Dolmen de Guadalperal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De Dolmen de Guadalperal door de lage waterstand in het Valdecañas-reservoir volledig boven water (28 juli 2019)
Dolmen in 2012
ThMenhir esculturado Dolmen Guadalperal Parte delantera.jpg

De Dolmen de Guadalperal is een megalithisch monument uit de late kopertijd of vroege bronstijd gelegen tussen de dorpskernen van de Spaanse gemeentes Peraleda de la Mata en El Gordo, in de provincie Cáceres, onderdeel van de autonome regio Extremadura.

De dolmen werden gevonden in 1925 en werden tussen 1925 en 1927 opgegraven door de Duits-Spaanse archeoloog Hugo Obermaier, in die tijd hoogleraar aan de Centrale Universiteit van Madrid, tegenwoordig de Complutense-universiteit van Madrid. Het is gedateerd tussen het einde van het 5e millennium v.Chr. en het 3e millennium v.Chr.. Het megalithische complex van de Dolmen de Guadalperal heeft "dolmen" in de typologie van Europese prehistorische begrafenissen. Het is dus in niets te vergelijken met een crómlech als Stonehenge, hoewel de Dolmen de Guadalperal wel toeristisch verkocht worden als de Spaanse Stonehenge.

Het bestaat uit meer dan 150 granieten platen, draagstenen, in verticale opstelling geplaatst. 12 of 13 van hen vormen een eivormige kamer van vijf meter in diameter, achter een toegangsgang van meer dan 5 meter lang en ongeveer 1,5 meter breed. Direct bij de ingang van de kamer staat een twee meter hoge menhir versierd met gravures. Het monument is omgeven door een "cirkelvormige ring" gevormd door kwartsietbolussen die het resultaat is van de lediging van de originele tumulus door Obermaier. Die tumulus bedekte oorspronkelijk de structuur van het hunebed vooraleer de granieten platen werden blootgelegd. De "buitenste ring" is dus geen origineel onderdeel van het monument, maar het materiaal dat Obermaier tijdens zijn opgraving heeft weggegooid.

Op een nabijgelegen stortplaats werden 11 bijlen, keramiek, vuurstenen messen en een koperen pons gevonden. Er werd ook een nederzetting uit die tijd gevonden die naar schatting dateert van vóór het graf. Daarin bevonden zich huizen, vlekken van kolen en as, keramiek, molens en stenen om onder andere bijlen te slijpen.

Romeinse overblijfselen gevonden op de site, een munt, aardewerkfragmenten en een slijpsteen geven aan dat het in die tijd werd hergebruikt.

Het monument ligt sinds 1963 normaal onder de waterspiegel van het Valdecañas-reservoir (Spaans: embalse de Valdecañas), ontstaan door de bouw van een stuwdam, en de gestage toename van het waterniveau tussen 1957 en 1964 in de bedding van de Taag stroomopwaarts van de stuwdam. Het uiterst grillig gevormde stuwmeer, dat een oppervlakte heeft tussen de 36 en 73 km², krimpt evenwel bij droogte dermate in oppervlakte dat de dolmen al meermaals of gedeeltelijk, zoals in 2012, of volledig, waaronder in 2019 en 2022, boven water zijn gekomen. De dolmen bevinden zich 20 km ten noordwesten van de stuwdam, die ten zuiden ligt van de dorpskern van Belvís de Monroy.

Op 10 mei 2022 werd het door de Raad van Ministers van Spanje uitgeroepen tot een Bien de Interés Cultural (BIC).

Zie de categorie Dolmen de Guadalperal van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.