Poynting-vector

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dipoolstraling, de dipool is parallel aan de z-as, het elektrisch veld en de Poynting-vector liggen in het x-z-vlak.

De Poynting-vector beschrijft de hoeveelheid energie van een elektromagnetisch veld die per tijdseenheid door een eenheidsoppervlak, loodrecht op de voorplantingsrichting stroomt. De uitvinder, waarnaar de vector ook is genoemd, was John Henry Poynting.

De Poynting-vector is, zoals de naam al aangeeft, een vector. Meestal wordt het symbool S gebruikt. In SI eenheden is de vector uit te drukken als

\mathbf{S} = \frac{1}{\mu} \mathbf{E} \times \mathbf{B}

waarbij E het elektrisch veld is, B het magnetisch veld en \mu de permeabiliteit van het medium. De eenheid is dus \frac{W}{m^2}.

Omdat de grootte van zowel het magnetisch als het elektrisch veld oscilleren, oscilleert de grootte van de Poynting-vector ook. De gemiddelde grootte van de vector over één periode noemt men de irradiantie, aangeduid met het symbool Irr. Het verschil tussen irradiantie en de intensiteit is dat de irradiantie enkel afhankelijk is van de bron terwijl de intensiteit ook afhangt van het oppervlak dat de energie ontvangt.