Col de Font de Cère

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Col de Font de Cère
Hoogte 1289 m
Col du Lioran: 1237 m
Coördinaten 45° 5′ NB, 2° 44′ OL
Van Laveissière
Naar Saint-Jacques-des-Blats
Winterafsluiting december tot mei
Col de Font de Cère (Frankrijk (hoofdbetekenis))
Col de Font de Cère

De Col de Font de Cère is een bergpas op een hoogte van 1289 meter doorheen het gebergte van de Monts du Cantal in de Franse regio Auvergne-Rhône-Alpes. De weg vormt een belangrijke verbinding door het gebergte en verbindt via Murat Massiac en het verdere Issoire en Brioude in het noordoosten met de vallei van de Cère, Aurillac en het departement Lot in het zuidwesten.

Lokale topografie[bewerken]

De pashoogte ligt tussen Puy du Rocher en de Puy Griou, twee bergtoppen van de Monts du Cantal, een oude stratovulkaan. De Puy du Rocher ligt net naast de Plomb du Cantal, met 1855 meter de hoogste berg van de Monts du Cantal.

Col du Lioran[bewerken]

Het skistation op de Col du Lioran

Aan het einde van het dal van de Cère bevinden zich eigenlijk twee zadels, gescheiden door een kleine heuvel, de Puy de Massebœuf. Ten westen van deze heuvel ligt een zadel met een hoogte van 1289 meter: de Col du Font de Cère. Ten oosten van de heuvel ligt een lager zadel met een hoogte van 1237 meter. Deze pas draagt de naam Col du Lioran (ook wel col des Sagnes of prairie des Sagnes). De Col du Lioran is lager maar is moeilijker bereikbaar door de diepe kloof van de bergbeek Viaguin.

In de achttiende eeuw werd het bos op de Col du Lioran (deel van het uitgestrekte forêt du Lioran) verwijderd om plaats te maken voor een weide van ongeveer zeven hectare. De weide is echter slecht gedraineerd en te nat. Door zijn vlak karakter zal deze plaats in de jaren 50 van de twintigste eeuw echter uitgekozen worden als centrum van het nieuwe skistation van Lioran, het hedendaagse "Super Lioran".

De huidige pasweg (de D67) stijgt eerst richting het eerste zadel, waarna de weg splitst op een hoogte van 1271 meter. De oude keizerlijke weg stijgt door naar de Col de Font de Cère, maar de nieuwe D67 stijgt wat verder door in oostelijke richting tot een hoogte van 1294 meter (soms Col de Cère genoemd, alhoewel het niet om een zadelpunt gaat). Daarna daalt de D67 naar de Col du Lioran.

Geschiedenis[bewerken]

De passage over de bergpas was lange tijd een belangrijke, maar gevreesde plaats. In de winter kon de pas vaak niet overgestoken worden door metershoge sneeuw. Soms duurde het negen maanden eer de pas sneeuwvrij was. In de zomer kon de pas gebruikt worden maar was de route gevreesd omwille van het donkere bos van Lioran, waar wolven en rovers zich schuilhielden. Vanwege de gevaren op de route kozen veel reizigers voor de oude Romeinse weg over de hogere en steilere Col de la Pourtone (1693 m) ten zuiden van de Plomb du Cantal of de Col de Cabre (1528 m) ten noorden van de Puy Griou. Zeker de weg ten zuiden van de Plomb du Cantal, via de col de Prat-de-Bouc, col de la Tombe-du-Père en Col de la Pourtone bleef van een groter belang tot aan het einde van de achttiende eeuw een nieuwe steenweg werd aangelegd door de vallei van de Cère (huidige N122). Deze weg over de Col de Font de Cère werd enkele jaren later door Napoleon Bonaparte opgenomen in zijn systeem van routes impériale. Met het boren van de eerste tunnel in 1843 verloor de weg over de col zelf echter sterk aan belang.

Met de komst van het skistation van Lioran in de jaren 50 werd de weg over de col vernieuwd en werd deze terug belangrijker. De nieuwe weg (huidige D67) werd echter verplaatst van de Col de Font de Cère naar de Col du Lioran.

Tunnels van Lioran[bewerken]

Ingang van de oude tunnel voor wegverkeer langs de zijde van Laveissière
Ingang van de spoortunnel langs de kant van Lioran
De wegtunnel en het traject van de pasweg rond 1880.

De weg over de pas zelf wordt niet veel meer gebruikt sinds het graven van tunnels onder de pashoogte. De eerste tunnel van Lioran werd gegraven in 1843. Het was de eerste tunnel voor wegverkeer in Frankrijk. Daarnaast was het bij de opening één van de langste tunnels van de wereld en de hoogste tunnel van de wereld. In 2007 was deze tunnel één van de oudste tunnels voor wegverkeer in de wereld die nog steeds in gebruik was.

In 1868 werd spoortunnel van Lioran in gebruik genomen. Deze was op dat moment de hoogste tunnel van Europa.

De tunnel van 1843, die ontworpen was voor verkeer met paard en kar, voldeed aan het einde van de twintigste eeuw niet meer aan de moderne eisen. Brede voertuigen zoals vrachtwagens konden elkaar niet kruisen in de tunnel en moesten alternerend rijden. In 2007 werd er een tweede tunnel voor wegverkeer opgeleverd en werd de oude tunnel buiten gebruik gesteld.