Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nürburgring Nordschleife
Officiële naam Grosser Preis von Deutschland 1980, Deutsche TT
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 24 augustus 1980
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Snelste ronde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Eerste Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Derde Vlag van Nederland Wil Hartog
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Eerste Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Derde Vlag van Zwitserland Hans Müller
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Derde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Boy Brouwer

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980 was de tiende en tevens laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1980. De Grand Prix werd verreden op 24 augustus 1980 op de Nordschleife van de Nürburgring nabij Nürburg. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 50cc-klasse, de 350cc-klasse en de 500cc-klasse beslist. Het was de laatste keer dat op de Nordschleife een WK-Grand Prix werd gereden.

Algemeen[bewerken]

Vooral de coureurs in de 500cc-klasse hadden alles in het werk gesteld om de gang naar de Nordschleife te vermijden. Dit gehate, zeer lange circuit zou eigenlijk al in 1979 voor het laatst gebruikt zijn, en het was dan ook een grote teleurstelling dat het in 1980 weer op de kalender stond. In het begin van het seizoen had Kenny Roberts nog gezegd dat hij er beslist niet zou rijden en ook de Suzuki-coureurs Randy Mamola, Graziano Rossi en Marco Lucchinelli wilden er niet naartoe. Roberts had gehoopt dat zijn Yamaha sterk genoeg zou zijn om de titel nog voor de Duitse Grand Prix te beslissen, maar hij had het hele seizoen problemen met zijn achterschokdemper en kreeg grote tegenstand van Mamola. Daardoor was de wereldtitel nog niet beslist en de teams dwongen al deze coureurs toch naar Duitsland af te reizen. Vervolgens trainden Lucchinelli en Rossi zó langzaam, dat ze door teamchef Roberto Gallina op staande voet ontslagen werden. Gallina belde dit feit door naar Japan, maar kreeg opdracht ze onmiddellijk weer aan te nemen, want de constructeurstitel kon nog gewonnen worden.

Stand van zaken voor de races[bewerken]

Drie wereldtitels waren al voor aanvang van de Duitse Grand Prix beslist: Pier Paolo Bianchi was wereldkampioen 125 cc, Toni Mang was wereldkampioen 250 cc en Jock Taylor en Benga Johansson waren wereldkampioen in de zijspanklasse. Het spannendst was het in de 350cc-klasse, waarin Jon Ekerold en Toni Mang allebei 48 punten hadden. In de 500cc-klasse stond Kenny Roberts 13 punten voor op Randy Mamola en in de 50cc-klasse had Eugenio Lazzarini 5 punten voorsprong op Stefan Dörflinger. Dat bracht Ricardo Tormo in een vervelende situatie: Hij was door de Spaanse bond voor 60.000 gulden ingekocht in het Van Veen-team, maar was kansloos voor de titel. Daarom moest hij zeer tegen zijn zin steun verlenen aan Dörflinger.

500 cc[bewerken]

Randy Mamola had nog slechts een theoretische kans op de wereldtitel. Zelfs als hij won mocht Kenny Roberts niet bij de eerste negen finishen. Mamola trainde als snelste en zat bij de start in een kopgroep met Marco Lucchinelli, Graeme Crosby en Wil Hartog. Dat was koren op de molen van Suzuki, dat de constructeurstitel binnen wilde halen en dit waren allemaal Suzuki-rijders. Mamola en Lucchinelli maakten zich iets los van de groep, maar aan het einde van de tweede ronde begon de motor van Mamola te roken. Lucchinelli had het rijk alleen en won de race voor Crosby en Hartog. Roberts passeerde Mamola en was zeker van de wereldtitel, maar Suzuki wist inderdaad de constructeurstitel te grijpen.

Uitslag van 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 50'38"13 4 15
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 50'58"04 7 12
3 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki 51'02"00 3 10
4 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 51'26"23 2 8
5 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 51'28"06 1 6
6 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha 51'30"03 5 5
7 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki 51'52"07 6 4
8 Vlag van Nederland Jack Middelburg Yamaha 52'13"94 9 3
9 Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki 51'16"93 16 2
10 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki 52'18"69 8 1
11 Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington Kawasaki 52'43"77 13
12 Vlag van Japan Takazumi Katayama Honda 52'45"60 15
13 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Yamaha 53'37"76 20
14 Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki 53'38"05 27
15 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha 53'52"98 19
16 Vlag van Verenigde Staten Dale Singleton Yamaha 53'55"38 25
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki 54'00"42 26
18 Vlag van Oostenrijk Werner Nenning Suzuki 54'14"15 21
19 Vlag van Duitsland Josef Hage Suzuki 54'45"93 18
20 Vlag van Duitsland Peter Ammann Suzuki 55'18"75 30
21 Vlag van Italië Giovanni Pelletier Morbidelli 32
22 Vlag van Duitsland Wolfgang von Muralt Yamaha 28
23 Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki 23
24 Vlag van Duitsland Jürgen Steiner Suzuki 43
25 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki 36
26 Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Suzuki 37
27 Vlag van Duitsland Alois Tost Yamaha 38
28 Vlag van Duitsland Bruno Kölble Yamaha 39
29 Vlag van Duitsland Rolf Schneider Yamaha 40
DNF Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha 10
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 11
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 12
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki 14
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha 22
DNF Vlag van Nederland Willem Zoet Suzuki 24
DNF Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki 28
DNF Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki 31
DNF Vlag van Duitsland Elmar Renner Suzuki 34
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Bakker-Cagiva 35
DNF Vlag van Italië Carlo Prati Suzuki Val 41
DNF Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki 43
DNF Vlag van Duitsland Clemens Driesch Suzuki 44
DNF Vlag van Duitsland Fritz Reitmaier Suzuki 45
DNQ Vlag van Duitsland Günter Riehl Yamato
DNQ Vlag van Finland Timo Pohjola Suzuki

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts (wereldkampioen) Yamaha 87
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 72
3 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 59
4 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki 50
5 Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki 38
6 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki 31
7 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha 31
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 29
9 Vlag van Nederland Jack Middelburg Yamaha /
Bakker-Yamaha
20
10 Vlag van Japan Takazumi Katayama Suzuki /
Honda
18

350 cc[bewerken]

Na de kwalificatietraining op de 22 km lange Nordschleife bleek Toni Mang 8 volle seconden sneller te zijn dan Jon Ekerold. Dat gaf Ekerold weinig hoop, want in Tsjecho-Slowakije (11 km) was het verschil slechts 0,01 seconde geweest. Beide coureurs moesten 1 punt meer scoren dan de ander om zich wereldkampioen te mogen noemen. Ekerold was als eerste weg, terwijl Mang al voor de eerste bocht negen plaatsen verloor. Na de eerste van zes ronden lag Ekerold nog steeds aan de leiding, gevolgd door Toni Mang. In de tweede ronde verbeterde Toni Mang het ronderecord met 10 seconden en hij kwam als eerste door, maar in de voorlaatste ronde reed Ekerold nog eens 4 seconden sneller. Zijn recordronde van 8'25"9 zou hem in de kwalificatie van de 500cc-klasse een tweede startplaats hebben opgeleverd. Mang had daar geen antwoord op. Bij de finish had hij 1,25 seconde achterstand en was de wereldtitel voor privérijder Jon Ekerold. Beide coureurs zouden met hun racetijd in de 500cc-klasse vierde en vijfde zijn geworden en Kenny Roberts op een achterstand van 11 seconden hebben gereden. 1½ minuut later werd de spannende strijd om de derde plaats beslist. Johnny Cecotto finishte vlak voor Jean-François Baldé.

Uitslag van 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold Bimota-Yamaha 51'15"09 3 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Krauser-Kawasaki +1"25 1 12
3 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Bimota-Yamaha +1'32"72 5 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +1'32"79 4 8
5 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +1'33"38 2 6
6 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha +1'54"04 6 5
7 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +1'55"01 16 4
8 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Bimota-Yamaha +2'10"06 7 3
9 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha +2'14"57 13 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha +2'24"97 11 1
11 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +3'01"24 23
12 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Bimota-Yamaha +3'03"42 10
13 Vlag van Zuid-Afrika Alan North Yamaha +3'14"17 19
14 Vlag van België René Delaby Yamaha +3'14"47 25
15 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +3'36"53 27
16 Vlag van Duitsland Roland Kopf Yamaha +3'52"94 32
17 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Yamaha +3'53"61 9
18 Vlag van Zwitserland Alan Roethlisberger Yamaha +4'06"11 26
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Cotton +4'27"18 21
20 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha +4'28"43 36
21 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha +4'28"86 33
22 Vlag van Duitsland Werner Hilbk Yamaha +4'34"96 28
23 Vlag van Italië Carlo Perugini RTM +5'09"51 8
24 Vlag van Duitsland Norbert Peil Yamaha +5'39"33 39
25 Vlag van Duitsland Stuart Jones Yamaha +5'50"05 44
26 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +5'50"32 31
27 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha +7'15"82 ?
DNF Vlag van Duitsland Mladen Tomic Yamaha 12
DNF Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha 14
DNF Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 18
DNF Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha 20
DNF Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha Val 22
DNF Vlag van Japan Yoshimasa Matsumoto Yamaha Val 24
DNF Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha Val 29
DNF Vlag van Australië Murray Sayle Yamaha Val 30
DNF Vlag van Duitsland Johannes Klement Yamaha 34
DNF Vlag van België Michel Simeon Yamaha 35
DNF Vlag van Duitsland Walter Hoffmann Yamaha 37
DNF Vlag van Duitsland Lothar Spiegler Yamaha 38
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Bimota-Yamaha 40
DNF Vlag van Duitsland Hartmut Müller Yamaha 41
DNF Vlag van Duitsland Bodo Schmidt Yamaha 42
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Bimota-Yamaha 43
DNF Vlag van Duitsland Hartmut Tophelen Yamaha 45
DNF Vlag van Duitsland Franz Weidacher Yamaha 46
DNS Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha Blessure

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1 Vlag van Zuid-Afrika Jon Ekerold (wereldkampioen) Bimota-Yamaha 63
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Krauser-Kawasaki 60
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 38
4 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Bimota-Yamaha 37
5 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha 25
6 Vlag van Frankrijk Eric Saul Bimota-Yamaha 24
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 21
8 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 19
9 Vlag van Italië Walter Villa Adriatica-Yamaha 16
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 12

250 cc[bewerken]

Toni Mang had weliswaar de snelste trainingstijd op de Nordschleife gezet (1,5 seconde sneller dan Kork Ballington), maar had geen enkele behoefte om zich overmatig in te spannen in de 250cc-race. Die titel had hij immers al op zak en de belangrijke 350cc-race moest nog gereden worden. Het werd even spannend toen de machines van Egid Schwemmer en Tony Rogers elkaar bij de start raakten. Schwemmer's Yamaha kwam tegen de vangrail tot stistand en vloog in brand. De vlammen en de rook trokken naar de hoofdtribune, waardoor er enige paniek ontstond. Ballington vertrok als snelste, maar werd halverwege de eerste ronde toch gepasseerd door Mang. Op dat moment was een zestal rijders al gestopt omdat ze de baan te glad vonden[1]. Mang liet zich echter gemakkelijk weer inhalen, ook door Jean-François Baldé. Hij reed op volle regenbanden en daar was de baan niet nat genoeg voor, maar hij was ook erg voorzichtig met het oog op de komende 350cc-race. Baldé werd tweede, maar wist Ballington tot op 0,3 seconde te naderen.

Uitslag van 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington Kawasaki 47'59"63 2 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 47'59"95 3 12
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Krauser-Kawasaki 48'52"96 1 10
4 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha 49'04"22 25 8
5 Vlag van Frankrijk Jacques Cornu Yamaha 49'05"00 9 6
6 Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 49'05"49 16 5
7 Vlag van Duitsland Herbert Hauf Yamaha 49'13"48 14 4
8 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 49'13"85 28 3
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 49'28"62 24 2
10 Vlag van Duitsland Mladen Tomic Yamaha 49'28"92 21 1
11 Vlag van Italië Loris Reggiani Yamaha 50'20"84 22
12 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha 50'25"73 11
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 50'40"04 46
14 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Yamaha 50'42"96 13
15 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha 50'43"56 23
16 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha 50'44"21 33
17 Vlag van Duitsland Stefan Janssen Yamaha 50'58"38 47
18 Vlag van België Olivier Liegeois Yamaha 51'03"16 6
19 Vlag van Frankrijk Jean-Jacques Peyre Yamaha 52'13"02 36
20 Vlag van België René Delaby Yamaha 52'13"29 27
21 Vlag van Zwitserland Hans Naef Yamaha +1 ronde 32
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Armstrong 4
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA 5
DNF Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha Val 8
DNF Vlag van Duitsland Roland Kopf Yamaha 12
DNF Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Cotton-Rotax 15
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha 17
DNF Vlag van Zuid-Afrika Alan North Yamaha 18
DNF Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha 20
DNF Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha 26
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha 29
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha 30
DNF Vlag van Australië Murray Sayle Yamaha 34
DNF Vlag van Canada Frank Steinhausen Yamaha 35
DNF Vlag van Duitsland Siegfried Zacharias Yamaha 39
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Cotton-Rotax 40
DNF Vlag van Duitsland Egid Schwemmer Yamaha Val 41
DNF Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha 42
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha 43
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 44
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rogers Yamaha Val 45

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1 Vlag van Duitsland Toni Mang (wereldkampioen) Krauser-Kawasaki 128
2 Vlag van Zuid-Afrika Kork Ballington Kawasaki 87
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 59
4 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Bimota-Yamaha 53
5 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 46
6 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 29
7 Vlag van Italië Giampaolo Marchetti Yamaha 28
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 26
8 Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha 24
10 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha 18

125 cc[bewerken]

De wereldtitel in de 125cc-klasse was al in het bezit van Pier Paolo Bianchi (MBA), maar Minarelli kon de constructeurstitel nog winnen als er een Minarelli vóór een MBA over de finish kwam. Daarom kreeg Maurizio Massimiani opnieuw een 125cc-Minarelli ter beschikking. Trainingssnelste Guy Bertin nam meteen de leiding. Ángel Nieto probeerde hem te volgen, maar moest al snel terrein prijsgeven. Zo resulteerde het laatste optreden van Bertin met zijn Motobécane in een overwinning. Hans Müller werd derde. Door de tweede plaats van Nieto ging de constructeurstitel naar Minarelli.

Uitslag van 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Motobécane 37'41"94 1 15
2 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 37'55"08 18 12
3 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 38'01"77 15 10
4 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Minarelli 38'14"85 ? 8
5 Vlag van Duitsland Gert Bender Bender 38'26"85 2 6
6 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 38'32"18 14 5
7 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 38'34"67 4 4
8 Vlag van Nederland Henk van Kessel Condor 38'46"88 5 3
9 Vlag van Duitsland Stefan Janssen Morbidelli 38'47"18 9 2
10 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA 39'02"32 7 1
11 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 39'03"10 17
12 Vlag van Duitsland Walter Koschine MBA 39'07"99 23
13 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter MBA 39'08"30 13
14 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA 39'08"70 3
15 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 39'08"98 12
16 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 39'09"47 10
17 Vlag van Frankrijk Michel Galbit MBA 39'14"30 20
18 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli 39'32"26 25
19 Vlag van Finland Johnny Wickström Morbidelli 39'55"68 21
20 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 40'01"53 27
21 Vlag van Duitsland Werner Steege MBA 40'49"45 43
22 Vlag van Duitsland Harald Wiedemann Morbidelli 40'51"52 28
23 Vlag van Duitsland Christoph Strehle Bender 31
24 Vlag van Nederland Bennie Wilbers MBA 36
25 Vlag van Monaco Patrick Hérouard MBA 16
26 Vlag van Duitsland Norbert Peschke MBA 34
27 Vlag van Nederland Martin van Soest MBA 35
28 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol MBA 19
29 Vlag van Duitsland Rolf Brändle MBA 42
30 Vlag van België Chris Baert MBA 37
31 Vlag van Duitsland Walter Kaletsch MBA 40
DNF Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 6
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem 8
DNF Vlag van Frankrijk Yves Dupont MBA 11
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo MBA 22
DNF Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess 24
DNF Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 26
DNF Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 29
DNF Vlag van Duitsland Robert Bauer MBA 30
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA 32
DNF Vlag van Duitsland Hans-Peter Herr Morbidelli 38
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer MBA 39
DNF Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 44

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Motorfiets Ptn
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi (wereldkampioen) MBA 90
2 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Motobécane 81
3 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 78
4 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 68
5 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 65
6 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 64
7 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 28
8 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Minarelli 20
9 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA 18
10 Vlag van Australië Barry Smith MBA 17

50 cc[bewerken]

Als privérijder had Eugenio Lazzarini niet veel kans om de Van Veen-Kreidlers van Ricardo Tormo en Stefan Dörflinger te verslaan, maar hij had in het wereldkampioenschap 5 punten voorsprong op Dörflinger. Bij een overwinning van Dörflinger moest hij tweede worden. Andersom was het ook voor Tormo zaak tweede te worden achter Dörflinger, maar Tormo had veruit de snelste trainingstijd gereden en startte ook als snelste. In de eerste ronde viel hij echter al. Hij verklaarde na de race dat hij zich te veel had geconcentreerd op de achter hem rijdende Dörflinger, die hij voorbij moest laten. Na de eerste ronde lag Hans-Jürgen Hummel aan de leiding, met Lazzarini op de tweede plaats, terwijl Dörflinger vlak voor Hans Spaan en Ingo Emmerich lag. Van Spaan had hij niets te vrezen, want ook hij reed voor het team van Van Veen. In de laatste ronde reed Hummel nog steeds voorop, maar hij zat te rekenen op zijn motor. Als hij alleen zou blijven zouden zowel Dörflinger als Lazzarini hem inhalen. Daarom probeerde hij Dörflinger voorbij te wenken, met het idee gebruik te maken van diens slipstream. Daardoor zou hij in elk geval tweede kunnen worden. Dörflinger begreep de hint niet en bleef Hummel volgen. Hummel keek nog een keer om en kwam daardoor ten val. Hij kon meteen weer op zijn machine klimmen, maar werd derde. Lazzarini werd tweede en daardoor wereldkampioen.

Uitslag van 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 35'19"05 2 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem-Kreidler 35'33"28 4 12
3 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler 35'52"70 5 10
4 Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler 35'55"09 10 8
5 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 35'58"36 11 6
6 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler 37'27"67 36 5
7 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler 37'37"05 12 4
8 Vlag van Nederland Henk van Kessel Pentax-X-16 37'50"24 6 3
9 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 38'55"70 18 2
10 Vlag van Duitsland Gerhard Böhl Kreidler 39'09"68 35 1
11 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Kreidler 39'12"61 30
12 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler 39'33"12 16
13 Vlag van Duitsland Manfred Kelter Kreidler 39'46"89 21
14 Vlag van Frankrijk Bruno di Carlo Kreidler 39'52"09 25
15 Vlag van Portugal Henrique Sande Kreidler 40'12"88 26
16 Vlag van Duitsland Klaus Kull Kreidler 40'32"06 34
17 Vlag van Noorwegen Ove Skifjeld Kreidler 40'38"28 32
18 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler 41'07"04 28
19 Vlag van België Chris Baert Kreidler 44'32"92 24
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Van Veen-Kreidler Val 1
DNF Vlag van Frankrijk Yves Dupont ABF 3
DNF Vlag van Duitsland Hagen Klein Horex 7
DNF Vlag van Duitsland Thomas Engl PCR 8
DNF Vlag van Duitsland Uli Merz Schuster 9
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Kreidler 14
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda DRS 15
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Heuser 17
DNF Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler 19
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster Malanca 20
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Joaquin Gali Bultaco 22
DNF Vlag van Tsjechië Zbynek Havdra Kreidler 27
DNF Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler 29
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler 31
DNF Vlag van Duitsland Wolfgang Golembeck Kreidler 33
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler Val 37
DNF Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau ABF 38
DNF Vlag van Duitsland Lothar Vogel Kreidler 39
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ramon Gali Bultaco 40

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini (wereldkampioen) Iprem-Kreidler 74
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 72
3 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler 37
4 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Van Veen-Kreidler 36
5 Vlag van Nederland Henk van Kessel Pentax-X-16 31
6 Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler 24
7 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 19
8 Vlag van Frankrijk Yves Dupont ABF 18
9 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau ABF 18
10 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler 15

Zijspannen[bewerken]

Na een meningsverschil met een keuringsofficial kwam Derek "Crazy Horse" Jones niet aan de start, en zijn bakkenist Brian Ayres nam plaats in het zijspan van Trevor Ireson. Ook de zijspanrijders hadden moeite met de gladheid van de baan, zeker omdat het op een deel van het circuit motregende. Jock Taylor/Benga Johansson reden van start tot finish aan de leiding, Rolf Biland ging de pit in om zijn slicks te vervangen, maar ontdekte daar dat er geen regenbanden beschikbaar waren. Hij probeerde het op intermediates, maar gaf al snel op. Alain Michel werd tweede en Egbert Streuer haalde met de derde plaats zijn eerste podium.

Uitslag van zijspannen[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Windle-Yamaha 45'45"14 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 12
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Boy Brouwer[2] LCR-Yamaha 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams Yamaha 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Campbell Vlag van Verenigd Koninkrijk Richard Goodwin Yamaha 4
8 Vlag van Duitsland Jesco Höckert Vlag van Duitsland Thomas Riedel Busch-Yamaha 3
9 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 2
10 Vlag van Duitsland Walter Ohrmann Vlag van Duitsland Erich Schmitz Yamaha 1
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Banden

Top 10 WK-eindstand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Windle-Yamaha 94
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 63
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van België Paul Gérard en
Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Seymaz-Fath /
Seymaz-Yamaha
63
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Johan van der Kaap en
Vlag van Nederland Boy Brouwer
LCR-Yamaha 52
5 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Yamaha 48
6 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha 37
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 35
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O’Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boldison
Yamaha 21
9 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Busch-Suzuki 16
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres
Ireson-Yamaha 15

Trivia[bewerken]

Honda NR 500[bewerken]

Honda bleef maar experimenteren met de Honda NR 500 viertakt. Op de Nürburgring trainde Takazumi Katayama met een cassetterecorder op de tank. Daarmee werden de toerentallen en de stand van het gashendel geregistreerd, zodat men in de fabriek een "rondje Nürburgring" kon nabootsen. Daarmee hoopte men te ontdekken waarom de motor steeds stukging. Het blok van Katayama was echter het enige (van de drie) dat heel bleef.

Keuring[bewerken]

Derek Jones kreeg bij de technische keuring te horen dat zijn zijspanrem (waar hij al het hele seizoen mee reed) niet reglementair was aangesloten. Jones en bakkenist Brian Ayres werkten de hele nacht om het in orde te maken. Zaterdagmorgen vroegen ze de keuringsofficial, die veertig meter verderop zat, om even te kijken voordat de stroomlijnkuip gemonteerd was. De man zat echter met zijn hond te spelen en weigerde te komen. Daarop monteerde Jones zijn stroomlijn en bood de combinatie opnieuw ter keuring aan. Nu moest hij zijn stroomlijn weer verwijderen omdat de remleiding anders niet te zien was. Dat ging Jones te ver en in een heftige discussie bracht hij de Hitlergroet. Uiteindelijk mocht Jones wel starten, als hij eerst zijn excuses aan de official aanbood. Dat weigerde hij. Bakkenist Ayres reed de race wel, als passagier van Trevor Ireson. Zijn vaste bijrijder Clive Pollington had een aanval van nierstenen gehad.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1980
FIM wereldkampioenschap wegrace
32e seizoen (1980)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1981
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI