Grand Prix-wegrace van Duitsland 1955

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nürburgring Nordschleife
Land Vlag van Duitsland Bondsrepubliek Duitsland
Datum 26 juni 1955
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Tweede Vlag van Duitsland Walter Zeller
Derde Vlag van Italië Carlo Bandirola
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Tweede Vlag van Duitsland August Hobl
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
250 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller
Eerste Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller
Tweede Vlag van Duitsland Wolfgang Brand
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Eerste Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Tweede Vlag van Italië Luigi Taveri
Derde Vlag van Italië Remo Venturi
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert
Eerste Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert
Tweede Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Derde Vlag van Duitsland Walter Schneider/Vlag van Duitsland Manfred Grunwald

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1955 was de vierde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1955. De races werden verreden op 26 juni op de Nordschleife van de Nürburgring nabij Nürburg. Alle klassen kwamen aan de start.

Algemeen[bewerken]

Geoff Duke won zijn derde 500cc-race op rij en nam de leiding in het wereldkampioenschap. In de 350cc-klasse won Bill Lomas zijn tweede race, hoewel hij slechts als vervanger van Dickie Dale was ingehuurd. De 250cc-race werd een prooi voor de privérijders "Happi" Müller (al 45 jaar oud) en Wolfgang Brand. Door zijn overwinning in de 125cc-race kwam Carlo Ubbiali nu alleen aan de leiding van het WK te staan. Hetzelfde gebeurde met de combinatie Willi Faust/Karl Remmert in de zijspanklasse. Tijdens de trainingen verongelukte de Argentijnse coureur Ricardo Galvagni in de Aremberg Curve met een Norton 30M. Giuseppe Lattanzi, op dat moment derde in de 125cc-stand, was op 19 juni tijdens de Milaan-Taranto race verongelukt.

500cc-klasse[bewerken]

Door zijn overwinning in Duitsland nam Geoff Duke de leiding in het wereldkampioenschap over van zijn teamgenoot Reg Armstrong, die uitviel. Walter Zeller kwam met de BMW RS 54 op de tweede plaats met 24 seconden achterstand, maar toch nog drie minuten sneller dan Carlo Bandirola met de MV Agusta 500 4C.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 1:34"06'1 8
2 Vlag van Duitsland Walter Zeller BMW +24'3 6
3 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta +3"28'9 4
4 Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta +3"49'0 3
5 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera +4"38'1 2
6 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton +4"57'3 1
7 Vlag van Duitsland Hans-Günther Jäger Norton +7"21'2
8 Vlag van Zweden Sven Andersson Norton +7"22'0
9 Vlag van Zweden Kuno Johansson Norton
10 Vlag van Duitsland Ernst Hiller Matchless
11 Vlag van Canada 1921-1957 Robert Matthews Norton
12 Vlag van Duitsland Hans-Joachim Scheel Norton
13 Vlag van Duitsland Heinz Schreiber Norton
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Heath Norton
15 Vlag van Duitsland Karl-Heinz Scheifel Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Gerold Klinger BMW
Vlag van Australië Keith Campbell Norton
Vlag van Australië Tony McAlpine BMW
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van Duitsland Ernst Riedelbauch BMW
Vlag van Duitsland Rudolf Knees Norton
Vlag van Frankrijk Francis Flahout Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees BMW
Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Lawrence Aislabie Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Bob Brown Matchless
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi Teambeleid[1]
Vlag van België Firmin Dauwe Norton
Vlag van België Léon Martin Gilera
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Ennett Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Clark Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Storr Norton
Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera
Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi Teambeleid[1]
Vlag van Italië Libero Liberati Gilera
Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta
Vlag van Italië Orlando Valdinoci Gilera
Vlag van Italië Tito Forconi MV Agusta
Vlag van Nederland Drikus Veer Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy Matchless
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Eddie Grant Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 24
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera 18
3 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta 10
4 Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta 7
5 Vlag van Italië Libero Liberati Gilera 6
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Walter Zeller BMW
7 Vlag van Italië Tito Forconi MV Agusta 4
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi
9 Vlag van Italië Orlando Valdinoci Gilera 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton

350cc-klasse[bewerken]

Bill Lomas, eigenlijk fabriekscoureur voor MV Agusta in de 125- en 250cc-klasse, won als vervanger van Dickie Dale zijn tweede 350cc-race met de Moto Guzzi Monocilindrica 350. Hoewel die machine als oppermachtig te boek stond, werd August Hobl met de DKW RM 350 tweede voor John Surtees met de Norton 40M. Pas daarachter volgden de Moto Guzzi-rijders Cecil Sandford en Ken Kavanagh. Omdat Duilio Agostini niet scoorde kwam invaller Lomas nu zelfs alleen aan de leiding van de WK-stand.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi 1:14"52'0 8
2 Vlag van Duitsland August Hobl DKW +13'1 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton +16'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi 3
5 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 2
6 Vlag van Duitsland Karl Hofmann DKW 1

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Keith Campbell Norton
Vlag van Australië Maurice Quincey Norton
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Hans Bartl DKW
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton
Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi
Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi
Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi 16
2 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi 8
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi 6
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland August Hobl DKW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
8 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi 4
9 Vlag van België Auguste Goffin Norton 3
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy AJS 2
Vlag van Australië Maurice Quincey Norton
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi

250cc-klasse[bewerken]

"HP" Müller had op de Clypse Course nog vijf minuten achterstand opgelopen op Bill Lomas met zijn MV Agusta Bialbero 203, maar zijn NSU Sportmax was dan ook een productieracer, gebaseerd op de NSU Max 251, die iedereen zo kon kopen. In Duitsland won hij met een minuut voorsprong op Wolfgang Brand, ook op een NSU Sportmax en Cecil Sandford met zijn Moto Guzzi Bialbero 250. Müller nam zo de leiding in de WK-stand.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU 1:06"19'6 8
2 Vlag van Duitsland Wolfgang Brand NSU +1"02'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi +1"05'7 4
4 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 2
6 Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier NSU 1

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick RDS-Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees NSU
Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta
Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi
Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Sammy Miller NSU

Top negen tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Hermann Paul Müller NSU 12
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford Moto Guzzi 10
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta 8
4 Vlag van Duitsland Wolfgang Brand NSU 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 5
6 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 3
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick RDS- Velocette 2
8 Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier NSU 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Velocette

125cc-klasse[bewerken]

MV Agusta bleef oppermachtig in de 125cc-klasse, zeker nu Mondial zich na het overlijden van Giuseppe Lattanzi had teruggetrokken. Carlo Ubbiali won met minimaal verschil voor zijn stalgenoten Luigi Taveri en Remo Venturi. De laatste punten waren voor de DDR-coureurs Bernhard Petruschke en Erhart Krumpholz met hun IFA's, het merk dat een jaar later MZ zou gaan heten.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 1:01"56'5 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta +0'8 6
3 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta +1'6 4
4 Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta 3
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Bernhard Petruschke IFA 2
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Erhart Krumpholz IFA 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Giuseppe Lattanzi (†) Mondial Overleden[3]
Vlag van Italië Romolo Ferri Mondial Teambeleid[4]
Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial Teambeleid[4]

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Rudolf Grimas Mondial
Vlag van Duitsland August Hobl DKW
Vlag van Duitsland Erich Wünsche DKW
Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche DKW
Vlag van Duitsland Willi Scheidhauer MV Agusta
Vlag van Spanje (1945-1977) Marcello Cama Montesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ross Porter MV Agusta
Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta
Vlag van Italië Paolo Campanelli Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 28
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 26
3 Vlag van Italië Giuseppe Lattanzi (†) Mondial 11
4 Vlag van Italië Romolo Ferri Mondial 7
5 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 4
Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta
7 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster MV Agusta 2
Vlag van Duitsland Bernhard Petruschke IFA

Zijspanklasse[bewerken]

BMW deelde de definitieve slag uit aan Norton. Willi Faust/Karl Remmert wonnen voor Wilhelm Noll/Fritz Cron en Walter Schneider met invaller Manfred Grunwald. Pas achter deze BMW-Steib-combinaties kwamen de Norton-privérijders: Jacques Drion/Inge Stoll, die aan het einde van het seizoen nog meer punten zouden hebben dan de fabrieks-coryfeeën Eric Oliver en Cyril Smith.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW 58"33'8 8
2 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 6
3 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Manfred Grunwald BMW 4
4 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton 3
5 Vlag van Australië Bob Mitchell Vlag van Australië Max George Norton 2
6 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Marokko Francis Flahaut BMW 1

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Bruno Leys BMW
Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Maurice Büla BMW
Vlag van Zwitserland Roland Benz Vlag van Zwitserland Jakob Kuchler Norton
Vlag van Duitsland Fritz Seeber Vlag van Duitsland Franz Heiß BMW
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Christian Wirth BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk William Storr Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ernie Walker Vlag van Verenigd Koninkrijk Dun Roberts Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Taylor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Billingham Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell Matchless
Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera
Vlag van Nederland Henk Steman Vlag van Nederland Mappie de Haas BMW

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW 16
2 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß en
Vlag van Duitsland Manfred Grunwald
BMW 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk William Storr Norton 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton
Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell Matchless 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Billingham Norton 3
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Christian Wirth BMW
Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton
Vorige race:
Isle of Man TT 1955
FIM wereldkampioenschap wegrace
7e seizoen (1955)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1955

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1954
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1956
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT