Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1984

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 5 augustus 1984
Organisator FIM / ACU
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Raymond Roche
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Eerste Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Eerste Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Watts
Derde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Derde Vlag van Italië Fausto Gresini
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1984 was de tiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1984. De races werden verreden op 5 augustus 1984 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). Tijdens deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 125cc-klasse beslist.

Algemeen[bewerken]

De Britse Grand Prix werd bezocht door 54.000 toeschouwers, die eigenlijk in alle klassen spannende races te zien kregen. Het ontbreken van Freddie Spencer (gebroken sleutelbeen) werd goedgemaakt door Randy Mamola, die de viercilinder Honda NSR 500 naar de eerste plaats reed. Manfred Herweh leek de 250cc-race te winnen tot hij in de voorlaatste bocht viel, Ángel Nieto verzekerde zich van zijn dertiende wereldtitel en Egbert Streuer/Bernard Schnieders leverden een flink gevecht met Rolf Biland/Kurt Waltisperg. De Britten hadden wellicht gehoopt op goede prestaties van Ron Haslam, Barry Sheene en Rob McElnea, maar de beste Britse prestatie werd geleverd door de jonge amateur Andy Watts, die met een grotendeels Britse machine (EMC met een Spondon-frame) bijna de 250cc-race won. Op de racedag was het droog, maar op de laatste trainingsdag had het hard geregend, waardoor de trainingstijden van vrijdag niet meer verbeterd konden worden.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

HRC had uitgerekend dat juist het circuit van Silverstone uitermate geschikt was voor de sterke Honda NSR 500 viercilinder, die tot dat moment alleen door Freddie Spencer ingezet was. Het was inmiddels duidelijk dat Spencer, die in Laguna Seca een sleutelbeen gebroken had, niet zou kunnen starten en ook niet kon deelnemen aan de Zweedse GP. Het was voor de andere HRC-rijders zaak om te voorkomen dat Eddie Lawson veel punten zou scoren, omdat de wereldtitelstrijd anders al beslist zou zijn voordat Spencer weer fit was. Daarom kregen Randy Mamola en Ron Haslam de opdracht en privérijder Raymond Roche het verzoek met de NSR 500 te trainen. Didier de Radiguès kreeg net als in de Belgische Grand Prix een driecilinder NS 500-fabrieksmotor voor zijn Chevallier-ELF-Honda. Yamaha had het gevaar gezien en machines klaar staan voor eerste rijder Eddie Lawson, maar ook voor Wayne Rainey en Tadahiko Taira en er ging zelfs een gerucht dat Kenny Roberts persoonlijk de belangen van Lawson zou komen verdedigen. Dit bleef allemaal achterwege nu Spencer niet kon starten. Lawson startte met Dunlop-diagonaalbanden, terwijl Michelin (en daarmee Honda) al radiaal-achterbanden had. Steeds meer Honda viercilinders kwamen uit de vrachtauto's, maar Randy Mamola, Raymond Roche en Ron Haslam moesten erg aan de machines wennen. Raymond Roche had met zijn eigen Honda RS 500 R met een fabrieks-NS 500 driecilinder in het frame al een snelle ronde gereden. Met de viercilinder NSR 500 viel hij in Abbey Curve, maar hij bracht de machine rijdend terug naar de pit. Toch kon hij de tijd met de driecilinder niet verbeteren. Dat kon trouwens niemand, zodat Roche vanaf poleposition mocht starten. De tests met de viercilinder kostten veel tijd, waardoor ook de andere Honda-rijders problemen kregen. Uiteindelijk reed Haslam slechts de vijfde tijd en Mamola de vierde. Didier de Radiguès stond met een driecilinder op de tweede startplaats. Eddie Lawson nam genoegen met de derde tijd. Voor de race koos alleen Randy Mamola voor de viercilinder-Honda.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda 1"28'80
2. Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-HRC-Honda 1"29'90
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1"29'71
4. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 1"29'91
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 1"30'41
6. Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1"30'97
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 1"31'48
8. Vlag van Australië Paul Lewis Suzuki 1"31'48
9. Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 1"31'85
10. Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 1"31'88

De race[bewerken]

Verdeling Honda-motoren[bewerken]

(gekleurde achtergrond: officieel HRC-Honda-fabriekscoureur)

Coureur Frame Motor Banden
Randy Mamola Fabrieks-HRC-Honda NSR 500 Michelin
Ron Haslam Fabrieks-HRC-Honda NS 500 Michelin
Takazumi Katayama Fabrieks-HRC-Honda NS 500 Michelin
Raymond Roche Fabrieks-HRC-Honda NS 500 Michelin
Wayne Gardner Productie-Honda RS 500 R Fabrieks-HRC-Honda NS 500 Dunlop
Didier de Radiguès Fabrieks-Chevallier Fabrieks-HRC-Honda NS 500 Dunlop

Dat Raymond Roche tijdens de 8 Uren van Suzuka een rib gebroken had belette hem niet vanaf poleposition te starten. "Rocket" Ron Haslam deed zijn bijnaam eer aan door - zoals zo vaak - een bliksemstart te maken, in eerste instantie gevolgd door Barry Sheene, die echter al snel werd gepasseerd door Didier de Radiguès. In de derde ronde kwam de groep met Randy Mamola, Eddie Lawson, Raymond Roche en Barry Sheene dichter bij de beide kopmannen. In de negende ronde kwamen Mamola, Lawson, Haslam en De Radiguès aan de leiding en zij lieten de rest achter zich, met uitzondering van Roche, die in die ronde uitviel. Een grote groep achterblijvers brak het viertal in tweeën: Mamola en Lawson vechtend om de leiding, Haslam en De Radiguès om de derde plaats. In de voorlaatste ronde moest Lawson afhaken en Mamola won. Haslam hoefde De Radiguès niet te verslaan want die viel in de laatste ronde uit door een gebroken ketting.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 42"18'64 4 15
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 42"21'09 3 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 42"36'90 5 10
4 Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 42"54'55 6 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 42"55'11 7 6
6 Vlag van Australië Wayne Gardner Honda 43"07'89 13 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Heron-Suzuki[1] 43"28'42 12 4
8 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda 43"28'45 19 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda 43"28'58 14 2
10 Vlag van Frankrijk Christian Le Liard Chevallier-ELF-Honda 43"32'96 22 1
11 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 43"33'19 10
12 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Honda 43"43'78 15
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 43"48'94 29
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Salle Suzuki 43"49'06 25
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Suzuki 43"49'36 28
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 43"50'89 18
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki +1 ronde 17
18 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda +1 ronde 21
19 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki +1 ronde[2] 9
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Nation Suzuki +1 ronde 37
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Wood Yamaha +1 ronde 26
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Suzuki +1 ronde 35
23 Vlag van Nederland Rob Punt Suzuki +1 ronde 36
24 Vlag van Nederland Mile Pajic[3] SNRT-Honda +1 ronde 42
25 Vlag van Italië Massimo Broccoli Honda +1 ronde 38
26 Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Honda +2 ronden 43
27 Vlag van Italië Paolo Ferretti Suzuki +2 ronden 40
28 Vlag van Zwitserland Christoph Bürki Suzuki +2 ronden 39
29 Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki +2 ronden 33
30 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Irwin Suzuki +6 ronden 41

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Cagiva Blessure[4]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-HRC-Honda Ketting 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Griffith Suzuki 34
Vlag van Australië Paul Lewis Suzuki Val 8
Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki 16
Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki 23
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Lingham Suzuki 31
Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki Val 11
Vlag van Nederland Henk van der Mark SNRT-Honda Ontsteking 32
Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda Aandrijving[5] 1
Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 20
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Suzuki 30
Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Honda 24

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Honda Gestopt[7]
Vlag van Japan Tadahiko Taira Yamaha
Vlag van Italië Massimo Broccoli Honda
Vlag van Finland Eero Hyvärinen Suzuki
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Brett Hudson Yamaha
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Honda Blessure[8]
Vlag van Italië Marco Lucchinelli Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 119
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 96
3 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 87
4 Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
75
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 67
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 34
7 Vlag van Australië Wayne Gardner Honda /
HRC-Honda
23
8 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 19
8 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda /
Chevallier-ELF-HRC-Honda
18
10 Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 17

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De spanning was in de 250cc-klasse nog steeds te snijden. Jean-François Baldé was precies een seconde trager dan Manfred Herweh, maar tussen Baldé en de vijftiende tijd van Stéphane Mertens zat ook maar een seconde. De snelheid van Herweh deed het ergste vrezen voor de race, maar Baldé hoopte eindelijk eens een goed resultaat te behalen voor Pernod.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1"33'26
2. Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Pernod 1"34'26
3. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1"34'31
4. Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1"34'34
5. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 1"34'40
6. Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 1"34'45
7. Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1"34'54
8. Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA 1"34'59
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1"34'66
10. Vlag van Duitsland Harald Eckl Rotax 1"34'67

De race[bewerken]

Manfred Herweh had niets aan zijn poleposition toen hij in plaats van een duwstart een stepstart, zittend op de machine maakte. Hij was als voorlaatste weg, terwijl Andy Watts met zijn EMC met Spondon-frame even de leiding nam. Die werd binnen enkele honderden meters overgenomen door Carlos Lavado. In de vijfde ronde maakte Watts een klein foutje dat hem terugwierp in de achtervolgende groep, maar op hetzelfde moment verscheen Herweh aan het achterwiel van Lavado en hij nam meteen de leiding over. De achtervolgers (o.a. Martin Wimmer, Sito Pons, Toni Mang, Thierry Espié, Jean-François Baldé en Christian Sarron) slokten Lavado op, maar Herweh ging er alleen vandoor. De gevechten in de achtervolgende groep zorgden ervoor dat Herweh weg kon lopen, maar toen Sarron het heft in handen nam werd het gat weer gedicht. Herweh bleef in de groep van acht hangen tot de laatste ronde, toen hij met gemak weer weg leek te lopen. Hij keek regelmatig om en zag het gat groter worden, maar in de voorlaatste bocht (Abbey) schoof zijn voorwiel weg en viel hij. Nu volgde een spectaculaire finish met Sarron als eerste, Watts tweede en Lavado derde.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 38"03'90 3 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Watts EMC-Rotax 38"04'14 11 12
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 38"04'37 4 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Pernod 38"04'54 2 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 38"04'64 5 6
6 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 38"04'65 7 5
7 Vlag van Duitsland Harald Eckl Rotax 38"15'76 10 4
8 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha 38"16'01 21 3
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 38"28'67 18 2
10 Vlag van Japan Teruo Fukuda Yamaha 38"28'70 14 1
11 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 38"28'88 16
12 Vlag van Duitsland Herbert Besendörfer Yamaha 38"28'89 12
13 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Pernod 38"30'85 29
14 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 38"31'38 19
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Yamaha 38"45'90 32
16 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Yamaha 39"00'45 24
17 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Fath-Yamaha 39"01'16 25
18 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha 39"01'23 28
19 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha 39"04'62 27
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Tinkler Yamaha 39"11'98 39
21 Vlag van België René Delaby Yamaha 39"28'28 42
22 Vlag van Australië Graeme McGregor EMC-Rotax 39"32'95 34
23 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha 39"32'96 35
24 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha 39"33'18 41
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Young Rotax +1 ronde 33
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Noël EMC-Rotax +1 ronde 37
27 Vlag van Oostenrijk Manfred Obinger Yamaha +1 ronde 40
28 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Armstrong-Rotax +1 ronde 26

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax Val 1
Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 9
Vlag van België Richard Hubin Yamaha 13
Vlag van België Stéphane Mertens Yamaha Val 15
Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha Motor 17
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Honda 20
Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax Motor 6
Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 22
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Rotax
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hubbard Rotax
Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Fausto Ricci Yamaha
Vlag van Italië Loris Reggiani Kawasaki
Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Mario Rademeyer Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 97
2 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 70
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 61
4 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 58
Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax
6 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 40
7 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 39
8 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 29
9 Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA 20
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Pernod

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Opmerkelijk genoeg stond de snelste Garelli met Eugenio Lazzarini slechts op de vijfde startplaats, terwijl het merk toch op het punt stond de wereldtitel binnen te halen. Dat Ángel Nieto niet hoog stond was normaal: hij was in de races zo snel dat hij niet veel aandacht besteedde aan de startpositie. Fausto Gresini, de beoogde opvolger van Lazzarini, werd slechts tiende. Daardoor stonden de MBA's van Bruno Kneubühler, August Auinger, Jean-Claude Selini en Henk van Kessel op de eerste vier startplaatsen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 1"39'54
2. Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 1"39'57
3. Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 1"39'99
4. Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA 1"40'32
5. Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 1"40'46
6. Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 1"40'61
7. Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 1"40'67
8. Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 1"41'01
9. Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 1"41'10
10. Vlag van Italië Fausto Gresini Garelli 1"41'25

De race[bewerken]

Er ontstond nogal wat consternatie na de opwarmronde van de 125cc-klasse toen Ángel Nieto met een afgebroken clip-on op de grid terugkeerde. Wedstrijdleider Vernon Cooper probeerde nog het "drie minuten"-bord te tonen, maar de rijders vonden dat de start moest worden uitgesteld om het stuur van Nieto te repareren. Nieto had het vaak voor hen opgenomen als er problemen met organisatoren waren geweest en ook het publiek wilde de twaalfvoudig wereldkampioen aan het werk zien. Veteraan Chas Mortimer overtuigde Cooper en de start werd dus een kwartier uitgesteld. Fausto Gresini had de beste start, maar op Farm Straight stelde August Auinger orde op zaken en hij reed lang aan de leiding van de race. Achter hem vond voor de zoveelste keer de "Nieto-show" plaats; Ángel Nieto die met veel handgebaren probeerde orders te geven aan Fausto Gresini. Terwijl Nieto aansluiting zocht met Auinger droeg hij Gresini op in zijn slipstream te blijven, zodat ze samen naar voren gingen. Na een paar ronden vond ook Eugenio Lazzarini aansluiting, zodat er een viermans kopgroep ontstond. Gresini mocht even op de tweede plaats rijden, maar toen hij het achterwiel van Auinger niet kon bereiken nam Nieto het weer over en binnen een halve ronde hing de Garelli-trein weer achter Auinger. Een achterblijver gaf Auinger opnieuw een kleine voorsprong en dit keer kon alleen Nieto het gat weer dichtrijden. Auinger bezweek onder de druk en kwam halverwege de race ten val, maar de steeds omkijkende Nieto miste plotseling ook Lazzarini, die met een kapotte ontsteking was uitgevallen. Vanaf dat moment had Nieto aan de tweede plaats genoeg om voor de dertiende keer wereldkampioen te worden, maar zijn werk als regisseur was nog niet voorbij. Nog steeds gaf hij tekens aan Gresini, want hij zag een achtervolgend duo naderen: Jean-Claude Selini en Bruno Kneubühler. Nieto moest zelf uit hun greep blijven en liet Gresini achter. Die werd inderdaad ingerekend, maar hij werd achter Selini nog wel derde. Nieto was nu definitief wereldkampioen 125 cc.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 33"43'58 7 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 33"49'21 3 12
3 Vlag van Italië Fausto Gresini Garelli 33"49'51 10 10
4 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 33"49'69 1 8
5 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 34"07'13 6 6
6 Vlag van Italië Luca Cadalora MBA 34"07'28 30 5
7 Vlag van België Olivier Liegeois MBA 34"07'43 12 4
8 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 34"22'41 8 3
9 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 34"23'52 17 2
10 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA 34"42'11 18 1
11 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 34"50'85 16
12 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 34"59'99 13
13 Vlag van Italië Domenico Brigaglia MBA 34"59'99 20
14 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner MBA 35"17'40 24
15 Vlag van Duitsland Willi Hupperich Seel 35"24'25 23
16 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alois Pavlic MBA 35"27'04 26
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Smith Casal +1 ronde 25
18 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde 27
19 Vlag van Denemarken Thomas Pedersen MBA +1 ronde 29
20 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA +1 ronde 32
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Arfryn +1 ronde 31
22 Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA +1 ronde 33
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Doug Flather MBA +1 ronde 34
24 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Robert Hmeljak MBA +1 ronde 36
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Mason MBA +1 ronde 37

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA Val 4
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli Ontsteking 5
Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 9
Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 11
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford MBA 14
Vlag van België Lucio Pietroniro MBA Val 15
Vlag van Tsjechië Peter Balaz MBA 19
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard MBA 21
Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson MBA 22
Vlag van Zwitserland Beat Sidler MBA 28
Vlag van Zwitserland Jacques Grandjean MBA 35
Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA Val 2

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Hubert Abold MBA Geen 80cc-race[9]
Vlag van Zweden Hakan Olsson Starol
Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA Geen 80cc-race[9]

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto (wereldkampioen) Garelli 90
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 56
3 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 33
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 27
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA
6 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA/Garelli 26
7 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 25
8 Vlag van Italië Luca Cadalora MBA 23
9 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 22
10 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 21

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Egbert Streuer was een fractie langzamer dan Rolf Biland, maar dat was van geen belang. Biland speelde in het wereldkampioenschap geen rol meer en Streuer was bijna een seconde sneller dan zijn naaste concurrent Alain Michel en 2½ seconde sneller dan Werner Schwärzel. Die laatste had zijn motor dan ook niet zozeer op snelheid als op betrouwbaarheid afgesteld. Die betrouwbaarheid had hem in het seizoen 1982 de wereldtitel opgeleverd en in dit seizoen was hij ook nog niet uitgevallen. Zonder een enkele race te winnen stond hij slechts twee punten achter Streuer.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1"32'40
2. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1"32'57
3. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Michel Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1"33.45
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 1"33'83
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall LCR-Yamaha 1"33'99
6. Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 1"34'12
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 1"34'66
8. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"34'82
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Yamaha 1"35'48
10. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 1"35'56

De race[bewerken]

Vanaf de tweede startrij had Werner Schwärzel de snelste start, maar ook de combinatie Mick Barton/Simon Birchall kwam goed weg en ging zelfs even aan de leiding. Uiteindelijk viel Barton terug doordat een Big-endlager uitgelopen was, tot opluchting van Bernard Schnieders, die niet gediend was van het gevaarlijke rijden van Barton. Halverwege de race bestond de kopgroep uit de vechtende combinaties Egbert Streuer/Bernard Schnieders en Rolf Biland/Kurt Waltisperg. Schwärzel/Andreas Huber konden het tempo nog volgen omdat ze niet aan het gevecht deelnamen, maar moesten uiteindelijk toch afhaken. Nu volgde een gevecht waarbij Streuer en Biland elkaar tientallen malen inhaalden, maar de machine van Streuer had een voordeel in snelle rechter bochten. Het circuit kende vijf van dergelijke bochten, terwijl de drie linker bochten (Maggotts, Chapel en Abbey) tamelijk flauw waren. Vooral in de scherpe rechterknik Becketts was goed te zien dat Biland's combinatie veel verder naar buiten liep. Toch bleef Biland dichtbij en drie ronden voor het einde passeerde hij Streuer bij het ingaan van de laatste bocht (Woodcote). Streuer pakte de eerste plaats terug, maar was de voorlaatste ronde liever als tweede ingegaan om in Woodcote dezelfde manoeuvre uit te voeren. Dat ging echter niet op: Biland kon Streuer eenvoudig niet meer passeren en Streuer won met 0,3 seconde voorsprong. Dit was de eerste keer dat Streuer Biland in een rechtstreeks duel versloeg, maar belangrijker was dat hij weer enkele punten uitliep op Werner Schwärzel. Alain Michel had de verkeerde banden gekozen en werd vierde, geholpen door het feit dat Steve Webster/Tony Hewitt en Steve Abbott/Shaun Smith uitvielen.

Uitslag Zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 31"10'21 2 15
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 31"10'55 1 12
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 31"19'61 6 10
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 31"57'26 3 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 31"59'10 7 6
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 32"10'77 10 5
7 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Busch-Yamaha 32"12'95 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks LCR-Yamaha 32"28'44 3
9 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 35"35'16 2
10 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha 33"19'37 1
11 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +1 ronde 8
12 Drew Gadsen Onbekend +1 ronde
13 Pascal Faivre Roger Gloor Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham LCR-Yamaha +1 ronde
15 Evans Wilbraham Onbekend +4 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha Vastloper 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha| Big-end
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall LCR-Yamaha Big-end 5
Vlag van Nieuw-Zeeland Graham Gleeson Vlag van Zwitserland Kurt Rothenbühler Windle-Yamaha
Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Yamaha Ongeval
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Yamaha 9
Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Schotland Iain Colquhoun LCR-Yamaha Ongeval 18
Vlag van Nederland Jos Modder Vlag van Nederland Martin van 't Klooster LCR-Yamaha Motor 30

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 67
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 60
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 55
4 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 42
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 30
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 26
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 25
8 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Yamaha 12
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 11

Trivia[bewerken]

Vlaggeninstructie

Wedstrijdleider Vernon Cooper liet alle coureurs voor aanvang van de trainingen een formulier invullen met de betekenis van de wedstrijdvlaggen. Tijdens de Britse Grand Prix van 1983 waren de Amerikanen Kenny Roberts, Randy Mamola, Freddie Spencer en Eddie Lawson doorgereden na het ongeval waarbij Norman Brown en Peter Huber verongelukten. De race zou niet zijn afgevlagd en Cooper werd zelfs verweten dat hij te oud zou zijn voor deze verantwoordelijke functie. Feit was echter dat de olievlag en de gele vlag gekruist werden getoond, waarop Barry Sheene onmiddellijk de pit in reed, want hij wist dat de betekenis hiervan overeenkwam met een rode vlag. De Amerikanen en de pers die Cooper fouten hadden verweten kenden zelf de regels dus niet.

Inbraak

Egbert Streuer en Bernard Schnieders verspeelden een trainingsdag toen ze een dag moesten doorbrengen bij de Nederlandse Ambassade in Londen en de Britse politie. Toen ze in de buurt van Tower Bridge waren gaan eten bleek de voorruit van hun busje ingeslagen en alle paspoorten, rijbewijzen, carnets en enkele duizenden guldens gestolen.

Andy Watts

Andy Watts werkte bij het Frigoscandia vriesveembedrijf in zijn woonplaats King's Lynn. Hij reed de Britse Grand Prix om sponsors te interesseren voor een volledig GP-seizoen in 1985, maar niet veel mensen hadden verwacht dat hij zo sterk zou rijden.

Paul Lewis

Paul Lewis had adviezen gehad van oud-wereldkampioen Bill Lomas, die hem ook tijdens deze Grand Prix begeleidde. Lewis was al blij met zijn achtste startplaats, maar in de race - ook al vechtend om de achtste plaats - nam hij duidelijk te veel risico's en hij kwam ten val.

Haas is het haasje

In de 19e ronde van de 500cc-race raakte Randy Mamola, net toen hij de leiding van Eddie Lawson had overgenomen, een overstekende haas. Mamola schrok er kennelijk van, want Lawson kwam meteen voorbij. De haas kwam terecht in de berm, juist op de plaats waar de gevallen Leandro Becheroni naar de race stond te kijken. Becheroni nam de dode haas mee en bood hem na de race aan Lawson en Mamola aan.

Handkracht

Zijspancoureur Theo van Kempen miste een training doordat een keurmeester zo hard aan zijn remhendel had gerukt dat het afbrak.

Vrienden

Het gevecht tussen Egbert Streuer/Bernard Schnieders en Rolf Biland/Kurt Waltisperg was spectaculair, maar geen moment gevaarlijk. De beide combinaties hadden er zelfs van genoten. Ze kenden elkaar goed en wisten van elkaar dat er geen domme dingen zouden gebeuren.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1983
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI