Christina van Denemarken (1521-1590)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Christina van Denemarken, door Hans Holbein de Jonge

Christina van Denemarken (Kopenhagen, 1521-1590) was de jongste dochter van koning Christiaan II van Denemarken en van Isabella van Habsburg. Zij was door haar huwelijken achtereenvolgens hertogin van Milaan en hertogin van Lotharingen. Zij vergezelde haar oom Karel V naar Gent tijdens het onderdrukken van de Gentse Opstand.

Biografie[bewerken]

Christina van Denemarken trouwde in 1533 met Francesco II Sforza, hertog van Milaan, die echter al in 1535 stierf.

In 1538 kwam de Duitse schilder Hans Holbein de Jonge naar Brussel om Christina te schilderen. Holbein had van Hendrik VIII van Engeland de opdracht gekregen portretten te maken van een aantal adellijke dames, die eventueel zijn bruid zouden kunnen worden na de dood van zijn derde vrouw Jane Seymour in 1537. De 16-jarige Christina maakte er tegen de Engelse ambassadeur echter geen geheim van dat zij niet wenste te trouwen met de Engelse koning, die de naam had dat hij zijn echtgenotes slecht behandelde. Zij zei tegen de ambassadeur: 'Als ik twee hoofden had, zou ik er één ter beschikking stellen van de koning van Engeland.' Dit was een verwijzing naar het lot van Hendrik VIII's tweede vrouw Anna Boleyn, die was onthoofd.

Na haar afwijzing van Hendrik trouwde zij in 1541 met Frans I van Lotharingen, hertog van Bar. Hij was in het verleden verloofd geweest met Anna van Kleef, die uiteindelijk de vierde echtgenote van Hendrik VIII werd. Na de dood van haar echtgenoot in 1545 werd Christina regentes van Lotharingen voor haar minderjarige zoon.

In de periode 1550-1560 hadden Wilhelm von Grumbach en Peder Oxe plannen om koning Frederik II van Denemarken van de troon te stoten ten voordele van zijn achternicht Christina. Deze plannen hadden echter geen succes.

Nakomelingen[bewerken]

Uit het huwelijk van Christina van Denemarken en Frans I van Lotharingen werden drie kinderen geboren: