Naar inhoud springen

Centre Pompidou

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Centre Pompidou
Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou
Logo
Centre Pompidou
Locatie
Locatie(s) Parijs
Adres Avenue du Général Eisenhower 17Bewerken op Wikidata
Bijbehorend Musée National d'Art Moderne, Institut de recherche et coordination acoustique/musique, Bibliothèque publique d'informationBewerken op Wikidata
Thema en expositie
Thema podiumkunstBewerken op Wikidata
Status en tijdlijn
Oprichter(s) Georges PompidouBewerken op Wikidata
Opgericht 1977Bewerken op Wikidata
Vernoemd naar Georges PompidouBewerken op Wikidata
Personen en statistieken
Directeur(s) Laurent Le Bon (19 juli 2021)Bewerken op Wikidata
Bezoekers 3.273.867 (2019)[1]Bewerken op Wikidata
Architectuur en huisvesting
Monumentstatus kenmerkende hedendaagse architectuur[2]Bewerken op Wikidata
Architect(en) Richard Rogers, Renzo Piano, Gianfranco Franchini
Gebouwd 1972–1977
Bouwstijl(en) hightech architectuurBewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Werken in collectie Kunstinstituut van Minneapolis, Musée national des beaux-arts du Québec,[3] Design Museum Den Bosch,[4] J. Paul Getty-museumBewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningen keurmerk Toerisme en Handicap[5]Bewerken op Wikidata
Links
Website
Museumcatalogus
(en) Atlas Obscura-pagina
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur
Museum

Het Centre Pompidou, officieel het Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou ook bekend als Centre Pompidou of Beaubourg, is een toonaangevend centrum voor moderne kunst in Parijs. Het werd in februari 1977 geopend, waarmee een wensdroom van de voormalige Franse president Georges Pompidou gestalte kreeg. Hij wilde dat er in Parijs een groot publiekscentrum werd gebouwd waar alle vormen van moderne kunst en andere culturele uitingen een plek zouden kunnen krijgen.

Het Centre Pompidou is een opvallend gebouw. Het is ontworpen door de Britse architect Richard Rogers en de Italiaanse architect Renzo Piano. De gevel van het gebouw is een wirwar van pijpen en buizen in verschillende kleuren. De kleuren geven de functie van de buizen aan. Zo verwijzen de witte buizen naar luchtfiltratie, de gele naar elektriciteit, de groene naar water en de rode delen naar het transport van bezoekers doorheen het museum. De opzet van de architecten was om het gebouw als het ware binnenstebuiten te keren.

Musée national d'art moderne

[bewerken | brontekst bewerken]

In het centrum is op twee etages onder andere het Musée national d'art moderne gevestigd met een van de belangrijkste verzamelingen moderne kunst ter wereld. In de collectie van circa zestigduizend werken vindt men onder andere sculpturen, schilderijen, boeken, films, video, documentatie over muziek en vormgeving.

De activiteiten van het Centre Pompidou zijn onder andere:

Na twintig jaar intensief gebruik was het Centre Pompidou in 1997 hard aan een opknapbeurt toe. Er waren in de voorafgaande jaren zo'n 160 miljoen bezoekers geweest en dat had zijn tol geëist. De renovatie en de interne vernieuwing werd uitgevoerd door de architecten Renzo Piano en Jean-François Bodin. Op 1 januari 2000 werd het gerenoveerde Centre Pompidou heropend. Begin 2021 meldde de directie dat het gebouw lijdt aan ernstige 'verouderingsverschijnselen'. Vanaf eind 2025 zal het museum vijf jaar lang gesloten zijn vanwege een nieuwe renovatie die naar schatting 200 miljoen euro gaat kosten.[6]

Commons heeft media­bestanden in de categorie Centre Georges-Pompidou.