Europese Culturele Stichting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Europese Culturele Stichting (European Cultural Foundation of ECF) is een onafhankelijke, niet-nationaal gebonden en pan-Europese stichting. Ze stimuleert en bevordert culturele samenwerking in Europa en naastgelegen landen.

Doel en missie[bewerken]

ECF vat haar kernwaarden en activiteiten als volgt samen:

"Wij geloven dat cultuur mensen raakt en hen inspireert om over grenzen te kijken. De verbindende kracht van cultuur is essentieel bij de creatie van solidaire en democratische samenlevingen en is dan ook van onschatbare waarde bij het bouwen aan de Europese eenheid.

We zien graag dat artistieke creatie en coöperatie ervoor zorgen dat uitdagende ervaringen veranderen in creatieve ontmoetingen. Daarnaast moedigen wij een politieke cultuur binnen Europa aan waarin er respect is voor diversiteit."

Onze Missie is om culturele expressie en interactie op gang te brengen en te ondersteunen. Hiermee kunnen mensen een gemeenschappelijke Europese toekomst scheppen. We geven een stem aan hen die vaak niet gehoord worden. We koppelen inspirerende mensen en ideeën met cultureel beleid, zowel op lokaal als op Europees vlak.

Het is onze Ambitie een katalysator te zijn voor de culturele expressie en interactie die de verschillende gemeenschappen in Europa méér open en solidair maken. We willen inspireren, aanmoedigen en in staat tot actie stellen."

Geschiedenis[bewerken]

Heden[bewerken]

Vanaf 2006 ligt de nadruk van de Stichting sterker op culturele diversiteit, via kunst en cultuur.

  • ECF heeft een programma ingezet onder de naam Narratives for Europe, dat op zoek gaat naar personen en groepen die verhalen en visies opbouwen die vorm geven aan het Europa van nu en morgen. De ambitie van ECF is dat deze verhalen gedeeld worden en verspreid over heel Europa en daarbuiten, ook bij opiniemakers en beleidsvoerders.
  • ECF heeft drie subsidieprogramma's. In 2011 ontvingen 993 personen en verenigingen een totaalbedrag van € 799.115.
  • Het programma Youth and Media moedigt de creativiteit aan van de jeugd met nieuwe media.
  • Het programma European Neighbourhood ontwikkelt de expertise van culturele actoren in hun contacten met buurlanden buiten de Europese Unie
  • Via verschillende digitale platforms worden gemeenschappen bijeengebracht. Zo is er bijvoorbeeld LabforCulture, dat een vaste provider is van informatie over de culturele samenwerking in Europa.
  • ECF organiseert ook campagnes en acties met als doel voor de Europese cultuur een coherente en degelijk gefundeerde politiek te ontwikkelen.
  • ECF reikt jaarlijks een prijs uit voor artistieke excellentie in de creatieve uitwisseling tussen verschillende culturen, de Prinses Margriet Award.
  • Sinds 2004 reiken ECF en het Riksbankens Jubileumsfond jaarlijks de Cultural Policy Research Award uit.

Jaren 50[bewerken]

De Stichting is in 1954 in Genève opgericht door de Zwitserse filosoof Denis de Rougemont en de rector van het Europacollege Hendrik Brugmans, onder het beschermheerschap van de Franse minister Robert Schuman. In deze tijd van naoorlogse verzoening, wilden zij, naast de economische en politieke toekomst van de Europese landen, ook hun onderlinge culturele samenhang verstevigen en aanmoedigen. Het algemeen secretariaat van de Stichting vertrok weldra naar Nederland, eerst naar Den Haag, vervolgens naar Amsterdam.

De eerste voorzitter was Robert Schuman, een van de belangrijkste grondleggers van de Europese Economische Gemeenschap. Hij werd na korte tijd opgevolgd door Prins Bernhard van Nederland 1955-1977) die voorstelde dat een percentage van de inkomsten van het Prins Bernhard Cultuurfonds bestemd zou zijn voor Europese projecten die gecoördineerd zouden worden door ECF en door hemzelf. In 1960 verhuisde de stichting naar Amsterdam.

Voortaan ontwikkelde de stichting een Europees subsidieprogramma, gebaseerd op het idee van het verbinden van cultuur met educatie, sociale wetenschappen en geschiedenis.

Jaren 60 en 70[bewerken]

Vanaf de jaren zestig tot aan midden jaren zeventig, was een van de grootste projecten van de stichting een internationaal onderzoeksprogramma, 'Plan Europa 2000', dit programma onderzocht de mogelijke richting van onderwijs, industrie, en het stedelijk- en plattelandsleven in Europa. Dit programma leidde tot de ontwikkeling van educatieve en culturele instanties, onder andere het European Institute of Education and Social Policy dat onderzoek heeft gedaan naar studenten en mobiliteit. Dit onderzoek was van groot belang voor het opzetten van educatieve programma's zoals de Erasmus-beurs. Als gevolg, vertrouwde de Europese Commissie aan de Stichting de taak toe om de volgende educatieve programma's te beheren: Erasmus(1987-1995), Eurydice(1980-2001) en Tempus (1992-1993).

Jaren 80 en 90[bewerken]

Vanaf begin jaren tachtig werd de Stichting steeds actiever in Oost-Europa, en was op deze manier ook goed geplaatst om te reageren op de ingrijpende veranderingen die plaatsvonden aan het einde van de jaren tachtig. Een voorbeeld hiervan was het East-West Parliamentary Practice Project, dat de mogelijkheid creëerde om ervaringen uit te wisselen tussen westerse parlementariërs en de nieuw gekozen parlementariërs van Midden- en Oost-Europa.

De Stichting steunde ook de culturele mobiliteit binnen de Europese Unie, met een programma dat de voorloper was van het Europese mobiliteitsprogramma STEP.

Het invloedrijke programma Art for Social Change richtte zich voornamelijk op Zuidoost-Europa en de Baltische regio. Dit programma werd beheerd door de Stichting en door het Soros Foundation Network.

Voorzitters[bewerken]

Jaar Naam
1954 Robert Schuman
1955-1977 ZKH Prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld
1977-1983 Ynso Scholten
1984-2007 HKH Prinses Margriet der Nederlanden
2007- HKH Prinses Laurentien der Nederlanden

Voorzitters van het directiecomité[bewerken]

  • Prins Bernhard (1960-1963)
  • Prins Pierre van Griekenland en Denemarken (1964-1968)
  • vacant (1969-1970)
  • Ambassadeur Armand Bérard (1971-1976)
  • Professor Robert Picht (1977-1994)
  • Miriam Hederman O'Brien (1994-2003)
  • Kathinka Dittrich van Weringh (2003-)

Directeuren en secretarissen-generaal[bewerken]

  • Denis de Rougemont (1955-1957)
  • Commander G.G.R. Rodd (1959-1961)
  • George Sluizer (1961-1972)
  • Raymond Georis (1973-1994)
  • Rüdiger Stephan (1995-2001)
  • Gottfried Wagner (2002-2009)
  • Katherine Watson (2010- )

Externe link[bewerken]