Wereldkampioenschap wegrace 1957

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1957 was het negende in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

In het begin van het seizoen 1957 verklaarden de West-Duitse merken dat ze niet meer met fabrieksteams zouden deelnemen aan het WK. Dit was ook het eerste jaar dat een merk uit de DDR in het WK verscheen: Horst Fügner en Ernst Degner kwamen met MZ aan de start in de 125cc klasse. Het seizoen 1957 stond helemaal in het teken van de Italiaanse merken, met uitzondering van de zijspanklasse. Het gevecht in de 500cc klasse tussen Gilera en MV Agusta kreeg zo veel aandacht, dat de andere merken en hun prestaties bijna vergeten werden. Toch was Keith Campbell met zijn Moto Guzzi Monocilindrica 350 een overtuigende kampioen. Mondial haalde de eerste drie plaatsen (Cecil Sandford, Tarquinio Provini en Sammy Miller) in de 250cc klasse en de eerste (Provini) in de 125cc. Geoff Duke kwam aan het einde van zijn carrière en had nog wel fabriekssteun van Gilera, maar moest zijn leiderspositie afstaan aan Bob McIntyre en Libero Liberati. Op 26 september 1957 kwam er uit Italië een vervelend bericht: Gilera, FB Mondial, Moto Guzzi en MV Agusta trokken zich terug uit alle vormen van snelheidssport. Als reden werd aangegeven dat er een gebrek aan buitenlandse concurrentie was en dat men internationaal niet voldoende respons op de behaalde resultaten had gekregen. Dat laatste was zeker waar: Weinig Britten of Duitsers kochten een Italiaanse motorfiets en bovendien sloeg men in die landen de eigen, binnenlandse races nog steeds hoog aan. Het reclame-effect was voor de Italianen dus niet erg groot. Daar kwam nog bij dat juist de Italianen enorme kosten hadden gemaakt om hun technisch hoogstaande racers te ontwikkelen en te bouwen. Men vond ook dat de motorsport te gevaarlijk werd en inderdaad stond ze in Italië in een kwaad daglicht. De beste constructeurs hadden het druk met de racers, waardoor de seriemodellen technisch achterop raakten.

Overleden/gestopt[bewerken]

Puntentelling[bewerken]

De eerste zes finishers kregen punten.

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In alle soloklassen werden zes wedstrijden verreden, waarvan er de vier beste resultaten meetelden voor de wereldtitel. In de zijspanklasse werden slechts vijf wedstrijden verreden.

Races Tellend
125 cc 6 4
250 cc 6 4
350 cc 6 4
500 cc 6 4
zijspan 5 4

500cc klasse[bewerken]

Moto Guzzi had in 1957 eigenlijk een luxeprobleem: Het had een voorsprong op het gebied van aerodynamica, niet in de laatste plaats door de eigen windtunnel. Daardoor kon het op verschillende circuits aangepaste stroomlijnkuipen gebruiken. Op snelle circuits kon een druppelstroomlijn worden ingezet. Die was zwaar en maakte de motorfiets minder handelbaar, maar gaf een optimale stroomlijn. Op stuurcircuits kon zonder kuip, met een tophalf of een vogelbekstroomlijn worden gereden. Daar kwam nog bij dat men voor de 500cc klasse twee machines had: de lichte eencilinder Monocilindrica en de zware achtcilinder Otto Cilindri. Toch kwam het er in de 500cc niet aan te pas. Giuseppe Colnago, overgekomen van Gilera, en Dickie Dale wonnen met de Otto Cilindri alleen twee nationale wedstrijden, in Siracusa en Imola. De hoofdrollen in de 500cc WK-strijd van 1957 werden opgeëist door John Surtees (MV Agusta), Bob McIntyre en Libero Liberati (Gilera). De eerste wedstrijd was een onbelangrijke internationale race in Imola. Geoff Duke viel hier in de 350 cc race maar kon nog in de 500 cc klasse starten. Daar viel hij echter zo hard dat hij gewond raakte aan zijn oog en de verwondingen die hij in 1956 in Ulster had opgelopen werden verergerd. McIntyre viel in deze wedstrijd uit met ontstekingsproblemen. Men hoopte dat Geoff Duke fit zou zijn voor de belangrijkste wedstrijd van 1957: de Isle of Man TT. Die vierde haar gouden jubileum en de Senior TT zou over acht ronden (bijna 500 km) gereden worden. De verwachtingen waren hoog gespannen: Het zou een gevecht worden tussen Gilera en MV Agusta en iedereen verwachtte de eerste "ton".

