Wet van Bragg

De wet van Bragg is een natuurkundige wet die opgesteld werd door William Henry Bragg en diens zoon William Lawrence Bragg. De wet beschrijft hoe uit de diffractie van straling (meestal röntgenstralen) de structuur van kristallen kan worden afgeleid. Invallende röntgenstralen worden namelijks voor een klein deel gereflecteerd en kunnen daardoor een interferentiepatronen veroorzaken. De wet kent zijn toepassing dan ook in de karakterisering van materialen op basis van hun kristallografie.^[1]

De wet luidt in formulevorm als volgt:^[1]

n\lambda =2d\cdot \sin \theta \,

met daarin:

n een geheel getal dat de diffractie-orde aangeeft;
$\lambda$ de golflengte van de röntgenstraling;
d de afstand tussen de vlakken in het kristalrooster (vaak ook aangeduid als d_hkl naar de Miller-indices);
θ de diffractiehoek tussen de inkomende stralen en de vlakken.

Zie ook

Wet van Snellius

Bronnen, noten en/of referenties

1 2 M. F. Ashby, Hugh Shercliff, David Cebon (2019). Materials : engineering, science, processing and design, Kidlington, Oxford, United Kingdom. ISBN 978-0-08-102376-1.

Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Wet van Bragg op Wikimedia Commons.

[:02-1] 1 2 M. F. Ashby, Hugh Shercliff, David Cebon (2019). Materials : engineering, science, processing and design, Kidlington, Oxford, United Kingdom. ISBN 978-0-08-102376-1.

[1]