D (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

D, ook re genoemd, is een stamtoon die een hele toonafstand hoger ligt dan de C en een hele toonafstand lager dan de E.

Op een pianoklavier ligt de D telkens tussen de twee zwarte toetsen. De derde snaar van een klassieke gitaar is gestemd op de D.

Octavering[bewerken]

In de onderstaande tabel staan de toonhoogten van de tonen D in de gelijkzwevende stemming voor de verschillende octaven, uitgaande van de standaard toonhoogte van 440 Hz van de stemtoon.

Musicologische benaming Helmholtznotatie Octaafnaam Frequentie (Hz)
D-1 Dˌˌˌ Subsubcontra-octaaf 9,177
D0 Dˌˌ Subcontra-octaaf 18,354
D1 Contra-octaaf 36,708
D2 D Groot octaaf 73,416
D3 d Klein octaaf 146,832
D4 d′ Eengestreept octaaf 293,665
D5 d′′ Tweegestreept octaaf 587,33
D6 d′′′ Driegestreept octaaf 1174,659
D7 d′′′′ Viergestreept octaaf 2349,318
D8 d′′′′′ Vijfgestreept octaaf 4698,636
D9 d′′′′′′ Zesgestreept octaaf 9397,273

Grafische voorstelling[bewerken]

Voorstelling van de D in 3 sleutels (achtereenvolgens: vioolsleutel (D4 en D5), altsleutel (D4), en bassleutel (D3))

Zie ook[bewerken]