Blood on the Tracks

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Blood on the Tracks
Album van Bob Dylan
Uitgebracht 17 januari 1975
Opgenomen september en december 1974
Genre Folkrock
Duur 51:40[1]
Label(s) Columbia
Producent(en) Bob Dylan
Chronologie
Before the Flood
(1974)
  1975
Blood on the Tracks
  The Basement Tapes
(1975)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Blood on the Tracks is het vijftiende studioalbum van singer-songwriter Bob Dylan, uitgebracht door Columbia Records in januari 1975. Het wordt beschouwd als Dylans terugkeer naar topvorm na enkele middelmatige platen en is een kandidaat voor de titel van beste Dylanalbum ooit.[2] Biograaf Robert Shelton omschrijft het als een van Dylans meest luisterbare albums, vanwege de gevarieerde instrumentatie en Dylans zang, die tot de meest directe, rijke, emotionele en soepelste vocalen uit zijn platencarriere behoren.[3]

Het album markeert Dylans terugkeer bij Columbia Records nadat hij twee albums bij Asylum Records had uitgebracht.

Receptie[bewerken]

Blood on the Tracks wordt vaak gezien als één van zijn beste albums. Zijn latere albums worden weleens gebrandmerkt als "best since Blood on the Tracks". (Nederlands: 'beste album sinds Blood on the Tracks'.)[4][5][6][7] Het staat op de zestiende positie in Rolling Stone's lijst van 500 Greatest Albums of All Time.[8] Het album bereikte de eerste positie in de Amerikaanse Billboard Album Top 200 en de vierde plek in het Verenigd Koninkrijk. De single "Tangled Up in Blue" haalde de 31ste plaats. Het album blijft één van de best-verkopende albums van Dylan: in de Verenigde Staten werd het zelfs met platina onderscheiden.[8]

Toen Dylan hoorde over de aanhoudende populariteit van het album, zei hij in een interview met Mary Travers dat hij zich daarover verbaasde omdat het album over gevoelige, pijnlijke onderwerpen gaat: "A lot of people tell me they enjoy that album. It's hard for me to relate to that. I mean, it, you know, people enjoying the type of pain, you know?"

Achtergrond[bewerken]

De nummers op Blood on the Tracks zijn volgens de meeste biografen van Dylan geïnspireerd door zijn persoonlijke strubbelingen, met name de scheiding van zijn toenmalige vrouw Sara Dylan.[9] Dylan heeft dit echter nooit bevestigd en in 2004 schreef hij in zijn memoir, Chronicles, Vol. 1, dat de nummers niets met zijn persoonlijke leven te maken hebben maar juist gebaseerd zijn op de korte verhalen van Anton Tsjechov.[10] Het album wordt vaak gezien als een standaard voor autobiografische singer-songwriter albums. Hoewel Dylan heeft ontkend dat de nummers autobiografisch zijn, heeft zijn zoon Jakob Dylan verklaard dat de nummers gesprekken zijn tussen zijn ouders: "the songs are my parents talking."[11] De meeste nummers gaan over liefdesverdriet, boosheid en eenzaamheid.

Aanvankelijk waren alle nummers van dit album in september opgenomen in New York City en geproduceerd door Phil Ramone. Vlak voordat Columbia Records de elpee uitbrengt, trok Dylan zich echter terug. In december nam hij vijf van de nummers opnieuw op in Minneapolis met een groep lokale sessie-muzikanten, die zijn broer, David Zimmerman, had verzameld. Op één na, "Lily, Rosemary and the Jack of Hearts", is elke geschrapte 'New York-opname' later toch officieel uitgebracht. De opname in New York van "You're a Big Girl Now" werd uitgebracht op de compilatie Biograph (1985). De andere drie opnames ("Tangled Up in Blue", "Idiot Wind" en "If You See Her, Say Hello") verschenen in 1991 op The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991. Op deze uitgave verscheen ook "Call Letter Blues", een nummer dat tijdens dezelfde sessies in New York was opgenomen.

Er doen veel theorieën de ronde over de reden waarom Dylan besloot een aantal nummers opnieuw op te nemen. Zo zou het muzikale gevoel van het album te monotoon zijn geweest, met te veel nummers in dezelfde toonsoort en met te vaak hetzelfde lome ritme. Volgens een andere theorie zou Dylan een stuk van de plaat hebben gespeeld voor zijn broer. Diens argumenten zouden Dylan ertoe geleid hebben om het album opnieuw op te nemen.[12] Volgens Jimmy McDonough zou Dylan, voordat Blood on the Tracks werd uitgebracht, een bezoek hebben gebracht aan Neil Young in Florida om hem naar zijn mening over de nummers te vragen.[13][14] Volgens Clinton Heylin was Dylan voortdurend uit op reacties op zijn nieuwe nummers en speelde hij het album ook voor aan onder meer Michael Bloomfield en Youngs medegroepsleden David Crosby en Graham Nash.[15]

Inhoud[bewerken]

Het openingsnummer Tangled Up in Blue staat op plaats 3 van Rolling Stones 100 beste Dylannummers. Naar eigen zeggen deed Dylan twee jaar over het schrijven van wat het blad zijn meest persoonlijke analyse van pijn en nostalgie noemt. Het vertelperspectief wisselt in het lied, terwijl de onderkoelde zang en luchtige begeleiding aan de balladetraditie uit de Appalachen doen denken.[16]

Shelter From the Storm bekleedt plaats 66 op de lijst van 100 beste Dylannummers van het blad Rolling Stone, dat het nummer omschrijft als een akoestische reflectie op een relatie die op mysterieuze wijze is misgelopen, een gekoesterde herinnering aan een vrouw die, met al haar zwakke punten, de verteller een kortstondige ontsnapping aan de wereld heeft geboden.[17]

