Grand Prix-wegrace van Duitsland 1967

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bill Ivy was in twee klassen de snelste, maar scoorde geen enkel punt.
Bill Ivy was in twee klassen de snelste, maar scoorde geen enkel punt.
Land Vlag van Duitsland
Datum 7 mei 1967
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams
Derde Vlag van Australië Jack Findlay
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Italië Renzo Pasolini
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Japan Yoshimi Katayama
Tweede Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Derde Vlag van Hongarije László Szabó
50 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Eerste Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Tweede Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle
Derde Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Eerste Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Tweede Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Eduard Dein
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield / Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1967 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1967. De races werden verreden op 7 mei 1967 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. Alle klassen kwamen aan de start. Voor de 350cc-klasse en de 500cc-klasse was het de opening van het seizoen.

Algemeen[bewerken]

De Duitse Grand Prix werd onder zonnige omstandigheden verreden. Voor aanvang van de westrijden reden Geoff Duke, Wilhelm Herz, Schorsch Meier en HP Müller een paar ererondjes met hun oude machines. Bill Ivy reed in twee klassen de snelste ronde, maar haalde de finish niet.

500cc-klasse[bewerken]

Mike Hailwood ging lang aan de leiding in de openingsrace in Duitsland. Zijn voorsprong werd zó groot dat het publiek al naar huis begon te gaan. In de 23e ronde draaide de krukas van de Honda RC 181 kapot en daardoor kon Giacomo Agostini de overwinning pakken. Die stopte drie ronden voor het einde bij de pit, waardoor opnieuw enige sensatie ontstond. Agostini had echter alle tijd en ging voor de zekerheid tanken. Hij had bij de finish nog een ronde voorsprong op Peter Williams die met een Arter-Matchless tweede werd, en dat op een bijna 6,8 km lang circuit. Jack Findlay werd met een Matchless derde. Rob Fitton werd vierde met een Norton. Dat was een troostvolle afsluiting van zijn dag, die begonnen was toen hij met zijn bestelbus onderweg naar het circuit door een toeschouwer geramd was. Fitton was op het circuit gearriveerd getrokken door een politie-auto.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:07"22'1 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless +1 ronde 6
3 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless +2 ronden 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton +2 ronden 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton +2 ronden 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton +2 ronden 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
8 Vlag van Canada Mike Duff Matchless
9 Vlag van Duitsland Hartmut Allner BMW
10 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
11 Vlag van Duitsland Armand Nerger Honda
12 Vlag van Duitsland Dietmar Völmle Norton
13 Vlag van Duitsland Fritjof Eccarius Matchless
14 Vlag van Hongarije György Kurucz Matchless
15 Vlag van Zweden Bosse Granath Matchless
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Edy Lenz Matchless
Vlag van Australië John Dodds Norton
Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Norton
Vlag van Australië Malcolm Stanton Norton
Vlag van Canada Stuart Morin Norton
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless
Vlag van Duitsland Heiner Butz Bianchi
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda Krukas
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Matchless

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Ivor Lloyd Matchless [1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi [2]
Vlag van Verenigde Staten Johnny Rockett Norton [1]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Andreas Georgeades Velocette [1]

Top zes tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

350cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-klasse was Mike Hailwood al in Spanje en Duitsland uitgevallen, maar de Duitse 350cc-Grand Prix won hij onbedreigd met de Honda RC 174. Giacomo Agostini verloor bijna een minuut met zijn MV Agusta 350 3C en Renzo Pasolini werd met de viercilinder Benelli derde. De Benelli deed het niet slecht: Agostini had bijna twee ronden nodig om Pasolini te passeren.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 52"11'5 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +54'3 6
3 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli +1"30'1 4
4 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi +2 ronden 3
5 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi +2 ronden 2
6 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +2 ronden 1

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel CZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Japan Masahiro Wada Yamaha
Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha
Vlag van Japan Toshimi Yorino Honda

Top zes tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

250cc-klasse[bewerken]

Van de 34 starters in de 250cc-klasse van de Duitse Grand Prix kwamen er slechts 10 aan de finish. Bij de uitvallers hoorden opnieuw Mike Hailwood en Bill Ivy. Phil Read ging goed van start, maar moest in de pit een bougie vervangen en daarna op jacht gaan naar Ralph Bryans. Die haalde hij niet meer in, maar hij wist wel nog tweede te worden. Met een ronde achterstand werd Heinz Rosner (MZ) derde. In zijn jacht op Bryans reed Read drie seconden per ronde sneller, tot Hailwood, inmiddels langs de kant dankzij een onwillige ontsteking, een zelf geschilderd bord omhoog stak waarop Bryans werd gemaand zijn machine tot 18.000 tpm door te trekken.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 54"04'1 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +4'2 6
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +1 ronde 4
4 Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco +2 ronden 3
5 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco +2 ronden 2
6 Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco +3 ronden 1
7 Vlag van Duitsland G. Heuberger FKS
8 Vlag van Duitsland Toni Gruber Bultaco
9 Vlag van Duitsland Martin Sicheneder Bultaco
10 Vlag van Duitsland Lothar John Suzuki

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha Versnellingsbak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda Ontsteking

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Yamaha [1]
Vlag van Canada Yvon Duhamel Yamaha [1]
Vlag van Verenigde Staten Frank Camillieri Yamaha [1]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Malcolm Stanton Aermacchi
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Jyun Hamano Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 14
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
3 Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco 4
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
5 Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco 3
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
7 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
9 Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa 1
Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco

125cc-klasse[bewerken]

In Duitsland moest Hans Georg Anscheidt nog tijdens de ceremonie van de 50cc-race, die hij gewonnen had, vertrekken naar de start van de 125cc-race. Hij had daar de snelste start, maar werd al snel ingehaald door Bill Ivy en Phil Read met hun Yamaha's. In de bocht vóór start/finish vielen vier coureurs gezamenlijk: Ivy en Read en twee achterblijvers: Fritz Kohlar (MZ) en Francesco Villa (Montesa). Francesco Villa was de enige die gewond raakte: hij brak een sleutelbeen. Voor Ivy was deze valpartij zijn vierde in twee weken: Eerst tijdens de training van een internationale race in Brands Hatch, toen tijdens de training in Spanje, de training in Duitsland en de 125cc-race in Duitsland. Daar reed hij in de 250cc-race de snelste ronde, maar hij zakte later in de caravan van Mike Hailwood in elkaar, waarna hij enkele dagen in het ziekenhuis moest bijkomen. Door dit alles konden de Suzuki's toch de beste plaatsten pakken. Yoshimi Katayama won en Anscheidt werd tweede. Op één ronde achterstand werd László Szabó met een MZ derde.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 42"07'5 8
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki +53'7 6
3 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +1 ronde 4
4 Vlag van Italië Walter Villa Montesa +1 ronde 3
5 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa +1 ronde 2
6 Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ +1 ronde 1
7 Vlag van Duitsland Hartmut Bischoff MZ +1 ronde
8 Vlag van Duitsland Jörg Seel Bultaco +1 ronde
9 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +2 ronden
10 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Montesa +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha Val
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Val
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa Val[4]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Jean-Guy Duval Yamaha [1]
Vlag van Canada Ralph Swegan Yamaha [1]
Vlag van Canada Robert Lusk Yamaha [1]
Vlag van Canada Robert Messina Yamaha [1]
Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha [1]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Kel Carruthers Honda
Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Vergnais Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki
Vlag van Italië Giovanni Burlando Honda
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hideo Kanaya Suzuki
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Yasuho Shigeno Suzuki
Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 12
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 8
3 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
5 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 4
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 3
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
8 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa 2
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
10 Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ 1
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco

50cc-klasse[bewerken]

Ook in Duitsland won een Suzuki, maar Yoshimi Katayama viel al in de eerste ronde met motorpech stil. Stuart Graham en Hans Georg Anscheidt liepen snel weg van de rest van het veld en in de vijfde ronde passeerde Graham Anscheidt, om vervolgens ook stil te vallen. Anscheidt won de race, maar de tweede plaats was (met een ronde achterstand) voor Rudolf Schmälze met een Kreidler en de derde voor José Maria Busquets met een Derbi. De 50cc-race, toch populair in Duitsland, trok slechts 17 starters aan.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 42"29'8 8
2 Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler +1 ronde 6
3 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi +2 ronden 4
4 Vlag van Australië Barry Smith Derbi +2 ronden 3
5 Vlag van Duitsland Dieter Gedlich Kreidler +2 ronden 2
6 Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Kreidler +3 ronden 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki Carburatie
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki Motor

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Akamatsu Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Nederland Aalt Toersen Kreidler
Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 16
2 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 6
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
4 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 4
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
6 Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi 3
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
8 Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi 2
Vlag van Duitsland Dieter Gedlich Kreidler
10 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 1
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo-Kreidler

Zijspanklasse[bewerken]

In Duitsland gingen Helmut Fath en zijn zwager Wolfgang Kalauch lang aan de leiding, maar dit keer begaf hun versnellingsbak het. Daardoor wonnen Klaus Enders/Ralf Engelhardt met de BMW. Georg Auerbacher/Eduard Dein werden tweede en Tony Wakefield/Graham Milton derde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 39"04'2 8
2 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW +0'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW +55'9 4
4 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Wilson BMW 2
6 Vlag van Duitsland Johann Attenberger Vlag van Duitsland Josef Schillinger BMW 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch URS Versnellingsbak

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zweden Bertil Persson Vlag van Zweden Berndt Äström BMW [5]
Vlag van Zweden Ruben Bjarnemark Vlag van Zweden Lennart Rägmo BMW [5]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Hans Hänni Vlag van Zwitserland Kurt Barfuss BMW
Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Armgard Neumann BMW
Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk John Flaxman BSA

Top acht tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 14
Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW
3 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 7
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW 4
5 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW 3
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Wilson BMW 2
Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW
8 Vlag van Duitsland Johann Attenberger Vlag van Duitsland Josef Schillinger BMW 1

(Slechts acht combinaties hadden al punten gescoord)

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1967

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1968
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT