Grand Prix-wegrace van België 1955

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit de Spa-Francorchamps
Land Vlag van België België
Datum 3 juli 1955
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Italië Giuseppe Colnago
Tweede Vlag van Frankrijk Pierre Monneret
Derde Vlag van België Léon Martin
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Tweede Vlag van Duitsland August Hobl
Derde Vlag van Australië Keith Campbell
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben
Eerste Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Tweede Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert
Derde Vlag van Duitsland Walter Schneider/Vlag van Duitsland Hans Strauß

De Grand Prix-wegrace van België 1955 was de vijfde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1955. De races werden verreden op 3 juli op het Circuit de Spa-Francorchamps nabij Malmedy. In België kwamen drie klassen aan de start: 500 cc, 350 cc en de zijspanklasse.

Algemeen[bewerken]

De Moto Guzzi V8 debuteerde tijdens de trainingen in Spa-Francorchamps, maar werd in de race niet gebruikt.

Het meest spectaculair in de Belgische Grand Prix was wellicht het optreden van Duilio Agostini in de trainingen. Na veel geruchten, vooral door teamchef Fergus Anderson de wereld ingestuurd, bleek dat de nieuwe 500cc-Moto Guzzi een V8 was. Zo kon het publiek in elk geval tijdens de trainingen het unieke achtcilinder-geluid horen, want in de race kwam de Moto Guzzi Otto Cilindri niet aan de start. Het team van Moto Guzzi was bepaald niet op volle sterkte verschenen. Naast Agostini, logischerwijs aanwezig omdat hij de testrijder van de V8 was, reed manager Anderson ook weer eens mee. Hij liet Ken Kavanagh thuis. Bill Lomas startte alleen in de 350cc-race en Dickie Dale was mogelijk nog steeds geblesseerd. Gilera trad juist op volle sterkte aan. Behalve de "normale" fabriekscoureurs kreeg Pierre Monneret zijn tweede kans met de Gilera 500 4C en werd ook de Belg Léon Martin van een dergelijke machine voorzien. Alleen Libero Liberati ontbrak, zoals meestal omdat hij zich moest concentreren op het kampioenschap van Italië. MV Agusta stuurde alleen Carlo Bandirola (derde in het wereldkampioenschap) en Tito Forconi, maar zij vielen beiden uit. In de 350cc-klasse deed August Hobl het opnieuw goed met de door Helmut Görg en ingenieur Dörner helemaal vernieuwde DKW RM 350, maar Bill Lomas breidde zijn voorsprong in het klassement weer verder uit. BMW was oppermachtig in de zijspanklasse.

500cc-klasse[bewerken]

De beide kopmannen van Gilera, Geoff Duke en Reg Armstrong, vielen allebei uit, maar hun voorsprong in het WK werd niet bedreigd. Ondanks dat stonden er toch drie Gilera-rijders op het erepodium. Giuseppe Colnago als vaste fabrieksrijder voor de gastrijders Pierre Monneret en Léon Martin. Duilio Agostini werd vierde, mogelijk met een Moto Guzzi Monocilindrica 500, maar waarschijnlijker met een Quattro Cilindri.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera 1:10"51'1 8
2 Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera +43'8 6
3 Vlag van België Léon Martin Gilera +2"35'6 4
4 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi +2"38'2 3
5 Vlag van België Auguste Goffin Norton +5"00'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Storr Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton +1 ronde
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Lawrence Aislabie Norton +1 ronde
9 Vlag van Canada 1921-1957 Robert Matthews Norton +1 ronde
10 Vlag van België Edouard Texidor Norton +1 ronde
11 Vlag van Australië Bob Brown Matchless +1 ronde
12 Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Philip Heath Norton +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Davey Norton +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Matchless +1 ronde
16 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Eddie Grant Norton +1 ronde
17 Vlag van Nieuw-Zeeland Frederick Cook Norton +1 ronde

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Tony McAlpine BMW
Vlag van België Pierre Nicholas Norton Val
Vlag van Spanje (1945-1977) Fernando Aranda Norton
Vlag van Spanje (1945-1977) Javier de Ortueta Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera Mechanisch
Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera
Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera
Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta
Vlag van Italië Tito Forconi MV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland Bill Collett Matchless Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi
Vlag van België Firmin Dauwe Norton
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Ernst Riedelbauch BMW
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Walter Zeller BMW
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Ennett Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Clark Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton
Vlag van Italië Libero Liberati Gilera
Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta
Vlag van Italië Orlando Valdinoci Gilera
Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta
Vlag van Nederland Drikus Veer Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy Matchless

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 24
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera 18
3 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta 10
Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera
5 Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta 7
6 Vlag van Italië Libero Liberati Gilera 6
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Walter Zeller BMW
Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera
9 Vlag van Italië Tito Forconi MV Agusta 4
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi
Vlag van België Léon Martin Gilera

350cc-klasse[bewerken]

Bill Lomas won zijn derde Grand Prix met de Moto Guzzi Monocilindrica 500.

Bill Lomas hoefde niet aan te treden voor zijn eigenlijke werkgever MV Agusta, want daarvoor reed hij alleen in de 125- en de 250cc-klasse. Moto Guzzi had hem aangetrokken als vervanger van de geblesseerde Dickie Dale, maar Lomas won nu al zijn derde Grand Prix voor het merk. August Hobl was de enige die hem nog enigszins kon volgen: hij finishte 15 seconden achter Lomas, maar twee minuten voor Keith Campbell, Cecil Sandford en Roberto Colombo.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi 54"47'7 8
2 Vlag van Duitsland August Hobl DKW +14'9 6
3 Vlag van Australië Keith Campbell Moto Guzzi +2"14'2 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi +2"27'6 3
5 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi +2"32'8 2
6 Vlag van Duitsland Hans Bartl DKW +2"57'7 1
7 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU +3"19'6
8 Vlag van België Auguste Goffin Norton +4"15'0
9 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton +4"35'6
10 Vlag van België Jules Nies Norton +1 ronde
11 Vlag van Australië Bob Brown AJS +1 ronde
12 Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Norton +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Houseley AJS +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS +1 ronde
16 Vlag van Nieuw-Zeeland Frederick Cook AJS +1 ronde
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Matthews Velocette +1 ronde
18 Vlag van België Edouard Texidor AJS +1 ronde
19 Vlag van België Pierrot Vervroegen Norton +1 ronde
20 Vlag van België A. Van Fleteren AJS +2 ronden
21 Vlag van Marokko Francis Flahaut Norton

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi
Vlag van Australië Maurice Quincey Norton
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Karl Hofmann DKW
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton
Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi
Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi 24
2 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland August Hobl DKW 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi 10
4 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton 7
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi
9 Vlag van Australië Keith Campbell Norton 4
10 Vlag van België Auguste Goffin Norton 3

Zijspanklasse[bewerken]

De overwinning van de combinatie Wilhelm Noll/Fritz Cron bracht een beetje spanning in de WK-stand terug, maar alleen om de tweede plaats. Willi Faust/Karl Remmert hielden dankzij hun tweede plaats, slechts 1 seconde achter de winnaars, de schade beperkt en behielden een grote voorsprong in de stand. Walter Schneider/Hans Strauß werden derde. Opmerkelijk was dat de eer van Norton moest worden verdedigd door privérijders, waarvan alleen Jacques Drion en Inge Stoll een punt scoorden.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 38"21'2 8
2 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW +1'1 6
3 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW +47'3 4
4 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Bruno Leys BMW +1"16'0 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell Matchless +1"38'2 2
6 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton +1"55'0 1
7 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Marokko Francis Flahaut BMW +2"40'4
8 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Maurice Büla BMW +3"08'7
9 Vlag van België Marcel Masuy Onbekend Norton +4"22'5
10 Vlag van België Pierrot Vervroegen Vlag van België Raymond Bogaerdt Norton +6"30'5
11 Vlag van België Rausens Onbekend Norton +1 ronde
12 Vlag van België Gobel Onbekend Norton +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt Norton +1 ronde

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Australië Bob Mitchell Vlag van Australië Max George Norton
Vlag van Zwitserland Roland Benz Vlag van Zwitserland Jakob Kuchler Norton
Vlag van Duitsland Fritz Seeber Vlag van Duitsland Franz Heiß BMW
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Christian Wirth BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk William Storr Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ernie Walker Vlag van Verenigd Koninkrijk Dun Roberts Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Taylor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Billingham Norton
Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera
Vlag van Nederland Henk Steman Vlag van Nederland Mappie de Haas BMW

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW 22
2 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß en
Vlag van Duitsland Manfred Grunwald
BMW 16
3 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 14
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk William Storr Norton 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell Matchless
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton 4
Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Billingham Norton 3
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Christian Wirth BMW
Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Bruno Leys BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1955
FIM wereldkampioenschap wegrace
7e seizoen (1955)
Volgende race:
TT Assen 1955

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1954
Grand Prix-wegrace van België Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1956
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT