Blooker (fabriek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Toegang tot de opslagplaats van Blooker

Blooker is de naam van een voormalige cacaofabriek die in 1824 in Amsterdam werd opgericht en tot 1962 heeft bestaan.

In de molen De Vriendschap aan het Oetgenspad 133 waar vroeger verf en tabak mee werd gemalen, begon Jurriaan Blooker samen met Jan Barendsz, op 3 april 1798 voor 2200 gulden met huijs en erve zijn snuiftabak-fabriek. Twaalf jaar na zijn dood begonnen zijn zoons Johannes (overleden 1858) en Cornelis (overleden 1836) in 1813 hun chocoladefabriek.

Na enkele uitbreidingen en een grote brand verhuisde de 'Stoom-Chocolaadfabriek' in 1886 naar een nieuwe locatie in Amsterdam, aan de Weesperzijde 194 en de Omval, waar nu het gebouw Leeuwenburg, het voormalige hoofdkantoor van de voormalige Postbank, staat.

Reeds in 1905, was de fabriek grotendeels gemechaniseerd, net als bij Ringers en Van Houten, maar dat kon niet worden gezegd van de vele kleinere werkplaatsen waar ook chocolade werd geproduceerd.

In zijn bestaan heeft het bedrijf verschillende namen gevoerd, waaronder Zeeuwse chocoladefabriek en in een latere periode, gedurende 43 jaar, de naam Internationale Cacao-Fabrieken en ten slotte Blooker's Cacao- en Chocolade Fabrieken.

Reclame[bewerken]

Half elf Blookertijd was de gebruikte slogan waarmee de cacao- en chocoladefabrikant Blooker lange tijd adverteerde. De slogan "Zelfs Van Houten en zijn vrouw drinken Blooker's cacao" werd door de rechter verboden.

Begin jaren 50 bracht het bedrijf een boekje uit als klantgeschenk, met het kinderrijm "De torenklok stond stil". Ook dit rijm onderstreepte het motto "half elf Blookertijd".


De Torenklok stond stil


Er was er eens een torentje

dat was verschrikkelijk oud,

dat stond al eeuwen op de markt,

heel grijs en heel erg koud.


Dat had twaalf ogen in zijn hoofd,

een neusje zwart en rond,

en twee vergulde wijzertjes

die dienden hem als mond.


Die wijzers wezen heel de dag

getrouw de uren aan;

nog nooit in al die eeuwen

was de klok eens blijven staan.


Maar op een dag was iedereen

wanhopig en ontdaan;

De klok was met een kwaaie krak

op half elf blijven staan.


Wel twintig mannen klommen toen

kordaat een ladder op;

en prutsten aan het uurwerk

in 't torentje zijn kop.


Ze gooiden Pietjes levertraan

er helemaal in leeg;

want het was zeker nodig

dat het ding een smeertje kreeg.


Toen riepen ze; die klok is best

als je het zo beziet;

Kijk jongens, daar gaat hij weer,

maar mis hoor, hij ging niet...


Dat werd me toen een janboel

daar in 't stadje, lieve tijd;

de mensen waren in de war

van pure narigheid.


De meester kwam te laat op school

voor 't eerst in twintig jaar;

de kinderen lagen nog in bed

de pap was nog niet gaar.


Er was geen broodje meer te koop,

de winkels waren dicht;

en 1 uur 's nachts kraaide de haan

met een verschrikt gezicht...


De knaptste heren werden toen

uit heel het land gehaald;

die keken naar de torenklok

en werden duur betaald.


De klok stond stil, de klok bleef staan;

precies om half elf.

Dat was nu van die klok toch wel gemeen,

nee, zeg nou zelf.


De hele boel stond op zijn kop,

geen mens wist er meer raad;

Ze aten niet, ze sliepen niet,

ze stonden maar op straat.


Maar op een dag,

het was denk ik zo om een uur of tien,

kwam er een meisje

dat geen mens daar nog had gezien.


Ze keek verwonderd om zich heen

gek, ieder stond op straat;

en niemand groette haar terug

maar iedereen keek kwaad.


Toen stond ze stil en lachte eens

en vroeg scheelt er wat aan?

Jazeker, zei een boze stem,

de klok is blijven staan.


Van torenklokken weet ik niets,

sprak toen de kleine meid,

maar een ding zegt mijn maag me wel

t is bijna Blookertijd.


t is haast half elf, weet je niet

dat je dan Blookren moet?

Ga gauw naar huis en doe het nog,

dan komt vast alles goed.


De mensen keken elkaar aan,

die raad leek niet zo slecht;

had niet een overgrootpapa

ook eens zoiets gezegd?


Dus blookerde om half elf

die dag de hele stad;

en ieder was t erover eens

dat was me nog eens wat.


Een kopje voor, een tweede na, een derde er achteraan,

en toen schoot ieder overeind

de klok was weer gaan slaan.


Die goeie grijze torenklok

die had erop gewacht

dat eindelijk eens iedereen

aan blookren had gedacht


Toen was het torentje tevree

en lachte bij zichzelf;

En is weer aan de tik gegaan

precies om half elf.


Sindsdien gaat alles in die stad

weer rustigjes zijn gang.

Men weet precies hoe laat het is,

en dat is van belang.


Om half elf blookert iedereen

met een tevreden snoet

jaja, zo'n grijze torenklok

die weet wel wat hij doet.

Gesloten[bewerken]

Het bedrijf werd door gebrek aan opvolgers in 1962 gesloten en overgenomen door de van oorsprong Amsterdamse- en later Bussumse cacaofabriek Bensdorp. Ook deze cacaofabrikant heeft door de concurrentie uit het buitenland zijn zelfstandigheid niet kunnen behouden en is uiteindelijk in Zwitserse (Belgische) handen gekomen. Wel is er in Amsterdam een straat naar Johannes Blooker genoemd, de Johannes Blookerweg. Het merk Blooker is inmiddels weer in bezit van een Nederlandse firma. Het chocoladeverwerkingsbedrijf Rademaker is tegenwoordig verantwoordelijk voor het merk. Blooker Daalders cacao (anno 1814) is nog steeds in pakjes van 250 gram te koop, maar wordt gemaakt door Rademaker BV.

Zie ook[bewerken]