Cape Canaveral Air Force Station Lanceercomplex 40

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cape Canaveral Air Force Station Lanceercomplex 40
Space Launch Complex 40 at Cape Canaveral (aerial).jpg
Luchtfoto van lanceercomplex 40 uit 2010
Lanceerplaats: Cape Canaveral Air Force Station
Locatie:
Korte naam: SLC-40 (voor 1997 LC-40)
Eigenaar: US Air Force
aantal lanceercomplexen: 1
Hoek van de baan: 28° - 57°
Status van het lanceercomplex 40: Actief
Huidige huurder: SpaceX
Aantal lanceringen: 0 55 Titan,
0 31 Falcon 9's,
0 1 DragonFly
Totaal: 85
Eerste lancering: Titan IIIC/Transtage, 18 juni 1965
Laatste lancering: Falcon 9, NASA Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS), 18 april 2018
Eerst volgende lancering: Falcon 9, SES 12, mei 2018
Raket: Falcon 9
Titan IV
Commercial Titan III
Titan 34D
Titan IIIC
Integratiefaciliteit: Horizontale integratie hangar naast het lanceerplatform. Ten tijde van Titan: mobiele verticale integratie hangar op het platform.

Het Cape Canaveral Air Force Station Space Launch Complex 40, ook bekend als SLC-40 en voor 1997 als LC-40, is een operationele lanceerplaats op de Cape Canaveral Air Force Station (CCAFS). SLC-40 wordt momenteel aan SpaceX verhuurd, dat er sinds 2010 onbemande Falcon 9-raketten lanceert. Het ligt ten zuiden van SLC-41, op het noordelijke deel van het CCAFS en is een van de grotere lanceercomplexen aldaar.

Titan[bewerken]

SLC-40 in 1997 ten tijde van de Titan IV-lanceringen. In de achtergrond SLC-37 dat werd klaar gestoomd voor de EELV Delta IV die de functie van de Titan IV overnam.

Het complex werd in 1964 door de Amerikaanse luchtmacht aangelegd als onderdeel van het Integrate-Transfer-Launch complex om er vanaf 1965 een aantal configuraties van hun Titan-raketten te lanceren. In totaal lanceerde de Amerikaanse luchtmacht en Titanfabrikant Martin Martietta er 55 raketten van het type Titan IIIC, Titan 34D, Commercial Titan, Titan IVA en Titan IVB. De laatste van deze lanceringen vond plaats op 30 april 2005. Het betrof de geheime Lacross-5-satelliet die met een Titan IVB werd gelanceerd. Hierna werd het complex gestript van alle Titan-gerelateerde infrastructuur en te huur aangeboden voor commercieel gebruik. Alleen de bliksemafleider en de 'flame trench' bleven staan. Die bliksemafleider bestaat uit vier torens waartussen een aantal draden hangen die een kooi van Faraday om de lanceerplaats en te lanceren raket vormen. De raketten worden binnen deze draden gelanceerd.

In 2007 werd het terrein verhuurd aan SpaceX. SpaceX was van plan om er hun Falcon 9 te gaan lanceren en in 2008 arriveerden de eerste testartikelen voor tests, waaronder 'static fire tests'.

Beroemde Titan lanceringen vanaf SLC-40[bewerken]

  • TitanIIIC-MOL - Titan IIIC, 3 november 1966, een prototype van de militaire Gemini B capsule en MOL-Massasimulator enige vlucht van het Manned Orbital Labaratory-project.
  • Mars Observer - Commercial Titan III/TOS, 25 september 1992
  • Cassini-Huygens Titan IV-B, 15 oktober 1997

Falcon 9[bewerken]

SpaceX lanceert sinds 2010 de Falcon 9 vanaf SLC-40. Hiervoor heeft het een hangar aan de rand van het terrein gebouwd waarin de raketten horizontaal met hun vracht worden geïntegreerd. Vanaf deze zogeheten Horizontal Integration Facillity worden de 70 meter lange raketten horizontaal liggend op de zogenaamde strongback (vertaald: sterke rug) van de transporter-erector een voertuig naar de lanceerplaats zo'n 150 meter verderop in het midden van het complex gereden. Daar aangekomen wordt de strongback met de raket door hydraulische cilinders overeind gezet, waarna de raket op het platform wordt vastgezet en op de systemen wordt aangesloten, de tanks worden gevuld en de lanceringssequentie in werking gaat. Als alle voorwaarden en randvoorwaarden goed zijn kan de raket vertrekken. Ongeveer een minuut voor de lancering werd tot 2017 de strongback los van de raketgetrokken en zo'n tien graden opzij gekanteld. Er hingen dan nog twee zogenaamde umbillicals (letterlijk vertaald: navelstrengen), die de raket voor lancering van elektriciteit, data en aanvulling van brandstof voorzien, tussen de strongback en de raket. Enkele seconden voor de lancering wordt er een zeer grote hoeveelheid water door de 'flame trench', de geul waarin de vlammen van de raket opzij gebogen worden, gespoten. Deze waterstralen hebben twee functies. Koelen en daardoor brand voorkomen en geluid dempen. Op het moment van lancering laten de blokken die de raket vasthouden en de umbillicals los en stijgt de raket op.

'Wet-dress-rehearsel'[bewerken]

Meestal een a twee dagen voor een geplande lancering wordt de Falcon 9 al eens naar buiten gereden en op het platform gezet. Alle systemen worden dan getest en de tanks gevuld. De eerste trap ondergaat een 'static fire test', waarbij de motoren van de eerste trap even lang branden als tijdens de daadwerkelijke vlucht. De raket kan vervolgens ook weer met de strongback horizontaal gebracht worden en terug naar de hangar gereden worden. De bedoeling van zo'n 'wet-dress-rehearsel' is dat de gehele aftelsequentie getest is en het zo goed als zeker is dat de raket en de lading klaar zijn voor een vlekkeloze lancering. SpaceX biedt de mogelijkheid aan klanten om (o.a. wegens veiligheidsreden) deze 'wet-dress-rehearsel' zonder lading te doen. Dit levert wel een dag extra werk op omdat de raket en lading daarna geïntegreerd moeten worden. Sinds het Amos 6 ongeluk lijkt dit wel de nieuwe standaard te zijn, en vond de static fire zo’n vier dagen voor de geplande lancering plaats.

Explosie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Ongeluk met SpaceX-vlucht Amos-6 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 1 september 2016 ging het tijdens een 'wet-dress-rehearsel' mis en explodeerde de raket inclusief de zware Amos-6-communicatiesatelliet. Dit was een van de grootste, mogelijk zelfs de grootste Amerikaanse 'on-pad'-raketexplosies ooit.

Sinds 2010 werden er 26 Falcon 9's vanaf SLC-40 gelanceerd (anno mei 2016). Hieronder vallen negen operationele Dragon-bevoorradingsmissies voor het ISS. Het is voor SpaceX de bedoeling dat het gemiddeld aantal lanceringen vanaf SLC-40 binnen enkele jaren op twee per maand komt te liggen. Als gevolg van de explosie van 1 september 2016 wordt een deel van de lanceerinstallatie herbouwd. Tot het lanceercomplex is hersteld, worden Falcon 9-lanceringen verplaatst naar LC-39A, dat enkele kilometers noordelijker op het Kennedy Space Center ligt en in februari 2017 gebruiksklaar is geworden. De eigenlijke reparatie van SLC-40 is in februari 2017 begonnen nadat het constructieteam van SpaceX LC-39A opgeleverd had. De reparaties worden door dezelfde ploeg uitgevoerd en zullen in het najaar van 2017 worden voltooid. Op 5 december werd voor het eerst sinds de explosie een Falcon 9 op het platform gezet. Een dag later onderging deze een static fire test in voorbereiding op vlucht CRS-13, de eerste vlucht na reactivatie. Die stond gepland voor 12 december 2017 maar werd drie dagen uitgesteld omdat er na afloop van de static fire vuil in de brandstofleidingen werd gevonden en de tanks en leidingen schoongemaakt moesten worden. Dit soort opstartproblemen is bij een nieuwe lanceerinstallatie niet ongebruikelijk. De reparatie en upgrades van SLC-40 heeft SpaceX zo’n 50 miljoen dollar gekost[1].

Verbeteringen na de Amos-6 explosie[bewerken]

Reactivatievlucht CRS-13. Te zien is dat de nieuwe strongback veel verder weg kantelt dan bij voorgaande lanceringen gebeurde.

Behalve reparaties is SLC-40 ook geüpgraded zodat er in de toekomst een hoger lanceertempo kan worden gehanteerd. De Transporter-Erector/Launcher (TEL) voor het herstelde SLC-40 zal zijn uitgevoerd met een zogenaamd retraction-frame. Dit houdt in dat de TEL net als op LC-39A gebeurt een minuut voor de lancering maar 1,5 graden weg kantelt en pas op het moment van de lancering veel verder kantelt terwijl deze gelijktijdig enkele meters bij de opstijgende raket vandaan rijdt. Voordeel van dit nieuwe retraction frame is dat de umbilicals (voedingslijnen) korter zijn en daardoor een kortere val maken en minder schade veroorzaken. Door het wegrijden komt er ook minder vuur van de raket op de TEL wat ook minder schade oplevert. Dit bespaart SpaceX reparaties en tijd tussen de lanceringen in. Ook zijn de pijpleidingen en de bedrading op en rond het lanceerplatform zoveel mogelijk in vuurbestendige betonconstructies verwerkt zodat het lanceercomplex in de toekomst na een raketexplosie of brand minder tijdrovende reparaties nodig zal hebben.

Tot de Amos 6-explosie waren er 26 Falcon 9's vanaf SLC-40 gelanceerd. Eén daarvan, CRS-7, mislukte volledig (explosie in de vlucht) en één, CRS-1, mislukte deels (secondaire vracht niet goed afgezet door een defecte motor).

Beroemde Falcon 9 lanceringen vanaf SLC-40[bewerken]

  • COTS-2 - 22 mei 2012, tweede testvlucht van een Dragon. Eerste keer dat een commercieel ruimtevaartuig bij het ISS aanmeerde.
  • Diverse onbemande ISS bevoorradingsvluchten onder NASA's Commercial Resupply Services-programma met Dragon-ruimtevrachtschepen.
  • Deep Space Climate Observatory (DSCOVR) - NOAA, 11 februari 2015
  • Zuma - Northrop Grumman, 8 januari 2018. Geheime overheidssatelliet die de gemoederen bezig hield omdat niemand weet wat de satelliet doet en deze volgens geruchten direct na de lancering verloren ging. Of dit ook zo is is niet duidelijk. Wel is duidelijk dat de Falcon 9 foutloos zijn missie uitvoerde.

Trivia[bewerken]

SLC-40 was ook de locatie waar SpaceX op 6 mei 2015 de pad abort test van de Dragon 2-ruimtecapsule uitvoerde. Dit gebeurde met de DragonFly, een testartikel van de Dragon 2. Daarvoor moesten een aantal ondersteuningssystemen voor de Falcon 9, tijdelijk worden verwijderd.