Italië en Nederland stonden voor de zeventiende keer tegen elkaar in de finale van het Europees kampioenschap honkbal. Met de zeven keer dat ze als de nummers 1 en 2 na alleen de groepsfase eindigden, vormden ze gezamenlijk voor de 24e keer de top 2 van een EK honkbal kampioenschap. Italië veroverde met de negende finale winst op Nederland voor de tiende keer de Europese titel.
Van de 39 CEB-leden plaatste de top zeven van het EK van 2010 zich rechtstreeks voor de eindronde; dit waren achtereenvolgens Italië, Nederland, Duitsland, Griekenland, Zweden, Frankrijk en Tsjechië. De overige vijf landen (België, Groot-Brittannië, Kroatië, Rusland en Spanje) dienden zich via kwalificatie te plaatsen.
Aan de kwalificatie namen, na de terugtrekking van het Moldavisch honkbalteam, 22 landen deel die in vijf groepen waren ingedeeld. De nummers 1 en 2 van elke groep speelden in de groepsfinale (in een best-of-3) om de plaats in de eindronde.
De wedstrijden in deze groep werden van 27 tot en met 29 juli 2011 in Krymsk (Kraj Krasnodar), Rusland gespeeld. Nadat Moldavië zich had terug getrokken, speelden de landen in deze groep een dubbele competitie (2× tegen elkaar).
Hierin werden de onderlinge resultaten in de groepsfase meegenomen. De eerste drie van groep A speelden nog drie wedstrijden tegen de eerste drie van groep B.
.svg){kind=small}
Italië
Nederland
Spanje
Duitsland
Tsjechië
Zweden
Griekenland
Frankrijk.svg){kind=small}
België
Kroatië
Groot-Brittannië
Rusland
.svg){kind=small}
· 
· 