Contactloos betalen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automaat voor onder meer contactloos betalen. Bij het getoonde type automaat moet de pas (anders dan getoond) plat tegen (of vlak bij) de zijkant worden gehouden.

Contactloos betalen is een manier om contante betalingen uit te voeren, met bijvoorbeeld een bankpas of smartphone, waarbij de communicatie tussen pas of smartphone en betaalautomaat zonder fysiek contact verloopt.

Nederland[bewerken]

Betaalpas[bewerken]

In Nederland gebeurt contactloos betalen sinds 2013 met een betaalpas met near field communication (NFC). De klant met een betaalkaart die deze extra functie heeft, kan contactloos betalen. Hij kan gemakshalve tegen de medewerker zeggen dat hij wil pinnen, want de voorbereidende handeling die de medewerker moet verrichten komt overeen met die voor een pinbetaling in strikte zin. Het bedrag verschijnt dan op het scherm. De klant houdt de pas tegen (of vlak bij) een zijkant of voor het beeldschermpje van de betaalautomaat met NFC. Met contactloos betalen kunnen bedragen tot en met € 25 worden betaald zonder pincode in te toetsen. Verder kan maximaal € 50 achtereenvolgens contactloos worden betaald. Daarna wordt opnieuw een pincode gevraagd. Op het bankrekeningoverzicht is er geen verschil tussen het pinnen met de betaalkaart in de betaalautomaat of contactloos pinnen.

Contactloos betalen wordt gezien als de opvolger van de afgeschafte chipknip.

Het aantal NFC-betaalautomaten is met 55.000, in januari 2015,[1] nog laag in verhouding met het totaal aantal betaalpunten in Nederland.

OV-chipkaart[bewerken]

De OV-chipkaart heeft ook een nfc-chip om contactloos diensten te kunnen afnemen.

Noten[bewerken]

  1. CCV. Razendsnel van cash naar contactloos, 16 januari 2015.