)
  • Les carnets d'un bouc émissaire (1993)
  • La nuit, la vie (1997, over zijn verblijf in de gevangenis van Lantin in 1996-1997)
  • Que tout aille bien! (manuscript uit 1990, postuum gepubliceerd in 2003)

Daarnaast schreef Van der Biest zijn visie op de toekomst van Wallonië neer: Notre nation: Forcer un destin pour la Wallonie (1998).

Over Van der Biest verscheen een mediasociologische analyse van Frédéric Antoine, La médiamorphose d’Alain Van der Biest (1993), en een filmdocumentaire van de cineast Thierry Michel, La grâce perdue d'Alain Van der Biest (1993).

Voorganger:
Pierre Mainil
Minister van Pensioenen
1988-1990
Opvolger:
Gilbert Mottard
Voorganger:
André Cools
Waals minister
1990-1992