De openingsrace van het seizoen was de Grand Prix van Duitsland, die door Gilera overtuigend gewonnen werd met Liberati eerste en McIntyre tweede. Walter Zeller werd met een BMW derde. Toen kwam de Senior TT. Duke was nog helemaal niet genezen en op advies van Bob McIntyre werd de Australiër Bob Brown ingehuurd. Het weer op Man was perfect en al in de openingsronde, met staande start, haalde McIntyre een gemiddelde snelheid van 99,99 mph. Hij had toen al 39 seconden voorsprong op Surtees met de MV Agusta. Uiteindelijk reed McIntyre een ronde van 101,12 mph, terwijl Surtees niet verder kwam dan 99 mph., 26 seconden langzamer. McIntyre won de race vóór Surtees en Bob Brown. In Assen moest McIntyre een bougie wisselen waardoor hij achter Surtees terechtkwam. In zijn inhaalrace viel hij en Surtees won vóór Liberati en Zeller. In België nam teamleider Roberto Persi een chauvinistische beslissing die slecht uitpakte. De motor van Liberati wilde niet starten en hij overlegde met de raceleiding om Liberati met de motor van Brown te laten starten. Met die motor én het startnummer van Brown won Liberati, maar na protesten van MV Agusta en Norton werd hij alsnog gediskwalificeerd. Brown kon uiteraard niet rijden, maar McIntyre ook niet omdat hij nog last had van een nekblessure na zijn val in Assen. Jack Brett (Norton) werd tot winnaar verklaard. In Ulster won Liberati vóór McIntyre en de herstelde Geoff Duke nadat Surtees was uitgevallen. In de laatste race op Monza verving Alfredo Milani de zieke Bob McIntyre. Liberati won opnieuw, Duke werd tweede en Milani derde. Het was opnieuw een demonstratierace voor Gilera en Surtees moest genoegen nemen met de vierde plaats. Gilera won de constructeurstitel en Liberati werd wereldkampioen.

Uitslagen[bewerken]

De Moto Guzzi achtcilinder was ook in zijn laatste jaar kansloos.
De Moto Guzzi achtcilinder was ook in zijn laatste jaar kansloos.
John Hartle toonde de MV Agusta 500 zescilinder in Monza, maar reed er niet mee.
John Hartle toonde de MV Agusta 500 zescilinder in Monza, maar reed er niet mee.
De Gilera 500 4C was nog steeds oppermachtig in 1957
De Gilera 500 4C was nog steeds oppermachtig in 1957
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 19.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Libero Liberati Bob McIntyre Walter Zeller Bob McIntyre
2 07.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Bob McIntyre John Surtees Bob Brown Bob McIntyre
3 29.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen John Surtees Libero Liberati Walter Zeller Bob McIntyre
4 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Jack Brett Keith Bryen Derek Minter Keith Campbell
5 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Libero Liberati Bob McIntyre Geoff Duke John Surtees
6 01.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Libero Liberati Geoff Duke Alfredo Milani Libero Liberati

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Libero Liberati Gilera 30
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Gilera 20
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 17
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton 11
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 10
6 Vlag van Australië Keith Bryen Norton /
Moto Guzzi
9
7 Vlag van Duitsland Walter Zeller BMW 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi 6
9 Vlag van Australië Bob Brown Gilera 6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 4
Pos. Coureur Merk Ptn.
Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 4
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd MV Agusta 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike O'Rourke Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Tanner Norton 3
15 Vlag van Duitsland Ernst Hiller BMW 3
16 Vlag van Australië Keith Campbell Moto Guzzi 2
Vlag van Duitsland Hans-Günter Jäger BMW 2
Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta 2
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Trow Norton 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Gilera 32 (46)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 20 (21)
3 Vlag van Italië MV Agusta 19 (20)
4 Vlag van Italië Moto Guzzi 12
5 Vlag van Duitsland BMW 9

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc klasse[bewerken]

Keith Campbell won met de Moto Guzzi Monocilindrica op overtuigende wijze het 350cc kampioenschap van 1957. Het was de enige klasse waarin Guzzi nog succesvol was. De Monocilindrica combineerde een uitstekende handelbaarheid (de enkele, liggende cilinder zorgde voor een laag zwaartepunt) met een laag gewicht en de beste stroomlijnkuip in het veld. Gilera bezette plaats twee en drie met Bob McIntyre en Libero Liberati. In de laatste race verscheen Nello Pagani aan de start met het prototype van de nieuwe MV Agusta zescilinder, maar het was geen succes.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 19.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Libero Liberati John Hartle Helmut Hallmeier Bob McIntyre
2 07.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Bob McIntyre Keith Campbell Bob Brown Bob McIntyre
3 29.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Keith Campbell Bob McIntyre Libero Liberati Keith Campbell
4 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Keith Campbell Libero Liberati Keith Bryen Libero Liberati
5 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Keith Campbell Keith Bryen Libero Liberati Keith Bryen
6 01.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Bob McIntyre Giuseppe Colnago Libero Liberati Alano Montanari

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Australië Keith Campbell Moto Guzzi 30
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Gilera 22
3 Vlag van Italië Libero Liberati Gilera 22 (26)
4 Vlag van Australië Keith Bryen Norton /
Moto Guzzi
12
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton 11
6 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Moto Guzzi 7
7 Vlag van Australië Bob Brown Gilera /
Velocette
6
8 Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 5
9 Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier NSU 4
Pos. Coureur Merk Ptn.
10 Vlag van Italië Umberto Masetti Moto Guzzi 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton 3
Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 3
14 Vlag van Australië Eric Hinton Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 2
Vlag van Italië Adelmo Mandolini Moto Guzzi 2
17 Vlag van Australië Dick Thomson AJS 1
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy AJS 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron Purslow Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Gilera 36 (40)
2 Vlag van Italië Moto Guzzi 30 (38)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 14 (15)
4 Vlag van Italië MV Agusta 6
5 Vlag van Duitsland NSU 4
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc klasse[bewerken]

Net als in de 125cc klasse ging het in 1957 in de 250cc klasse tussen Mondial en MV Agusta, maar Mondial won de 250cc nog overtuigender met Cecil Sandford, Tarquinio Provini en Sammy Miller op de eerste drie plaatsen.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 19.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Carlo Ubbiali Roberto Colombo Cecil Sandford Carlo Ubbiali
2 05.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Cecil Sandford Luigi Taveri Roberto Colombo Tarquinio Provini
3 29.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Tarquinio Provini Cecil Sandford Sammy Miller Tarquinio Provini
4 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps John Hartle Sammy Miller Cecil Sandford Tarquinio Provini
5 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Cecil Sandford Dave Chadwick Tommy Robb Dave Chadwick
6 01.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Tarquinio Provini Remo Venturi Enrico Lorenzetti Tarquinio Provini

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Mondial 26 (33)
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 16
3 Vlag van Noord-Ierland Sammy Miller Mondial 14
4 Vlag van Italië Roberto Colombo (†) MV Agusta 10
5 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle REG /
MV Agusta
8
7 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta 7
9 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 7
10 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 6
11 Vlag van Tsjechië František Bartoš ČZ 5
Pos. Coureur Merk Ptn.
12 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 4
14 Vlag van Italië Fortunato Libanori Moto Guzzi 3
Vlag van Australië Bob Brown NSU 3
16 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 2
Vlag van Noord-Ierland David Andrews NSU 2
18 Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier NSU 1
Vlag van Duitsland Günter Beer Adler 1
Vlag van Noord-Ierland Sammy Hodgins Velocette 1
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Mondial 32 (42)
2 Vlag van Italië MV Agusta 28 (37)
3 Vlag van Duitsland NSU 17 (20)
4 Vlag van Italië Moto Guzzi 11
5 Vlag van Tsjechië ČZ 5
6 Vlag van Tsjechië Jawa 2
7 Vlag van Duitsland Adler 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc klasse[bewerken]

In 1957 werd de 125cc klasse ruim gewonnen door Tarquinio Provini met zijn DOHC-Mondial 125 Bialbero. Hij won de Ultra-Lightweight TT, de TT van Assen en de GP van België en werd tweede in Hockenheim en Ulster. De tweede en derde plaats waren voor MV Agusta (Carlo Ubbiali en Luigi Taveri). Het hele seizoen was trouwens een strijd tussen Mondial en MV, maar er waren intussen ook twee "oostblokmerken" verschenen: MZ en CZ.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 19.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Carlo Ubbiali Tarquinio Provini Roberto Colombo Tarquinio Provini
2 05.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Tarquinio Provini Carlo Ubbiali Luigi Taveri Tarquinio Provini
3 29.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Tarquinio Provini Roberto Colombo Luigi Taveri Tarquinio Provini
4 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Tarquinio Provini Luigi Taveri Cecil Sandford Tarquinio Provini
5 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Luigi Taveri Tarquinio Provini Remo Venturi Tarquinio Provini
6 01.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Carlo Ubbiali Sammy Miller Luigi Taveri Carlo Ubbiali

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 30 (36)
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 22
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 22 (28)
4 Vlag van Noord-Ierland Sammy Miller Mondial 12
5 Vlag van Italië Roberto Colombo (†) MV Agusta 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Mondial 9
7 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 6
8 Vlag van Italië Fortunato Libanori MV Agusta 5
Pos. Coureur Merk Ptn.
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ 3
Vlag van Tsjechië František Bartoš ČZ 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta 3
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster MV Agusta 3
13 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Maddrick MV Agusta 1
Vlag van Italië Guido Sala Mondial 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Mondial 30 (42)
2 Vlag van Italië MV Agusta 30 (42)
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 3
Vlag van Tsjechië ČZ 3

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

In 1957 werd de zijspanklasse overheerst door Fritz Hillebrand en Manfred Grunwald. Ze wonnen de eerste drie Grands Prix (Duitsland, Man en Assen) en werden derde in België. De laatste Grand Prix was op 1 september op Monza, maar op 24 augustus verongelukte Hillebrand bij de onbelangrijke stadsrace Deusto-San Ignacio in Bilbao. bakkenist Grunwald was zwaar gewond en trok zich uit de racerij terug. Ze hadden intussen zo veel punten verzameld dat de wereldtitel hen niet meer kon ontgaan. De Duitsers verloren nog een zijspanrijder: Josef Knebel verongelukte tijdens de TT van Assen. Hoewel het geen fabrieksteams meer had, bezette BMW de eerste drie plaatsen in het kampioenschap.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 19.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
Walter Schneider /
Hans Strauß
Josef Knebel /
Rolf Amfaldern
Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
2 05.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
Walter Schneider /
Hans Strauß
Florian Camathias /
Jules Galliker
Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
3 29.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
Jackie Beeton /
Tony Partridge
Loni Neußner /
Dieter Hess
Cyril Smith /
Stanley Dibben
4 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Walter Schneider /
Hans Strauß
Florian Camathias /
Hilmar Cecco
Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
Florian Camathias /
Hilmar Cecco
5 01.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Albino Milani /
Rossano Milani
Cyril Smith /
Eric Bliss
Florian Camathias /
Hilmar Cecco
Albino Milani /
Rossano Milani

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Fritz Hillebrand (†) Vlag van Duitsland Manfred Grunwald BMW 28
2 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 20
3 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Jules Galliker en
Vlag van Duitsland Hilmar Cecco
BMW 17
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Billingham en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Partridge
Norton 9
5 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Rossano Milani Gilera 8
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss
Norton 7
7 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Dieter Hess BMW 7
8 Vlag van Duitsland Josef Knebel (†) Vlag van Duitsland Rolf Amfaldern BMW 4
9 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge BMW 4
10 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Woollett Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell Norton 3
Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 3
13 Vlag van Frankrijk Marcel Beauvais Vlag van Frankrijk André Coudert Norton 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk John Chisnell Norton 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Woollett Vlag van Verenigd Koninkrijk George Loft Norton 1
16 Vlag van Duitsland Werner Großmann Vlag van Duitsland Alfred Schmidt Norton 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Duitsland BMW 32 (36)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 18 (19)
3 Vlag van Italië Gilera 8

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Externe link[bewerken]