Charles Fabry

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Charles Fabry

Maurice Paul Auguste Charles Fabry (Marseille, 11 juni 1867Parijs, 9 juli 1945) was een Frans natuurkundige.

Biografie[bewerken]

Fabry studeerde aan de École Polytechnique in Parijs en ontving in 1892 een doctoraat aan de Universiteit van Parijs (Sorbonne) voor zijn werk naar de verklaring voor het fenomeen van interferentieranden. Dit zorgde ervoor dat hij een autoriteit werd op het gebied van de optica en de spectroscopie. Samen met zijn collega Alfred Pérot vond Fabry in 1899 de Fabry-Pérot-interferometer uit.[1][2]

In 1904 werd Fabry benoemd tot hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Marseille, waar hij tot aan zijn emeritaat – 26 jaar later – zou aanblijven. Hij ontdekte samen met Henri Buisson in 1913 de ozonlaag. Fabry won in 1918 samen met Pérot de Rumford Medal en in 1919 de Henry Draper Medal.

Farby werd in 1921 benoemd tot hoogleraar algemene natuurkunde aan de Sorbonne en vijf jaar later, in 1926, werd hij ook hoogleraar aan de École Plytechnique. Daarnaast was hij de eerste algemeen directeur van het Institut d'optique théorique et appliquée en directeur van de École supérieure d'optique.