Wereldkampioenschap wegrace 1952

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1952 was het vierde in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

In 1952 mochten de Duitsers weer deelnemen aan internationale motorraces, inclusief het wereldkampioenschap. Hun eerste deelname maakte al meteen duidelijk dat er opnieuw rekening met hen diende te worden gehouden, vooral in de klassen tot 350cc. Die laatste klasse leek een makkelijke prooi voor de Britten: de Italianen hadden ze nog niet serieus genomen en daarom konden de Britten met hun verouderde, vooroorlogse techniek nog heersen. NSU en DKW leken zich echter ook eerst op de 125- en 250cc te richten. Toch waren er al meteen successen: in de GP van Duitsland won Werner Haas met een NSU Rennfox de 125cc klasse en Rudi Felgenheier met een DKW de 250cc klasse. Ewald Kluge werd met zijn DKW's vierde in de 250- en vijfde in de 350cc klasse. In de 500cc klasse namen de Italianen de toppositie over van de Britten om ze 23 jaar niet meer af te staan. Moto Guzzi had in 1950 een eigen windtunnel gebouwd en in 1952 begonnen de eerste serieuze ontwikkelingen om de aanval op de 350- en de 500cc klasse te openen. De in die windtunnel ontwikkelde stroomlijnkuipen moesten helpen om de gloednieuwe Quattro Cilindri 500 en Monocilindrica 350 aan wereldtitels te helpen, maar 1952 was daarvoor nog te vroeg.

Overleden/gestopt[bewerken]

In dit jaar verloren ook een aantal coureurs het leven:

  • Zijspancoureur Ercole Frigerio verongelukte op 18 mei in de laatste ronde van de openingswedstrijd van het seizoen, de Zwitserse GP in Bremgarten. Frigerio en Ricotti gingen aan de leiding van de wedstrijd en hadden al de snelste ronde gereden, maar in de laatste ronde verloor Frigerio de controle over de zijspancombinatie in de bocht Eymatt. Frigerio vloog tegen een mast en verloor het leven, Ezio Ricotto overleefde het ongeluk maar verloor een been. Dave Bennett was net fabriekscoureur bij Norton geworden en verloor tijdens hetzelfde weekend het leven toen hij tijdens een gevecht met Bill Doran en Jack Brett in de 27e ronde een boom had geraakt. Hij was op slag dood.
  • Op 4 juni verloor Frank Fry het leven tijdens de training van de TT van Man.
  • De Manx Grand Prix eiste vier doden: Brian Jackson verongelukte op 2 september tijdens de training bij Brandywell en op dezelfde dag sneuvelde Ivor Arber bij Hillberry Corner. Op 5 september verongelukte Kenneth James tussen Cronk-ny-Mona en Signpost Corner, nog steeds tijdens de training. Op 11 september, tijdens de Senior Race, verongelukte Michael Richardson bij Bray Hill.

Puntentelling[bewerken]

De eerste zes finishers kregen punten.

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc klassen werden acht wedstrijden gereden, in de 350cc klasse zeven, in de 125-en 250 cc klasse zes en in de zijspanklasse vijf. Als er minder dan acht wedstrijden werden verreden, telden de beste vier resultaten, bij acht of meer wedstrijden telden de vijf beste resultaten.

Races Tellend
125 cc 6 4
250 cc 6 4
350 cc 7 4
500 cc 8 5
zijspan 5 4

500cc klasse[bewerken]

In 1952 stapte Jack Brett van Norton over naar het team van AJS, waar hij teamgenoot werd van Rod Coleman. Zij kregen de nieuwe, door Harry Hatch verbeterde AJS E95 tot hun beschikking. Daarmee won Brett meteen zijn eerste Grand Prix in Zwitserland. Bill Doran werd met een andere AJS tweede, maar hij viel tijdens de donderdagavondtraining van de Isle of Man TT, liep een hersenschudding op en kwam de rest van het seizoen niet meer aan de start. Voor AJS eindigde het WK met een vierde plaats voor Coleman en een vijfde plaats voor Brett. Norton maakte een teleurstellend seizoen mee, ook al omdat men bij Gilera de zaken nu beter aanpakte. Eerste man voor Norton was Geoff Duke, maar hij begon het seizoen slecht door twee keer uit te vallen en daarna twee keer tweede te worden. Toen was hij in de 350cc klasse al wereldkampioen en verscheen hij nergens meer aan de start. Daarom moest Reg Armstrong de kastanjes uit het vuur halen voor Norton. Armstrong won de Senior TT en de Duitse Grand Prix, maar werd slechts derde in het kampioenschap. Gilera concentreerde zich feitelijk op één coureur: Umberto Masetti. Alfredo Milani moest zich op de Italiaanse titel concentreren en hoewel hij in Zwitserland, Nederland en België wel aan de start kwam, haalde hij geen enkele keer de finish. Wellicht was dat voor Gilera wel het sein om alles op Masetti te zetten. Die had immers al de TT van Assen gewonnen. Masetti won ook in België en werd tweede in Italië en Spanje. Dat was genoeg voor de wereldtitel. Tegen het einde van het seizoen leek het erop dat MV Agusta al op het punt van een doorbraak stond. Les Graham won de laatste twee 500cc races in Monza en Spanje en werd tweede in het wereldkampioenschap, maar hij deed ook waar hij voor was ingehuurd: presteren in de Senior TT. Hij werd daar tweede.

Uitslagen[bewerken]

Norton Manx uit 1952
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 18.05. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Jack Brett Bill Doran Carlo Bandirola Jack Brett
2 13.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Reg Armstrong Leslie Graham Ray Amm Geoff Duke
3 28.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Umberto Masetti Geoff Duke Ken Kavanagh Umberto Masetti
4 06.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Umberto Masetti Geoff Duke Ray Amm Umberto Masetti
5 20.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Reg Armstrong Ken Kavanagh Sid Lawton Leslie Graham
6 16.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Cromie McCandless Rod Coleman Bill Lomas Leslie Graham
7 14.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Leslie Graham Umberto Masetti Nello Pagani Leslie Graham
8 05.10. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Leslie Graham Umberto Masetti Ken Kavanagh Umberto Masetti

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 28
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham MV Agusta 25
3 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 22
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 15
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 14
6 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 14
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 12
8 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 12
9 Vlag van Noord-Ierland Cromie McCandless Norton /
Gilera
12
10 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 9
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
11 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta 7
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 6
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS /
MV Agusta
6
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sid Lawton Norton 5
15 Vlag van België Auguste Goffin Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter Norton 2
Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera 2
18 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger BMW 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Gilera 36 (39)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 32 (36)
3 Vlag van Italië MV Agusta 30 (33)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 22
5 Vlag van Duitsland BMW 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc klasse[bewerken]

In de 350cc klasse bedreigde niemand de Britse merken. Italiaanse fabrieken deden er helemaal niet aan mee en de Duitse merken nog zeer schoorvoetend: DKW bracht Ewald Kluge aan de start van de thuis-Grand Prix en hij werd er vijfde. Kluge was echter al 43 jaar oud. Roland Schnell racete met zijn zelfbouw Schnell-Horex en werd Duits kampioen 350cc, maar in het WK scoorde hij slechts één punt. Nu Velocette gestopt was racete Leslie Graham er nog wel mee, maar zeer sporadisch omdat hij betaald werd door MV Agusta om zich op de 500cc klasse te concentreren. Ook hij haalde één punt, in België. Het ging dus feitelijk tussen de Norton 40M en de AJS 7R, maar het Norton-team, geleid door Joe Craig en ondersteund door Rex McCandless liet er geen gras over groeien. Geoff Duke won de eerste vier wedstrijden, was daarmee wereldkampioen en sloot meteen zijn seizoen af. Reg Armstrong (ook op Norton) pakte in zeven wedstrijden zes podiumplaatsen en werd tweede en teamgenoot (net overgestap van AJS) Ray Amm won de laatste race in Italië en eindigde als derde. Rod Coleman werd de beste AJS-rijder, doordat hij meestal toch op het podium wist te eindigen en werd vierde in het wereldkampioenschap.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 18.05. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Geoff Duke Rod Coleman Reg Armstrong Geoff Duke
2 13.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Geoff Duke Reg Armstrong Rod Coleman Geoff Duke
3 28.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Geoff Duke Ray Amm Rod Coleman Geoff Duke
4 06.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Geoff Duke Ray Amm Reg Armstrong Geoff Duke
5 20.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Reg Armstrong Ken Kavanagh Bill Lomas Bill Lomas
6 16.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Ken Kavanagh Reg Armstrong Rod Coleman Ken Kavanagh
7 14.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Ray Amm Rod Coleman Robin Sherry Ray Amm

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 32
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 24 (31)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 21
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 20 (24)
5 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 16
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 12 (13)
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sid Lawton AJS /
Norton
7
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS 4
10 Vlag van Australië Ernie Ring AJS 3
11 Vlag van België Auguste Goffin Norton 2
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Brown AJS 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham Velocette 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike O'Rourke AJS 1
Vlag van Duitsland Roland Schnell Horex 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 32 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 20 (31)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 2
Vlag van Duitsland DKW 2
5 Vlag van Duitsland Horex 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc klasse[bewerken]

In 1952 was Moto Guzzi met de Gambalunghino in de 250cc klasse net zo oppermachtig als in het jaar ervoor, dit keer met Fergus Anderson en Enrico Lorenzetti. Het merk had niet eens veel hoeven te doen om zo sterk te worden; de Gambalunghino was feitelijk nog een vrij eenvoudige Moto Guzzi Albatros (anno 1939) met slechts één bovenliggende nokkenas en wat onderdelen van een 500cc Moto Guzzi Gambalunga. Anderson begon het seizoen sterk met overwinningen in Zwitserland en in de Lightweight TT, maar werd slechts derde in de twee andere races waaraan hij deelnam: Assen en Monza. Lorenzetti werd in de eerste twee wedstrijden tweede, maar won in Nederland en Monza en werd tweede in Ulster. Hij werd wereldkampioen. De regerende kampioen Bruno Ruffo had een teleurstellend seizoen. Hij reed de snelste ronden in Man, Assen en Duitsland, maar scoorde daar slechts zeven punten mee en eindigde als zesde. Les Graham startte in slechts drie wedstrijden, afwisselend met een Benelli en een Velocette, maar dat was al genoeg om derde te worden in de eindstand. De Duitse Grand Prix werd een thuisoverwinning voor Rudi Felgenheier met een DKW. Werner Haas maakte de Italianen in de laatste race op Monza zenuwachtig: hij reed de snelste ronde in dezelfde tijd als Enrico Lorenzetti en de race werd in het voordeel van Lorenzetti beslist door een fotofinish.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.05. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Fergus Anderson Enrico Lorenzetti Leslie Graham Enrico Lorenzetti
2 11.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Fergus Anderson Enrico Lorenzetti Sid Lawton Bruno Ruffo
3 28.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Enrico Lorenzetti Bruno Ruffo Fergus Anderson Bruno Ruffo
4 20.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Rudi Felgenheier Hein Thorn Prikker Hermann Gablenz Bruno Ruffo
5 16.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Maurice Cann Enrico Lorenzetti Leslie Graham Enrico Lorenzetti
6 14.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Enrico Lorenzetti Werner Haas Fergus Anderson Werner Haas en
Enrico Lorenzetti

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 28 (34)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 24
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham Benelli /
Velocette
11
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 10
5 Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW 8
6 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 7
7 Vlag van Duitsland Hein Thorn Prikker Moto Guzzi 6
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 6
9 Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sid Lawton Moto Guzzi 4
Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 4
13 Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Mead Velocette 3
15 Vlag van Duitsland Gotthilf Gehring Moto Guzzi 3
16 Vlag van Italië Nino Grieco Parilla 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Velocette 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Benny Rood Velocette 2
Vlag van Italië Roberto Colombo NSU 2
20 Vlag van Nederland Sijbren Postma Moto Guzzi 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Petty Norton 1
Vlag van Italië Bruno Francisci Moto Guzzi 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Moto Guzzi 32 (46)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 9
3 Vlag van Duitsland DKW 8
Vlag van Duitsland NSU 6
5 Vlag van Italië Benelli 4
Vlag van Duitsland Horex 4
7 Vlag van Italië Parilla 2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc klasse[bewerken]

De MV Agusta 125 Bialbero was in 1952 eindelijk goed genoeg om te winnen, en bovendien had graaf Agusta naast Les Graham ook Cecil Sandford naar zijn renstal gehaald. Die won meteen de openingsrace, de Ultra-lightweight TT. Na het succes van 1951 was deze race uitgebreid tot drie ronden van 60 km. Het was de eerste overwinning van MV Agusta op het eiland Man. Ook in Assen won Sandford, maar in Duitsland verscheen Werner Haas voor het eerst aan de start met de NSU Rennfox en hij won meteen. Daarna kwam Haas pas in Italië weer aan de start, waardoor hij geen bedreiging voor MV Agusta kon vormen. Regerend kampioen Carlo Ubbiali kon met de Mondial niet meer doen dan vier tweede plaatsen behalen, waardoor hij uiteindelijk toch nog tweede werd. Aan het einde van het seizoen kwam er toch nog een nieuwe dreiging: Emilio Mendogni was met de Moto Morini twee keer uitgevallen, maar de laatste twee races, Italië en Spanje, won hij allebei en hij werd derde in het kampioenschap.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 11.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Cecil Sandford Carlo Ubbiali Ashley Len Parry Cecil Sandford
2 28.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Cecil Sandford Carlo Ubbiali Luigi Zinzani Cecil Sandford
3 20.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Werner Haas Carlo Ubbiali Cecil Sandford Werner Haas
4 16.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Cecil Sandford Bill Lomas Charlie Salt Cecil Sandford
5 14.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Emilio Mendogni Carlo Ubbiali Leslie Graham Guido Sala
6 05.10. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Emilio Mendogni Leslie Graham Cecil Sandford Emilio Mendogni

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 28 (32)
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 24
3 Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini 16
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham MV Agusta 10
5 Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini 9
6 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 8
7 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 7
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta 6
9 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta 5
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta 4
12 Vlag van Noord-Ierland Cromie McCandless Mondial 3
13 Vlag van Italië Romolo Ferri Morini 3
14 Vlag van Duitsland Hubert Luttenberger NSU 3
15 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller Mondial 2
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Burman EMC-Puch 1
Vlag van Nederland Lo Simons Mondial 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië MV Agusta 30 (38)
2 Vlag van Italië Mondial 24 (26)
3 Vlag van Italië Morini 21
4 Vlag van Duitsland NSU 9
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk EMC-Puch 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

Aan het begin van het seizoen 1952 crashte de combinatie Eric Oliver/Lorenzo Dobelli in Frankrijk, waardoor beiden een gebroken been opliepen. Daardoor misten ze de eerste drie GP's (Zwitserland, Isle of Man en Assen). In juli kwam Eric Oliver naar Spa-Francorchamps voor de Grand Prix van België. Hij had zijn been nog in het gips, Dobelli liep nog op krukken. Oliver mocht starten met plaatsvervangend passagier Stanley Price. Na een geweldig gevecht met de Gileras pakte hij in de laatste bocht de leiding en hij won de Belgische Grand Prix. In Duitsland en op Monza viel hij uit, maar de laatste Grand Prix, die van Spanje, won hij samen met Lorenzo Dobelli. Ze eindigden op de vijfde plaats in het kampioenschap, en Cyril Smith, ook een Norton-rijder, werd wereldkampioen. De Norton was nu duidelijk zwakker dan de Gileras, en Eric Oliver moest allerlei trucs uithalen om ze vóór te blijven. Op rechte stukken verminderde hij de luchtweerstand door zijn benen naar achteren te strekken en languit op de motorfiets te gaan liggen.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 18.05. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Albino Milani /
Giuseppe Pizzocri
Cyril Smith /
Bob Clements
Jacques Drion /
Bob Onslow
Ercole Frigerio /
Ezio Ricotti
2 06.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Eric Oliver /
Stanley Price
Albino Milani /
Giuseppe Pizzocri
Cyril Smith /
Bob Clements
Eric Oliver /
Stanley Price
3 20.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Cyril Smith /
Bob Clements
Ernesto Merlo /
Dino Magri
Jacques Drion /
Bob Onslow
Ernesto Merlo /
Dino Magri
4 14.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Ernesto Merlo /
Dino Magri
Cyril Smith /
Les Nutt
Albino Milani /
Giuseppe Pizzocri
Ernesto Merlo /
Dino Magri
5 05.10. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
Jacques Drion /
Inge Stoll-Laforge
Cyril Smith /
Les Nutt
Ernesto Merlo /
Dino Magri

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Clements /
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton 24 (28)
2 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri Gilera 18
3 Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera 17
4 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Onslow /
Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge
Norton 17 (18)
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Price /
Vlag van Italië Lorenzo Dobelli
Norton 9
6 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 9
7 Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton 3
Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton 3
9 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Edouard Texidor Norton 2
Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton 2
11 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Frankrijk André Emo Norton 1
Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Glover Norton 1
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Adolf Flach BMW 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 26 (32)
2 Vlag van Italië Gilera 28
3 Vlag van Duitsland BMW 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Externe link[bewerken]