Grand Prix-wegrace van Duitsland 1952

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Solitudering
Land Vlag van Duitsland Bondsrepubliek Duitsland
Datum 20 juli 1952
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Ierland Reg Armstrong
Tweede Vlag van Australië Ken Kavanagh
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Ierland Reg Armstrong
Tweede Vlag van Australië Ken Kavanagh
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Bruno Ruffo
Eerste Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier
Tweede Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker
Derde Vlag van Duitsland Hermann Gablenz
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Werner Haas
Eerste Vlag van Duitsland Werner Haas
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Clements
Tweede Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Derde Vlag van Frankrijk Jacques Drion/Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Onslow

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1952 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1952 en de eerste Duitse Grand Prix die meetelde voor het wereldkampioenschap. De races werden verreden op 20 juli 1952 op de Solitudering, een stratencircuit in het westelijk deel van de Duitse stad Stuttgart. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start, maar de titel in de 350cc-klasse was al beslist.

Algemeen[bewerken]

Nu de Duitsers door de FIM weer waren toegelaten tot internationale wedstrijden, kon de Deutscher Motorsport Verband ook een WK-Grand Prix organiseren. Ze doopten daarvoor de al lang bestaande Solituderennen om tot Grand Prix. In het seizoen 1951 was een aantal buitenlandse coureurs al naar de Solituderennen gegaan, waar Enrico Lorenzetti (250 cc), Geoff Duke (350 cc en 500 cc) en Eric Oliver/Lorenzo Dobelli (750cc-zijspannen) hun klassen wonnen voor een groot en enthousiast publiek. Zij hadden daardoor al enige circuitkennis, waarvan Duke geen gebruik kon maken. Hij was bij een race buiten het WK geblesseerd geraakt en moest zijn seizoen vroegtijdig beëindigen. Ray Amm kon de Norton-kleuren niet verdedigen nadat hij in de trainingen geblesseerd raakte. Reg Armstrong was erg succesvol met twee overwinningen. De Duitsers, die zich eerder in het seizoen nauwelijks hadden laten zien, verrasten met overwinningen in de 250- en de 125cc-klasse, vooral omdat ze dat met DKW's en NSU's deden.

500cc-klasse[bewerken]

Zonder de geblesseerde Geoff Duke en Ray Amm had Umberto Masetti zijn voorsprong in het in het wereldkampioenschap flink uit kunnen bouwen, maar hij viel uit. Dat opende de weg voor Reg Armstrong, die niet alleen won, maar ook de leiding in het kampioenschap overnam. Armstrong moest de honeurs voor Norton ook waarnemen, nu Duke en Amm de rest van het seizoen uitgeschakeld waren. Het werd een spannende finish, met de Norton-rijders Armstrong, Ken Kavanagh en Syd Lawton binnen één seconde. Les Graham werd vierde met de MV Agusta 500 4C, maar had ruim een halve minuut achterstand. Auguste Goffin had in zijn thuis-Grand Prix net naast de punten gegrepen, maar in Duitsland werd hij vijfde. Hans Baltisberger scoorde het eerste WK-punt voor BMW in een soloklasse.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 1:32"35'7 8
2 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton + 0'4 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Norton + 0'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta + 38'4 3
5 Vlag van België Auguste Goffin Norton + 4"31'8 2
6 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger BMW + 4"42'3 1
7 Vlag van Australië Tony McAlpine Norton + 5"11'1
8 Vlag van Duitsland Karl Rührschneck Norton +1 ronde
9 Vlag van Duitsland Siegfried Fuss Norton +1 ronde
10 Vlag van Duitsland Rudolf Knees Norton +1 ronde
11 Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche BMW

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van België Firmin Dauwe Norton
Vlag van Duitse Democratische Republiek Edgar Barth Norton
Vlag van Duitsland Ernst Gross Norton
Vlag van Duitsland Ernst Hoske Horex
Vlag van Duitsland Friedel Schön Horex
Vlag van Duitsland Gerhard Mette BMW
Vlag van Duitsland Werner Gerber Horex
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Petch Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Heath Norton
Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta
Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton Blessure[1]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS Blessure[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter Norton
Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera
Vlag van Italië Nello Pagani Gilera

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 19
2 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 16
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 12
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 11
5 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 10
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 9
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 6
10 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 5

350cc-klasse[bewerken]

Dat Reg Armstrong de 350cc-race in Duitsland won was geen grote verrassing, want hij was achter de onverslaanbare Geoff Duke al twee keer tweede geworden. Duke kon door een blessure niet deelnemen. Ken Kavanagh werd net als in de 500cc-race tweede, voor Bill Lomas en Syd Lawton met hun AJS 7R's. Ewald Kluge werd vijfde, en dat was wel een verrassing, want terwijl iedereen het erover eens was dat de viertaktmotor het juiste concept was, reed hij met een DKW RM 350 driecilinder tweetaktmotor, waarschijnlijk de eerste motorfiets met een hydraulisch remsysteem.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 8
2 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS 3
5 Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 2
6 Vlag van Australië Ernie Ring AJS 1
7 Vlag van België Auguste Goffin Norton
8 Vlag van Duitsland Robert Zeller AJS
9 Vlag van Nieuw-Zeeland Ken Mudford AJS
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Petch AJS

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton Blessure[1]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Roland Schnell Horex
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Brown AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike O'Rourke AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke (wereldkampioen) Norton 32
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 24 (27)
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 14
4 Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton 11
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS 9
6 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS
9 Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Brown AJS 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Velocette
Vlag van Australië Ernie Ring AJS

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

Van de top tien in de 250cc-klasse scoorde alleen Arthur Wheeler een punt, dus dat de "mindere goden" het goed deden was niet verwonderlijk. Dat een tweetaktmotor kon winnen was wel een verrassing. Rudi Felgenheier won met de DKW RM 250 en zijn teamgenoot, de 43 jaar oude DKW-coryfee Ewald Kluge, werd vierde.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW 8
2 Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
3 Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex 4
4 Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 3
5 Vlag van Duitsland Gotthilf Gehring Moto Guzzi 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 1
7 Vlag van Duitsland Bruno Böhrer Parilla
8 Vlag van Oostenrijk Alex Mayer Moto Guzzi
9 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus Moto Guzzi
10 Vlag van Italië Lanfranco Baviera Moto Guzzi

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi Ongeval[5]

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Roberto Colombo NSU Blessure[6]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Benny Rood Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Pike-Rudge / Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Benelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Petty Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Mead Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi
Vlag van Italië Bruno Francisci Moto Guzzi
Vlag van Italië Enrico Lorenzetti[7] Moto Guzzi
Vlag van Italië Nino Grieco Parilla
Vlag van Nederland Sieb Postma Moto Guzzi

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 20
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
3 Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW 8
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Benelli 7
Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi
6 Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex
10 Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 3
Vlag van Duitsland Gotthilf Gehring Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW

125cc-klasse[bewerken]

Roberto Colombo was in de trainingen gevallen en daarom kreeg Werner Haas diens NSU Rennfox. Haas profiteerde optimaal, want hij won de race voor de sterrijders Carlo Ubbiali en Cecil Sandford, die samen nog streden om de wereldtitel.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 8
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 4
4 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 3
5 Vlag van Duitsland Hubert Luttenberger NSU 2
6 Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini 1
7 Vlag van Oostenrijk Alex Mayer Mondial
8 Vlag van Duitsland Rudi Meister Mondial
9 Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta
10 Vlag van Spanje (1945-1977) Alfonso Mila Montesa

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Roberto Colombo NSU Blessure[6]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Burman EMC-Puch
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta
Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini
Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta
Vlag van Italië Romolo Ferri Morini
Vlag van Nederland Lo Simons Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 20
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 18
3 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 8
4 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 7
5 Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini 5
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial 4
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Mondial 3
Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta
9 Vlag van Duitsland Hubert Luttenberger NSU 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Burman EMC-Puch 1
Vlag van Nederland Lo Simons Mondial

Zijspanklasse[bewerken]

Eric Oliver en zijn bakkenist waren beiden voldoende hersteld van hun eerder opgelopen beenbreuken om weer aan de start te komen, maar de voormalig wereldkampioenen haalden de finish niet. Albino Milani/Giuseppe Pizzocri, de huidige WK-leiders, scoorden ook geen punten en daarvan profiteerden Cyril Smith en Bob Clements, die de race wonnen voor Ernesto Merlo/Dino Magri en Jacques Drion/Bob Onslow. De toekomstige wereldkampioenen Wilhelm Noll en Fritz Cron scoorden hun eerste WK-punt.

Uitslag Zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Clements Norton 8
2 Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera 6
3 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Bob Onslow Norton 4
4 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van België Denis Jenkinson Norton 3
5 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Edouard Texidor Norton 2
6 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 1
7 Vlag van Duitsland Georg Eberlein Vlag van Duitsland Ernst Sauer BMW
8 Vlag van Duitsland Franz Mohr Vlag van Duitsland Günter Müller BMW
9 Vlag van Duitsland Friedrich Staschel Vlag van Duitsland Günter Beer BMW
10 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Frankrijk André Emo Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Italië Lorenzo Dobelli Norton

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton
Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Adolf Flach BMW
Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Glover Norton
Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri Gilera

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Clements Norton 18
2 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri Gilera 14
3 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Onslow Norton 9
Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Price /
Vlag van Italië Lorenzo Dobelli
Norton 8
6 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 7
7 Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton 3
8 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Edouard Texidor Norton 2
9 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Frankrijk André Emo Norton 1
Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1952
FIM wereldkampioenschap wegrace
4e seizoen (1952)
Volgende race:
Ulster Grand Prix 1952

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1953
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT