Berylliumjodide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Berylliumjodide
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van berylliumjodide (polymeer)
Structuurformule van berylliumjodide (polymeer)
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
BeI2
IUPAC-naam berylliumjodide
Andere namen berylliumdijodide
Molmassa 262,821122 g/mol
SMILES
[Be+2].[I-].[I-]
InChI
1S/Be.2HI/h;2*1H/q+2;;/p-2
CAS-nummer 7787-53-3
EG-nummer 232-119-0
PubChem 82231
Beschrijving Witte kristallen
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Toxisch Schadelijk voor de gezondheid Milieugevaarlijk
Gevaar
H-zinnen H301 - H315 - H317 - H319 - H330 - H335 - H350 - H372 - H411
EUH-zinnen geen
P-zinnen P201 - P260 - P273 - P280 - P284 - P301+P310
Hygroscopisch? ja
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur wit
Dichtheid (bij 20°C) 4,325 g/cm³
Smeltpunt 510 °C
Kookpunt 590 °C
Goed oplosbaar in ethanol
Slecht oplosbaar in koolstofdisulfide
Onoplosbaar in benzeen, tolueen
Thermodynamische eigenschappen
ΔfHos -0,7324 kJ/mol
Cop,m 0,2705 J/mol·K
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Berylliumjodide (BeI2) is een extreem giftige anorganische verbinding van beryllium en jood. De stof komt voor als een witte naaldvormige kristallen, die hevig reageren met water. Berylliumjodide is het minst stabiele halogenide van beryllium.

Synthese[bewerken]

Berylliumjodide kan bereid worden uit reactie van de samenstellende elementen bij 500-700°C:[1][2]

\mathrm{Be\ +\ I_2\ \longrightarrow\ BeI_2}

Een alternatieve methode is de reactie van berylliumcarbide met waterstofjodide:

\mathrm{Be_2C\ +\ 4\ HI\ \longrightarrow\ 2\ BeI_2\ +\ CH_4}

Eigenschappen en reacties[bewerken]

Een synthese is waterige oplossing is niet mogelijk, omdat het ontstane berylliumjodide hier zeer heftig mee reageert:[1]

\mathrm{BeI_2\ +\ 2\ H_2O\ \longrightarrow\ Be(OH)_2\ +\ 2\ HI}

Net als berylliumbromide is het zeer hygroscopisch.

Berylliumjodide laat zich zeer gemakkelijk omzetten in andere halogeniden van beryllium. Reactie met difluor levert berylliumfluoride en enkele interhalogeenverbindingen van jood en fluor. De reactie met dichloor en dibroom levert respectievelijk berylliumchloride en berylliumbromide.

De reactie met oxidatoren, zoals kaliumpermanganaat, kaliumchloraat of cerium(IV)sulfaat, is zeer heftig, omdat hierbij di-jood ontstaat.[3] Boven 1200°C ontleedt berylliumjodide in zijn samenstellende elementen.[2]

Berylliumjodide wordt gemakkelijk gereduceerd door de alkali- en aardalkalimetalen.[3]

Kristalstructuur[bewerken]

Van berylliumjodide zijn 3 kristalstructuren bekend, die elk stabiel zijn in een welbepaald temperatuursinterval. Tot 290°C kristalliseert het uit als orthorombische kristallen, met als parameters van de eenheidscel:[2]

  • a = 11,18 Å
  • b = 5,94 Å
  • c = 6,04 Å

In het interval 290-370°C zijn de kristallen eveneens orthorombisch, maar zijn de afmeting van de eenheidscel veranderd:[2]

  • a = 18,0 Å
  • b = 16,69 Å
  • c = 11,43 Å

Boven 370°C gaat de orthorombische kristalstructuur over in een tetragonale, met als eenheidscelparameters:[2]

  • a = 5,84 Å
  • b = 5,70 Å

In de gasfase komt het voor als dimeer; in de vaste fase neemt het een polymere structuur aan.[2]