Glenn Helberg
| Glenn Helberg | ||
|---|---|---|
| Algemene informatie | ||
| Volledige naam | Glenn O. Helberg | |
| Geboren | 12 januari 1955[1] Willemstad (Curaçao)[1][2] | |
| Beroep | psychiater, politicus | |
Glenn Helberg (Willemstad, 12 januari 1955) is een Curaçaos-Nederlands psychiater en activist.[3]
Opleiding
[bewerken | brontekst bewerken]Helberg, wiens ouders uit Suriname kwamen, doorliep het Peter Stuyvesant College (PSC) op Curaçao en studeerde geneeskunde aan de Universiteit Utrecht. In zijn studietijd hield hij zich onder meer bezig met balletdans.[4] Na zijn afstuderen was hij werkzaam als huisarts op Curaçao. Hij specialiseerde zich vervolgens in de psychiatrie aan het Universitair Medisch Centrum Groningen en het Universitair Medisch Centrum Utrecht (kinder- en jeugdpsychiatrie).
Antillianen in Nederland
[bewerken | brontekst bewerken]Helberg heeft zich ingezet om de positie van Antillianen in Nederland te verbeteren. Hij was voorzitter van de Antilliaanse belangenorganisatie OCAN, lid van de Raad van Advies van het College voor de Rechten van de Mens, en voorzitter van de Denktank Sociale Cohesie in Zeeburg (Amsterdam). Helberg kaartte regelmatig taboes aan binnen de Antilliaanse gemeenschap, zoals afwezig vaderschap en homoseksualiteit.
In 2011 was Helberg, als voorzitter van OCAN, initiatiefnemer van de eerste Antilliaanse boot die meevoer in de Canal Parade van de Amsterdamse Pride. In 2020 vond de eerste officiële Black Pride plaats, waar hij een black healing verzorgde, onder meer omdat zwarte mensen ook binnen de lhbt-gemeenschappen racisme ervaren. In augustus 2020 trad Helberg toe tot het bestuur van de Stichting Pride Amsterdam, maar stapte daar na de Pride-editie van 2024 weer uit, mede omdat het bestuur geen afstand wilde nemen van de bekritiseerde hoofdsponsor Booking.com.[5]
Transculturele psychiatrie
[bewerken | brontekst bewerken]Naast de westerse psychiatrie verdiepte Helberg zich in de psychiatrie van niet-westerse culturen; zelf noemt hij dit "transculturele psychiatrie". Zo worden, volgens Helberg, sommige Surinaamse gezinnen verscheurd omdat een deel van de familie het christendom aanhangt terwijl een ander deel winti, de godsdienst van moederland Afrika, wil belijden. Veelal voelt de eerstgenoemde groep zich moreel verheven boven laatstgenoemde. Die houding is een directe doorwerking van het Nederlands koloniaal verleden. De neurotische conflicten die nog steeds daarop zijn terug te voeren komen in Helberg's spreekkamer binnen.
Helberg pleit ervoor te stoppen met het spreken over 'afgoderij' en de waardigheid van Afrikaanse filosofie en religie te erkennen. Evenmin zouden we nog moeten denken in termen van meer- en minderwaardigheid op basis van huidskleur.[6][7] Helberg richtte samen met anderen het Expertisecentrum Transculturele Therapie op in Amsterdam.[8] Het expertisecentrum gaat ervan uit "dat iedereen in een systeem leeft en een relatie tot één of meerdere culturen heeft – óók de witte Nederlander".[8]
Politiek
[bewerken | brontekst bewerken]Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 was Glenn Helberg lijstduwer van Artikel 1. Enige commotie ontstond toen hij in aanloop naar deze verkiezingen stelde dat "de Joodse lobby" het Nederlandse beleid ten aanzien van Israël bepaalt.[9]
Televisie
[bewerken | brontekst bewerken]Op 7 augustus 2017 stond Helberg centraal in een aflevering van het televisieprogramma Zomergasten. In dit programma sprak hij open over zijn homoseksualiteit en liet hij onder meer een fragment zien van de Amerikaanse dekoloniaal denker James Baldwin (1924-1987).[10][4][11]
In 2023 startte Helberg een samenwerking met VICE Nederland, door mee te doen aan een serie genaamd The Therapist. In deze serie gaat hij vanuit zijn rol als psychotherapeut in gesprek met bekende Nederlandse artiesten om te zien wat er schuil gaat achter hun publieke persoonlijkheid.[12]
Onderscheidingen
[bewerken | brontekst bewerken]- In 2013 werd Helberg onderscheiden als ridder in de Orde van Oranje-Nassau vanwege zijn inzet voor de maatschappelijke positie van Antillianen en Arubanen in Nederland en de rest van het Koninkrijk der Nederlanden.[8]
- In 2019 werd hem de Black Achievement Award-oeuvreprijs toegekend.[3][8]
- In 2021 ontving Helberg de Jos Brink Oeuvreprijs als mental health father van de queer community.[13]
Publicaties
[bewerken | brontekst bewerken]- Sylvana Simons, Glenn Helberg e.a. (2017), Art1kel : een nieuwe politiek van gelijkwaardigheid. Uitgangspunten en partijprogramma. Uitgeverij Conserve, Schoorl
- Glenn Helberg (2020), Door jouw liefde en de liefde van mijn voorouders gaat het goed. In: Heilzame verwerking van het slavernijverleden voor 'wit' en 'zwart', een bijdrage vanuit de kerken, Amsterdam, Stichting Lutherse Uitgeverij en Boekhandel
- Glenn Helberg en Irene Zwaan (2021), Als ik luister : persoonlijke reflecties over de complexiteit en diversiteit van ons bestaan. Visie op de rol van de psychiatrie in onze samenleving vanuit het perspectief van niet-westerse culturen. Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam
- Ragna Heidweiler, Emma Levie (2021), In voor- en tegenspoed : maar alleen als jij de afwas doet : handboek voor een nieuwe rolverdeling. Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam (expert-interview met Helberg)
- Glenn Helberg en Mona van den Berg (2022), #NietGayGenoeg de naakte waarheid, LGBT Asylum Support, Groningen
- 1 2 Marcel Wiegman, Glenn Helberg, transcultureel psychiater: ‘Rutte wist precies de juiste emotionele knopjes in te drukken. Dat doet het witte systeem heel knap’
. Het Parool (27 juni 2023). Gearchiveerd op 28 juni 2023. Geraadpleegd op 19 maart 2024. - ↑ Arjan Visser, Tien Geboden - Glenn Helberg, ‘mental health father’ van de queercommunity: ‘Wat moet ik met die witte waarheden?’
. Trouw (12 september 2021). Gearchiveerd op 6 maart 2023. Geraadpleegd op 19 maart 2024. - 1 2 Glenn Helberg wint oeuvreprijs Black Achievement Awards . Het Parool (29 oktober 2019). Gearchiveerd op 20 november 2022. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- 1 2 5 redenen om naar Glenn Helberg te kijken. VPRO (3 augustus 2017). Gearchiveerd op 3 oktober 2022. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- ↑ Michiel Klaassen & Menno Sedee: Tussen feest en protest. Het verhaal van de Amsterdamse Pride, Amsterdam 2026, p. 175, 189.
- ↑ Egbert Boeker, Rhoinde Doth, Urwin Vyent en Andreas Wöhle (redactie) (1 april 2020). Heilzame Verwerking van het Slavernijverleden voor ‘wit’ en ‘zwart’ - Een bijdrage vanuit de kerken. Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam, de Evangelische Broedergemeente Amsterdam Stad en Flevoland en Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis (NiNsee), Amsterdam, "2.3 “Door jouw liefde en de liefde van mijn voorouders gaat het goed” (Door Glenn Helberg)", pp. 126-137. ISBN 9789076093581. Gearchiveerd op 4 februari 2024. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- ↑ Jan Pronk, De erfenis van de slavernij werkt lang door. Werkgroep Caraïbische Letteren (19 augustus 2020). Gearchiveerd op 4 februari 2024. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- 1 2 3 4 Mounir Samuel, Reflecties in tijden van Corona #13: Glenn Helberg - ‘Degene die ontmenselijkt, ontmenselijkt zichzelf’ . De Groene Amsterdammer (11 juni 2020). Gearchiveerd op 11 maart 2023. Geraadpleegd op 21 maart 2024.
- ↑ Annabel Nanninga, Dilan Yesilgöz (VVD) kaart bedreiging joden aan, Glenn Helberg (Artikel1) begint over ‘joodse lobby’. ThePostOnline (6 maart 2017). Gearchiveerd op 19 maart 2024. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- ↑ Natasja Gibbs, Glenn Helberg gaat in Zomergasten ook over Antilliaanse pijn praten. Caribisch Netwerk - NRT (5 augustus 2017). Gearchiveerd op 26 september 2023. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- ↑ Joost de Vries, Kunst & Cultuur - Zomergasten #3 - De woorden en de dingen . De Groene Amsterdammer (7 augustus 2017). Gearchiveerd op 11 maart 2023. Geraadpleegd op 21 maart 2024.
- ↑ The Therapist - VICE Video: Documentaries, Films, News Videos. Vice Media - Video. Gearchiveerd op 11 mei 2023. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
- ↑ Egbert Van Den Bosch, Glenn Helberg wint Jos Brink Oeuvreprijs 2021. Regio Online (31 mei 2021). Gearchiveerd op 13 juni 2021. Geraadpleegd op 19 maart 2024.