Idiot Wind, op plaats 33 van Rolling Stone's lijst, is volgens het blad een van Dylans meest furieuze nummers, een tirade tegen de vrouw waarmee hij getrouwd was en tegen idiotie zelf. De regels "You're an idiot, babe/It's a wonder that you still know how to breath" uit het refrein zijn niet eens de wreedste.[18] Het nummer wordt algemeen gezien als het grote nummer van het album, aldus Shelton, die er ook op wijst dat het gaat om een portret van een milieu waarin roddel en achterbaksheid in de plaats zijn gekomen van zorgzaamheid en vertrouwen. Shelton vergelijkt het effect van het lied met het toneelstuk Who's Afraid of Virginia Woolf? van Edward Albee, waarin een echtpaar elkaar voortdurend de meest vileine aantijgingen naar het hoofd slingeren.[19]

You're Gonna Make Me Lonesome When You Go staat op plaats 56 van Rolling Stone. Shelton ziet als kern de strofe waarin naar de relatie tussen de Franse dichters Paul Verlaine en Arthur Rimbaud wordt verwezen: "Situations have ended sad,/relationships have all been bad,/Mine've been like Verlaine's and Rimbaud." De oudere Verlaine introduceerde Rimbaud in Parijse literaire kringen, maar schoot hem in 1873 neer met een vuurwapen.[20]

If You See Her, Say Hello staat op plaats 63 van Rolling Stone'slijst van 100 beste Dylannummers en is volgens het blad wellicht het pijnlijkste moment van verse rouw op het album. Dylan horen toegeven: 'Either I'm too sensitive or else I'm gettin' soft' komt volgens het blad even hard aan als zijn meest giftige nummers.[21]

Buckets of Rain staat op plaats 60 van Rolling Stone's lijst van 100 beste Dylannummers en is volgens Cameron Crowe een voorbeeld van Dylans vermogen om een ornament ('grace note') aan een album toe te voegen: een lied dat niet zo opvalt maar toch onvergetelijk blijkt. Volgens Crowe bezingt het lied een eenvoudige waarheid: dat op een verscheurend hartzeer een troostende regen volgt.[22]

Tracks[bewerken]

Alle muziek en teksten zijn geschreven door Bob Dylan. Tussen haakjes staat aangegeven bij welke sessie de desbetreffende opname is gemaakt. 

Kant één
Nr. Titel Duur
1. Tangled Up in Blue (Minneapolis, december 1974) 5:42
2. Simple Twist of Fate (New York City, september 1974) 4:19
3. You're a Big Girl Now (Minneapolis, december 1974) 4:36
4. Idiot Wind (Minneapolis, december 1974) 7:48
5. You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (New York City, september 1974) 2:55
Kant twee
Nr. Titel Duur
6. Meet Me in the Morning (New York City, september 1974) 4:22
7. Lily, Rosemary and the Jack of Hearts (Minneapolis, december 1974) 8:51
8. If You See Her, Say Hello (Minneapolis, december 1974) 4:49
9. Shelter from the Storm (New York City, september 1974) 5:02
10. Buckets of Rain (New York City, september 1974) 3:22

Personeel[bewerken]

Sessies in New York[bewerken]

  • Charles Brown, III – gitaar
  • Tony Brown – basgitaar
  • Richard Crooks – drums
  • Barry Kornfeld – gitaar
  • Thomas McFaul – keyboard
  • Eric Weissberg – banjo, gitaar

Overig personeel[bewerken]

  • Ron Coro – 'art direction'
  • Pete Hamill – 'liner notes' (achtergrondinformatie in het boekje)
  • David Oppenheim – illustratie
  • Phil Ramone – engineer
  • Paul Till – foto

Externe links[bewerken]

Studioalbums: Bob Dylan · The Freewheelin' Bob Dylan · The Times They Are a-Changin' · Another Side of Bob Dylan · Bringing It All Back Home · Highway 61 Revisited · Blonde on Blonde · John Wesley Harding · Nashville Skyline · Self Portrait · New Morning · Pat Garrett & Billy the Kid · Dylan · Planet Waves · Blood on the Tracks · The Basement Tapes · Desire · Street-Legal · Slow Train Coming · Saved · Shot of Love · Infidels · Empire Burlesque · Knocked Out Loaded · Down in the Groove · Oh Mercy · Under the Red Sky · Good As I Been to You · World Gone Wrong · Time Out of Mind · Love and Theft · Modern Times · Together Through Life · Christmas in the Heart · Tempest
Compilatiealbums: Bob Dylan's Greatest Hits · Bob Dylan's Greatest Hits Vol. II · Masterpieces · Biograph · Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3 · The Essential Bob Dylan · Bob Dylan: The Collection · The Best of Bob Dylan · Blues · Dylan
The Bootleg Series: Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991 · Vol. 4: Bob Dylan Live 1966, The "Royal Albert Hall" Concert · Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue · Vol. 6: Bob Dylan Live 1964, Concert at Philharmonic Hall · Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack · Vol. 8: Tell Tale Signs
Livealbums: Before the Flood · Hard Rain · Bob Dylan at Budokan · Real Live · Dylan & the Dead · The 30th Anniversary Concert Celebration · MTV Unplugged · Live 1961–2000: Thirty-Nine Years of Great Concert Performances · Live at the Gaslight 1962 · Live at Carnegie Hall 1963
Filmografie: Madhouse on Castle Street · Don't Look Back · Eat the Document · Pat Garrett and Billy the Kid · Renaldo and Clara · Hearts of Fire · Masked and Anonymous · No Direction Home · I'm Not There · 65 Revisited · The Other Side of the Mirror: Bob Dylan Live at the Newport Folk Festival 1963–1965