Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Masaryk-Ring door de jaren heen
Masaryk-Ring door de jaren heen
Officiële naam Grand Prix ČSSR
Land Vlag van Tsjechië Tsjecho-Slowakije
Datum 29 augustus 1982
Organisator FIM
350 cc
Poleposition Vlag van België Didier de Radiguès
Snelste ronde Vlag van België Didier de Radiguès
Eerste Vlag van België Didier de Radiguès
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
250 cc
Poleposition Vlag van België Didier de Radiguès
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
Derde Vlag van Duitsland Martin Wimmer
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Hans Müller
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Venezuela Iván Palazzese
Derde Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres

De Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1982 was de twaalfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1982. De races werden verreden op 29 augustus 1982 op de Masaryk-Ring nabij Brno. Na dit seizoen zou de Grand Prix van Tsjecho-Slowakije voorlopig geen WK-status meer krijgen.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van Tsjecho-Slowakije kwam al in de week voor de races onder grote druk te staan. Dat had alles te maken met de toestanden tijdens de Finse Grand Prix, waar de halsstarrige organisatie weigerde de kletsnatte races op het stratencircuit Imatra stil te leggen tot dit uiteindelijk het leven kostte aan zijspancoureur Jock Taylor. De Masaryk-Ring was ook een stratencircuit en het werd voor de 500cc-klasse te gevaarlijk geacht. De coureurs vreesden de eventuele regen, waardoor het voor alle klassen levensgevaarlijk werd. Roland Freymond en Eric Saul hadden al collega's benaderd met een vragenlijst en tijdens de races om het Duitse kampioenschap op de Nürburgring hadden Toni Mang en Martin Wimmer hetzelfde gedaan. Zo gaven 74 coureurs te kennen in de toekomst niet meer op de Masaryk-Ring te willen rijden. De organisatie vroeg de rijders ten minste in 1983 nog terug te keren, want in 1984 zou het nieuwe Automotodrom Brno klaar zijn. De organiserende club probeerde tijdens een vergadering handtekeningen van bereidwillige coureurs te krijgen, maar daar spraken ook Eric Saul, Toni Mang en Mike Krauser, die drie zijspancombinaties (Biland/Waltisperg, Schwärzel/Huber en Michel/Burkhardt) en Stefan Dörflinger steunde. Krauser wilde zijn coureurs niet aan onnodige risico's blootstellen. Geen enkele coureur verklaarde zich bereid in 1983 naar Tsjecho-Slowakije te komen, tenzij er een ander acceptabel circuit gevonden werd. De wedstrijden werden nog steeds goed bezocht met op vrijdag en zaterdag al 120.000 toeschouwers en op zondag zelfs 190.000. Daaronder waren nog steeds veel fans uit de DDR, die de West-Duitse coureurs kwamen aanmoedigen.

350 cc[bewerken]

Met de moed der wanhoop kwam Jean-François Baldé aan de start in Brno. Zijn in Finland gebroken voet zat in een soort beugel. Toch nam hij heel even de leiding, maar hij kon zijn voet nauwelijks op de voetsteun houden en miste een deel van zijn evenwichtsgevoel. Voor de 250cc-race had hij zich niet eens gekwalificeerd, maar in de 350cc-klasse had hij nog een kans op de wereldtitel. Die moest hij laten varen: hij werd slechts veertiende. Didier de Radiguès nam de leiding over en hij was de rest van de race onbereikbaar. In de derde ronde kwam Toni Mang op de tweede plaats terecht, aangemoedigd door tienduizenden Oost-Duitse fans. Ook hij werd niet meer bedreigd en pakte twaalf punten. Daarmee stelde hij zijn wereldtitel al bijna veilig, want met nog slechts één race te gaan had hij twaalf punten voorsprong op Baldé en vijf punten voorsprong op De Radiguès. Baldé kreeg nu wel een maand de tijd om te herstellen.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 45"24'89 1 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 45"37'94 2 12
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 46"00'95 3 10
4 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 9 8
5 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 6 6
6 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Bimota-Solo 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 8 4
8 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Spondon-Yamaha 10 2
10 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 4 1
11 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha 7
12 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Yamaha
13 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha
14 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki
15 Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha
16 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha
17 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 5
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Yamaha
19 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha
20 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha
21 Vlag van Zwitserland Andreas Berger Yamaha
22 Vlag van Zwitserland Bruno Luscher Yamaha
23 Vlag van Zwitserland Hans Naef Yamaha
24 Vlag van Zwitserland Rudi Gächter Yamaha
25 Vlag van Tsjechië Peter Balaz Rotax
26 Vlag van Tsjechië Pavol Dekanek Yamaha
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
DNF Vlag van Italië Attilio Riondato Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Franz Kaserer Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha
DNF Vlag van Nederland Dick van Logchem Yamaha 40
DNF Vlag van België René Delaby Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Josef Hutter Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Yamaha
DNQ Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Yamaha

Top tien WK-tussenstand 350 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 69
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 64
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 57
4 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 42
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 36
6 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 28
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 27
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Bimota-Yamaha 25
9 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 21
10 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Bimota-Yamaha 19

250 cc[bewerken]

Didier de Radiguès had net als in de 350cc-klasse als snelste getraind, maar kreeg al in de opwarmronde een vastloper, waardoor hij niet kon starten. Nu nam Carlos Lavado de leiding en hij werd eigenlijk door niemand meer bedreigd. De aandacht richtte zich dan ook om de strijd om de tweede plaats tussen Jean-Louis Tournadre en Toni Mang, want zij stonden ook in de WK-stand dicht bij elkaar. Die strijd begon in de zevende ronde, toen Tournadre en Mang elkaar vonden in een groep met Sito Pons en Martin Wimmer. Zoals altijd bekeek Tournadre het gevecht van de achterkant, want hij ging zeer behoedzaam om met zijn materiaal[1]. Zo vocht Mang om de tweede plaats met Sito Pons, die hij probeerde uit te remmen. Mang had echter - met het oog op de natte plekken op de baan - een intermediate-voorband laten monteren en verloor dit remduel. Hij moest rechtdoor en verloor een groot aantal posities. Vlak voor de finish plaatste Tournadre zijn aanval: hij loste Pons, Wimmer en Fernandez en werd tweede. Mang moest intussen nog hard werken om de achtste plaats te veroveren op Massimo Matteoni, Jean-Marc Toffolo en Jacques Bolle. Tournadre kwam in een comfortabele positie: als Toni Mang de twee laatste GP's won hoefde hij slechts twee derde plaatsen te scoren om wereldkampioen te worden.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 42"57'18 7 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 43"06'89 5 12
3 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 43"10'29 4 10
4 Vlag van Spanje Sito Pons Kobas-Rotax 8
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 2 6
6 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 3 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod 6 4
8 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 8 3
9 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha 2
10 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax 9 1
11 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha
12 Vlag van Zwitserland Bruno Luscher Yamaha
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Spondon-Yamaha
14 Vlag van Duitsland Herbert Besendorfer Yamaha
15 Vlag van België Etienne Geeraerd Armstrong
16 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha
17 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
18 Vlag van Frankrijk Michel Galbit Yamaha
19 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Harris Yamaha
21 Vlag van Italië Franco Marchegiani Yamaha
22 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Pernod Drijfstang 10
23 Vlag van Oostenrijk Thomas Bacher Yamaha
24 Vlag van Zwitserland Nedy Crotta Yamaha
25 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
26 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Rotax
27 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Johnny Scott Yamaha
28 Vlag van Zwitserland Constant Pittet Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha Ontsteking
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki Versnellingsbak
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Italië Massimo Broccoli Ad Maiora
DNF Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi Yamaha Val[2]
DNF Vlag van België Michel Simeon Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha
DNF Vlag van Noorwegen Leif Nielsen Rotax
DNF Vlag van Cuba José Moreno Yamaha
DNF Vlag van Nederland Dick van Logchem Yamaha 40
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha
DNS Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha Vastloper 1
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki Blessure

Top tien WK-tussenstand 250 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 98
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 87
3 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 59
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 40
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 39
6 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 38
7 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 29
8 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong 27
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 26
10 Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA 22
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki

125 cc[bewerken]

Na de start van de 125cc-race ontstond er een kopgroep met Eugenio Lazzarini, Hans Müller en Iván Palazzese. Ricardo Tormo had een slechte start maar kwam al in de eerste ronde op de vierde plaats voor Edwin Weibel, August Ainger en Bruno Kneubühler terecht. Müller viel wat terug, maar Lazzarini won overtuigend voor Palazzese en Tormo.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 45"08'93 4 15
2 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 45"11'22 5 12
3 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Sanvenero 45"18'55 10 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 1 8
5 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA 7 6
6 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 2 5
7 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 9 4
8 Vlag van Italië Domenico Brigaglia MBA 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 2
10 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA 20 1
11 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA
DNF Vlag van Nederland Anton Straver MBA Val 8
DNF Vlag van Nederland Willem Heykoop Sanvenero 25
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 6
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali Garelli
DNS Vlag van Spanje Ángel Nieto Sanvenero Vakantie
DNS Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA Blessure[2] 3

Top tien WK-tussenstand 125 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto (Wereldkampioen) Garelli 111
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 95
3 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 75
4 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 59
5 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Sanvenero 58
6 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 55
7 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA 52
8 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 49
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 39
10 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 33

Zijspannen[bewerken]

Nadat Rolf Biland de snelste trainingstijd en ook de beste start had, zag het er goed uit voor zijn WK-kansen. Nog in de eerste ronde viel hij echter uit, officieel met ontstekingsproblemen, maar na de race vertelde hij dat dit al zijn vijfde kapotte motor was. Egbert Streuer nam de leiding over tot in de vierde ronde het zijspanwiel bij een snelheid van meer dan 200 km/h afbrak. Werner Schwärzel profiteerde van dit alles het meest, want hoewel hij op de finish nipt verslagen werd door Alain Michel, nam hij met zijn twaalf punten de leiding in het wereldkampioenschap over.

Uitslag zijspannen[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 39"36'38 4 15
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 39"36'84 3 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 39"56'38 5 10
4 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha 6 8
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Duitsland Helmut Schilling Seymaz-Yamaha 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Ireson-Yamaha 8 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Windle-Yamaha 9 3
9 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch LCR-Yamaha 10 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Cutmore Yamaha 1
DNF Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Wielophanging 2
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Ontsteking 1

Top tien WK-tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 64
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 60
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 39
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 33
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor (†) Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha
6 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc/
Vlag van Duitsland Horst Juhant/
Vlag van Duitsland Helmut Schilling
Seymaz-Yamaha 20
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 19
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Yamaha 16
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham Yamaha 14
10 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 13
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha

Gecorrigeerde top tien WK-tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pas begin september realiseerde men zich bij de FIM dat bij de Grand Prix van Finland een blunder was begaan, door geen punten toe te kennen in de zijspanrace die na zeven ronden was gestaakt. Men had reglementair halve punten moeten toekennen, maar ten tijde van de Grand Prix van Tsjecho-Slowakije was deze (werkelijke) stand nog niet bekend.

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 69
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 67,5
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 45
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 35,5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor (†) Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha
6 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc/
Vlag van Duitsland Horst Juhant/
Vlag van Duitsland Helmut Schilling
Seymaz-Yamaha 24
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 19
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Yamaha 16
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham Yamaha 15,5
10 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha 14

Trivia[bewerken]

Jean-François Baldé[bewerken]

Jean-François Baldé brak in Zweden een voet en in Brno werd duidelijk dat hij daardoor de wereldtitel wel kon vergeten. En dat terwijl het zijn eerste botbreuk en een vijftienjarige carrière was.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1982

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1981
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1987
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI