Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1949

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Stratencircuit Bremgarten
Land Vlag van Zwitserland Zwitserland (Flag of Canton of Bern.svg Bern Bern)
Datum 2- en 3 juli 1949
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Tweede Vlag van Italië Arciso Artesiani
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Eerste Vlag van Italië Bruno Ruffo
Tweede Vlag van Italië Dario Ambrosini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Nello Pagani
Eerste Vlag van Italië Nello Pagani
Tweede Vlag van Italië Renato Magi
Derde Vlag van Italië Celeste Cavaciuti
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson
Tweede Vlag van Italië Ercole Frigerio/Vlag van Italië Lorenzo Dobelli
Derde Vlag van Zwitserland Hans Haldemann/Vlag van Zwitserland Herbert Läderach

De Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1949 was de tweede race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1949 en ook de tweede officiële WK-race in de geschiedenis. De races werden verreden op 2- en 3 juli 1949 op Circuit Bremgarten, een stratencircuit in de stad Bern. In deze Grand Prix bracht men alle bestaande klassen aan de start: 500 cc, 350 cc, 250 cc, 125 cc en de zijspanklasse. De 250cc-klasse reed op zaterdag 2 juli, de overige klassen op zondag 3 juli. Op zondag was er ook tijd ingeruimd voor een single-seat-autorace, de klasse die in 1950 de Formule 1 zou worden. Deze race werd gewonnen door voormalig motorcoureur Alberto Ascari.

Algemeen[bewerken]

Omdat de Italiaanse teams het in de TT van Man grotendeels hadden laten afweten, was dit de eerste echte internationale ontmoeting van topteams en -coureurs sinds de wedstrijden om het Europees kampioenschap aan het einde van de jaren dertig. Er werd vooral veel verwacht van de viercilinder Gilera 500 4C, die sterker en lichter was dan de Britse Norton Manx. De Italianen hadden ook - meer dan de Britten - energie gestoken in de ontwikkeling van compressormotoren, maar die had de FICM verboden, waardoor dat werk waardeloos was geworden.

500cc-klasse[bewerken]

25 rijders startten in de 500cc-klasse, waarvan er slechts 14 de finish haalden. Ted Frend, die zich al als snelste had gekwalificeerd, reed ook de snelste ronde, wat hem een extra punt had opgeleverd als hij de finish had gehaald. Dat gebeurde echter niet en het punt ging nu naar winnaar Les Graham. Tweede werd Arciso Artesiani met de Gilera 500 4C, voor Harold Daniell en Nello Pagani, die ruzie had met constructeur Piero Remor en die daarom voor straf met de eencilinder Gilera Saturno moest aantreden.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham AJS 1:26"14'9 10+1[1]
2 Vlag van Italië Arciso Artesiani Gilera + 1"21'9 8
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton + 1"32'0 7
4 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera (Saturno) + 2"15'0 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette + 1 ronde 5
6 Vlag van Italië Guido Leoni Moto Guzzi
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Bills Velocette
8 Vlag van Zwitserland Roger Richoz Norton
9 Vlag van Zwitserland Hans Kaufmann Gilera (Saturno)
10 Vlag van Zwitserland Georges Cordey Norton
11 Vlag van Zwitserland Benoit Musy Moto Guzzi
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Beevers Norton
13 Vlag van Hongarije Nandor Puhony Gilera (Saturno)
14 Vlag van Hongarije Laszlo Szabo Gilera (Saturno)

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
Vlag van Ierland Artie Bell Norton
Vlag van Italië Carlo Bandirola Gilera (Saturno)
Vlag van Italië Bruno Bertacchini Moto Guzzi
Vlag van Italië Dario Ambrosini Gilera (Saturno)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ted Frend AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Croft Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ernie Thomas Triumph
Vlag van Frankrijk Jean Behra Moto Guzzi
Vlag van Tsjechië František Juhan Moto Guzzi

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock West AJS
Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette
Vlag van Nieuw-Zeeland Syd Jensen Triumph

Top negen tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

(slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 17
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham AJS 12
3 Vlag van Italië Arciso Artesiani Gilera 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton
5 Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette 7
6 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 6
Vlag van Ierland Artie Bell Norton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette 5
Vlag van Nieuw-Zeeland Syd Jensen Triumph

350cc-klasse[bewerken]

Freddie Frith won zijn tweede Grand Prix op rij, maar hij had slechts vier seconden voorsprong op de AJS-rijders Les Graham en Bill Doran. Frith kreeg ook het extra punt voor de snelste ronde. 20 coureurs haalden de finish.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette 1:07"06'0 10 +1[1]
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham AJS + 0"3'9 8
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS + 0"4'1 7
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Reg Armstrong AJS + 0"22'2 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Velocette + 0"30'8 5
6 Vlag van Ierland Artie Bell Norton

Niet deelgenomen/onbekend[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Eric McPherson AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Foster Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Whitworth Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Fry Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton
Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette

Top acht tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

(slechts acht coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette 22
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong AJS 11
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham AJS 8
Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 7
Vlag van Ierland Artie Bell Norton
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 6
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Velocette 5

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-race ontmoetten de Italianen en de Britten elkaar voor het eerst. Bruno Ruffo won met ruime voorsprong op Dario Ambrosini, maar Fergus Anderson reed de snelste ronde. Omdat Manliff Barrington (winnaar van de Lightweight TT) niet scoorde stond hij nu samen met Ruffo aan de leiding van het kampioenschap. 16 coureurs kwamen aan de start, waarvan er 12 de finish haalden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 1:00"07'2 10
2 Vlag van Italië Dario Ambrosini Benelli + 0"39'6 8
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi + 0"49'1 7+1[1]
4 Vlag van Italië Claudio Mastellari Moto Guzzi + 0"49'3 6
5 Vlag van Zwitserland Benoit Musy Moto Guzzi + 1"18'6 5
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi

Niet deelgenomen/onbekend[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Denemarken Sven-Aage Sørensen Excelsior
Vlag van Verenigd Koninkrijk Doug Beasley Excelsior
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Reeve Rudge
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roland Pike Rudge
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ronald Mead Mead-Norton
Vlag van Ierland Manliff Barrington Moto Guzzi
Vlag van Italië Gianni Leoni Moto Guzzi
Vlag van Italië Umberto Masetti Benelli

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 10
Vlag van Ierland Manliff Barrington Moto Guzzi
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi 9
4 Vlag van Italië Dario Ambrosini Benelli 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roland Pike Rudge 7
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ronald Mead Norton 6
Vlag van Italië Claudio Mastellari Moto Guzzi
9 Vlag van Zwitserland Benoît Musy Moto Guzzi 5
Vlag van Denemarken Sven-Aage Sørensen Excelsior

125cc-klasse[bewerken]

De 125cc-klasse was een volledig Italiaanse aangelegenheid. Nello Pagani won met zijn Mondial en reed ook de snelste ronde. Carlo Ubbiali deed het met zijn MV Agusta-tweetakt niet slecht: hij werd vierde door Umberto Masetti nipt te verslaan. 17 coureurs kwamen aan de start, waarvan er 15 de finish haalden.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Nello Pagani Mondial 53"12'4 10+1[1]
2 Vlag van Italië Renato Magi Moto Morini + 1"53'7 8
3 Vlag van Italië Celeste Cavaciuti Mondial + 3"17'0 7
4 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta + 3"18'0 6
5 Vlag van Italië Umberto Masetti Moto Morini + 3"18'6 5
6 Vlag van Italië Franco Bertoni MV Agusta

Niet deelgenomen/onbekend[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Italië Gianni Leoni Mondial
Vlag van Italië Giuseppe Matucci MV Agusta
Vlag van Italië Oscar Clemencigh Mondial
Vlag van Italië Umberto Braga Mondial

Top vijf tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Zijspanklasse (600 cc)[bewerken]

Eric Oliver en Denis Jenkinson lieten er geen misverstand over bestaan wie de beste was. Ze wonnen zeer ruim voor Ercole Frigerio/Lorenzo Dobelli, die met een Gilera Saturno-blok reden en het met de tweede plaats nog verrassend goed deden. 16 combinaties haalden de finish.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 58"51'0 10+1[1]
2 Vlag van Italië Ercole Frigerio Vlag van Italië Lorenzo Dobelli Gilera + 0"49'6 8
3 Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Herbert Läderach Norton + 0"50'0 7
4 Vlag van Zwitserland Jakob Keller Vlag van Zwitserland Ernst Brutschi Gilera + 2"20'5 6
5 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Ezio Ricotti Gilera + 3"06'7 5

Niet deelgenomen/onbekend[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van België Frans Vanderschrick Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Whitney Norton
Vlag van Zwitserland Roland Benz Vlag van Zwitserland Max Hirzel BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Smith Norton
Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Aldo Veglio Gilera

Top vijf tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Trivia[bewerken]

Piero Remor[bewerken]

Piero Remor had voor Giuseppe Gilera de viercilinder Gilera 500 4C ontwikkeld, maar vooral Nello Pagani had nogal wat kritiek op de wegligging van die machine. Remor strafte hem daarvoor door hem met de eencilinder Gilera Saturno te laten starten. Nu Pagani twee minuten achterstand opliep op Les Graham greep Gilera in: voor de TT van Assen kreeg Pagani een viercilinder en Remor werd aan het einde van het seizoen ontslagen.

Vorige race:
Isle of Man TT 1949
FIM wereldkampioenschap wegrace
1e seizoen (1949)
Volgende race:
TT Assen 1949

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Zwitserland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1950