Wereldkampioenschap wegrace 1949

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1949 was het eerste FIM-wereldkampioenschap wegrace. Het seizoen bestond uit zes Grand Prix-wedstrijden in vijf klassen: 500 cc, 350 cc, 250 cc, 125 cc en zijspan 600 cc. Het seizoen begon op 17 juni met de Isle of Man TT en eindigde met de Grand Prix der Naties op 4 september.

Algemeen[bewerken]

Na de Tweede Wereldoorlog duurde het nog enkele jaren voordat er op Europees niveau weer met motorfietsen geracet kon worden. De oorzaak lag in de schade die verschillende fabrieken hadden opgelopen en in de beperkte beschikbaarheid van rubber voor banden en bruikbare, klopvaste benzine. Bovendien moest de Fédération Internationale des Clubs Motocyclistes (FICM) haar regels gaan aanpassen aan de wensen van nationale bonden. Vooral de Britse Auto-Cycle Union drong aan op een verbod op het gebruik van compressoren en het verbieden van deelname door Duitsland. In 1947 was het Europees kampioenschap wegrace weer opgestart. In dat jaar gingen verschillende fabrikanten ook weer verder met het ontwikkelen van nieuwe racemotoren: AJS bouwde de AJS E90, Norton had met de 30M en de 40M nieuwe versies van de Norton Manx, Moto Guzzi had de nieuwe Bicilindrica 250 en de 500 cc Dondolino en Gambalunga en Gilera de 500 4C en de Saturno Competizione. Dat waren zo ongeveer de motorfietsen waarmee het wereldkampioenschap werd begonnen, met uitzondering van de 250 cc Moto Guzzi Bicilindrica, die was vervangen door de bij toeval door Enrico Lorenzetti uitgevonden "Gambalunghino". De Britse merken gebruikten ook nog vooroorlogse races en dat deden ook veel privérijders. De 500cc-klasse werd uitgevochten tussen Britse en Italiaanse merken, terwijl de 350cc-klasse Brits- en de lichtste klassen Italiaans gekleurd waren.

Puntentelling[bewerken]

Punten werden vergeven aan de vijf best geklasseerde coureurs met een extra punt voor de finisher met de snelste ronde.

 1e   2e   3e   4e   5e   snelste ronde
Punten: 10 8 7 6 5 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc-klasse werden zes, in de 350cc-klasse vijf, in de 250cc-klasse vier, in de 125cc-klasse drie en in de zijspanklasse drie wedstrijden gepland. Bij de 350- en de 500cc-klasse telden de beste drie resultaten, in alle andere klassen telden alle resultaten mee.

Races Tellend
125 cc 3 3
250 cc 4 4
350 cc 5 3
500 cc 6 3
zijspan 3 3

500cc-klasse[bewerken]

In de 500cc-klasse werd veel verwacht van de Norton Manx, mede omdat Gilera helemaal niet afreisde naar het eiland Man. De Gilera 500 4C was op papier echter de beste met zijn 124 kg en 50 pk. In de Senior TT waren de Nortons van Harold Daniell en Johnny Lockett superieur, terwijl de derde plaats werd ingenomen door Ernie Lyons met een Velocette. Zij dankten hun resultaten echter vooral aan de pech van anderen. Aanvankelijk leidden AJS-rijders Leslie Graham en Ted Frend vóór Bob Foster met de Moto Guzzi Gambalunga. Frend viel in de vierde ronde bij Glen Helen en Foster's koppeling gaf even later de geest bij Sulby, waardoor Daniell opschoof naar de tweede plaats. Graham werd geconfronteerd met de nog steeds slechte betrouwbaarheid van de ontstekingsmagneet van zijn AJS E90 Porcupine, die kort voor de finish stil viel. Dat Graham zijn machine toch nog (als tiende) over de streep wist te duwen was achteraf zeer belangrijk, want daardoor telde het extra punt dat hij voor de snelste ronde kreeg mee in de eindstand van het WK. Die snelste ronde was feitelijk gereden door Foster, maar werd hem niet toegekend omdat hij de finish niet bereikte. Op het stratencircuit in Bremgarten won Graham wél, voor Arciso Artesiani met de Gilera. Daniell werd slechts derde en Nello Pagani (Gilera) werd vierde. Pagani had ruzie met zijn teammanager Piero Remor en moest daarom met de eencilinder Gilera Saturno rijden. De snelste ronde werd ook hier toegekend aan Graham, maar was eigenlijk gereden door Ted Frend, die uitgevallen was. Na de Zwitserse Grand Prix greep Giuseppe Gilera persoonlijk in en hij stelde Pagani een Gilera viercilinder ter beschikking. Daarmee won deze prompt de TT van Assen waar hij ook de snelste ronde reed. Graham werd hier tweede en Artesiani derde. In België viel Graham uit, maar Pagani profiteerde hier niet van omdat hij slechts vijfde werd. Deze race werd gewonnen door Bill Doran, die door AJS tot dat moment alleen in Man was ingezet. Artesiani werd tweede en Enrico Lorenzetti, in zijn enige 500 cc WK-race van het jaar, werd derde met een Moto Guzzi. In de Ulster Grand Prix won Graham, terwijl Artesiani uitviel en Pagani slechts derde werd. Graham had nu met zijn drie beste resultaten al 30 punten en Pagani had er 24. Theoretisch konden ze nog gelijk in punten komen, maar dan zou Graham dankzij zijn tweede plaats in Assen toch wereldkampioen zijn. Pagani won de laatste race in Monza, waar Graham puntloos zesde werd. Bij Gilera rekende men zich rijk: omdat men het reglement niet goed vertaald had dacht men dat de snelste ronden in Man en Assen aan Foster en Frend waren toegekend, wat Graham twee punten zou kosten. Daardoor zouden zowel Pagani als Artesiani vóór Graham zijn geëindigd. Feitelijk was dat niet zo: Graham werd de eerste 500 cc wereldkampioen, Pagani werd tweede en Artesiani derde.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Harold Daniell Johnny Lockett Ernie Lyons Leslie Graham
2 03.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Leslie Graham Arciso Artesiani Harold Daniell Leslie Graham
3 09.07. Vlag van Nederland Assen Assen Nello Pagani Leslie Graham Arciso Artesiani Nello Pagani
4 17.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Bill Doran Arciso Artesiani Enrico Lorenzetti Arciso Artesiani
5 20.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Leslie Graham Artie Bell Nello Pagani Leslie Graham
6 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Nello Pagani Arciso Artesiani Bill Doran Nello Pagani

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham AJS 30 (31)
2 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 28 (40)
3 Vlag van Italië Arciso Artesiani Gilera 25 (32)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 23
5 Vlag van Noord-Ierland Artie Bell Norton 20 (26)
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 17
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton 13
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
8 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 7
Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette 7
10 Vlag van Italië Guido Leoni Moto Guzzi 6
11 Vlag van Italië Bruno Bertacchini Moto Guzzi 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette 5
Vlag van Nieuw-Zeeland Syd Jensen Triumph 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock West AJS 5

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 32 (48)
2 Vlag van Italië Gilera 31 (46)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 25 (37)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 12
5 Vlag van Italië Moto Guzzi 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Triumph 5

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc-klasse[bewerken]

De 350cc-klasse was in 1949 nog een volledig Britse aangelegenheid, maar zelfs de Britten hadden eigenlijk maar één fabrieksracer voor deze klasse, de Velocette KTT Mk VIII. Die werd o.a. bereden door Freddie Frith, die er in 1948 al de Junior TT mee had gewonnen. De AJS 7R en de Norton 40M waren als productieracer bedoeld en minder snel dan de Velocette. Frith won dan ook alle WK-races en werd uiteraard wereldkampioen. Reg Armstrong werd tweede met een AJS 7R en Bob Foster werd met een Velocette derde.

Uitslagen[bewerken]

Velocette KTT Mk VIII
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 12.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Freddie Frith Ernie Lyons Artie Bell Freddie Frith
2 03.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Freddie Frith Leslie Graham Bill Doran Freddie Frith
3 09.07. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Freddie Frith Bob Foster Johnny Lockett Freddie Frith
4 17.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Freddie Frith Bob Foster Johnny Lockett Freddie Frith en Bob Foster
5 20.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Freddie Frith Charlie Salt Reg Armstrong Freddie Frith

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith Velocette 33 (54,5)
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong AJS 18
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Foster Velocette 16,5
4 Vlag van Australië Eric McPherson AJS 16
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton 14
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Whitworth Velocette 12
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham AJS 8
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Ierland Ernie Lyons Velocette 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt Velocette 8
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 7
Vlag van Ierland Artie Bell Norton 7
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 6
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Velocette 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Fry Velocette 5

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 33 (55)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 30
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 21

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

Zoals de 350cc-klasse een Britse aangelegenheid was, waren de lichtere klassen voor de Italiaanse merken. In de 250cc-klasse had vooral Moto Guzzi een paar sterke troeven in die klassen: De Moto Guzzi Albatros productieracer en de Moto Guzzi Gambalunghino fabrieksracer. Benelli had als troef de oude vooroorlogse 250cc-racer met Dario Ambrosini als coureur. Guzzi kon bogen op een groot aantal topcoureurs, waaronder ook de Britse rijders Manliff Barrington en Maurice Cann, die de circuits van Man en Clady goed kenden. Tijdens de Lightweight TT was het alleen de vraag wèlke Moto Guzzi zou winnen, zeker nadat Ambrosini al vroeg in de wedstrijd bij Governor's Bridge viel. Barrington pakte de overwinning vóór zijn teamgenoot Tommy Wood. Beiden hadden ze bijna een kwartier voorsprong op derde man Roland Pike met een Rudge. Barrington reed alleen op het eiland Man, maar daarna nam Bruno Ruffo het van hem over. Ruffo won in Zwitserland, werd tweede in Ulster en vierde in Monza. Daarmee had hij ruim voldoende punten voor de wereldtitel. Omdat er zo veel Moto Guzzi coureurs waren die van elkaar punten wegsnoepten, werd Ronald Mead met een Norton derde in het wereldkampioenschap, achter Dario Ambrosini met zijn Benelli.

Uitslagen[bewerken]

Dario Ambrosini (Benelli 250 cc) op weg naar de overwinning tijdens de GP des Nations op Monza
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Manliff Barrington Tommy Wood Roland Pike Tommy Wood
2 03.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Bruno Ruffo Dario Ambrosini Fergus Anderson Fergus Anderson
3 20.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Maurice Cann Bruno Ruffo Ronald Mead Maurice Cann
4 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Dario Ambrosini Gianni Leoni Umberto Masetti Dario Ambrosini

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 24
2 Vlag van Italië Dario Ambrosini Benelli 19
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ronald Mead Norton 13
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 11
5 Vlag van Italië Claudio Mastellari Moto Guzzi 11
6 Vlag van Ierland Manliff Barrington Moto Guzzi 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 8
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Italië Gianni Leoni Moto Guzzi 8
10 Vlag van Italië Umberto Masetti Benelli 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roland Pike Rudge 7
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk George A. Reeve Rudge 6
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Doug Beasley Excelsior 5
Vlag van Zwitserland Benoît Musy Moto Guzzi 5
15 Vlag van Denemarken Sven A. Sørensen Excelsior 5

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Moto Guzzi 33 (41)
2 Vlag van Italië Benelli 19
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rudge 13
Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Excelsior 10

125cc-klasse[bewerken]

Ook in de 125cc-klasse gaven de Italiaanse racers nog de toon aan. Mondial had al in 1948 een viertaktracer ontwikkeld terwijl de rest van de wereld in deze klasse nog met tweetaktmotoren racete. Daarmee had men zich in de kaarten laten kijken, want in 1949 had ook de concurrentie van Moto Morini een viertaktracer klaar. MV Agusta kwam niet verder dan het tot ca. 10 pk opvoeren van haar tweetaktracer. Op het Eiland Man werd nog niet met 125cc-machines gereden, waardoor deze klasse slechts drie wedstrijden kende. Nello Pagani stelde zijn wereldtitel meteen veilig door met zijn Mondial de eerste twee GP's (Zwitserland en Assen) te winnen. In Monza werd hij vijfde, maar met twee maal de snelste ronde had hij 27 punten. Tweede in het wereldkampioenschap werd Renato Magi met de Morini en derde werd Umberto Masetti, eveneens met een Morini.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 03.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Nello Pagani Renato Magi Celeste Cavaciuti Nello Pagani
2 09.07. Vlag van Nederland Assen Assen Nello Pagani Oscar Clemencigh Carlo Ubbiali Nello Pagani
3 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Gianni Leoni Umberto Masetti Umberto Braga Gianni Leoni

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Nello Pagani Mondial 27
2 Vlag van Italië Renato Magi Morini 14
3 Vlag van Italië Umberto Masetti Morini 13
Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 13
5 Vlag van Italië Gianni Leoni Mondial 11
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
6 Vlag van Italië Oscar Clemencigh Mondial 8
7 Vlag van Italië Umberto Braga Mondial 7
Vlag van Italië Celeste Cavaciuti Mondial 7
9 Vlag van Italië Franco Bertoni MV Agusta 6
10 Vlag van Italië Giuseppe Matucci MV Agusta 5

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Mondial 33
2 Vlag van Italië Morini 16
3 Vlag van Italië MV Agusta 13

Zijspanklasse 600 cc[bewerken]

De zijspanklasse was tot het begin van het wereldkampioenschap soms wél en soms niet verreden tijdens het Europees kampioenschap. De Britten en de Italianen hadden er niet veel mee op. De Sidecar TT was in de jaren twintig enkele malen verreden, maar daarna weer afgeschaft. De eerste twee wedstrijden werden gewonnen door een gelegenheidsduo: Eric Oliver, die tot dan wel aan soloraces had deelgenomen, maar zonder succes, en Denis Jenkinson, een motorsportjournalist die geen geld had om zelf te racen maar als bakkenist kon meerijden én over de races kon schrijven. Zij reden met een Norton-Watsonian zijspancombinatie. De Italianen Ercole Frigerio en Lorenzo Dobelli werden met een Gilera tweede in het kampioenschap en de Belgisch-Britse combinatie Frans Vanderschrick/Martin Whitney werd dankzij twee tweede plaatsen derde in het WK.

Uitslagen[bewerken]

Norton-Watsonian uit 1949
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 03.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Eric Oliver /
Denis Jenkinson
Ercole Frigerio /
Lorenzo Dobelli
Hans Haldemann /
Herbert Läderach
Eric Oliver /
Denis Jenkinson
2 17.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Eric Oliver /
Denis Jenkinson
Frans Vanderschrick /
Martin Whitney
Ernesto Merlo /
Aldo Veglio
Hans Haldemann /
Herbert Läderach
3 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Ercole Frigerio /
Lorenzo Dobelli
Frans Vanderschrick /
Martin Whitney
Albino Milani /
Ezio Ricotti
Eric Oliver /
Denis Jenkinson

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 28
2 Vlag van Italië Ercole Frigerio Vlag van Italië Lorenzo Dobelli Gilera 18
3 Vlag van België Frans Vanderschrick Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Whitney Norton 16
4 Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Aldo Veglio Gilera 13
5 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Ezio Ricotti Gilera 12
6 Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Herbert Läderach Norton 7
7 Vlag van Zwitserland Jakob Keller Vlag van Zwitserland Ernst Brutschi Gilera 6
Vlag van Zwitserland Roland Benz Vlag van Zwitserland Max Hirzel BMW 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Smith Norton 5

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 31
2 Vlag van Italië Gilera 25
3 Vlag van Duitsland BMW 6