Grand Prix-wegrace van Zweden 1988

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Scandinavian Raceway
Officiële naam Swedish TT 88
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 14 augustus 1988
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Australië Wayne Gardner
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Luca Cadalora
Snelste ronde Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Spanje Juan Garriga
Derde Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Italië Ezio Gianola
Derde Vlag van Spanje Julián Miralles
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Derde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1988 was de dertiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1988. De races werden verreden op 14 augustus 1988 op de Scandinavian Raceway nabij Anderstorp (Jönköpings län). Voor het eerst werden alle races (125 cc,- 250 cc,-, 500 cc,- en de zijspanklasse) op zondag verreden. In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 125cc-klasse beslist. Jorge Martínez won die titel en werd daarmee dubbelkampioen, want hij was al wereldkampioen in de 80cc-klasse, die in Zweden niet aan de start kwam.

Algemeen[bewerken]

Ondanks de jarenlange dreiging van de FIM om de Zweedse Grand Prix van de kalender te schrappen, ging de accommodatie in Anderstorp steeds verder achteruit. Het circuit was hobbelig en vuil en er bleven grote plassen water op staan. Bovendien was ook het zwembad nu onbruikbaar geworden. Omdat het tijdens de trainingen bijna voortdurend nat was, waren er veel valpartijen. Wayne Gardner liep daarbij een handblessure op, Jacques Cornu brak een sleutelbeen en Javier Cardelús brak een botje in zijn voet. Verder kwamen Christian Boudinot, Luca Cadalora, Carlos Cardús, Paolo Casoli, Harald Eckl, Norihiko Fujiwara, Juan Garriga, Patrick Igoa, Carlos Lavado, Rob McElnea, Julián Miralles, Luis Miguel Reyes, Raymond Roche, Jean-Philippe Ruggia, Allan Scott en Hans Spaan ten val. Donnie McLeod schrok hevig toen hij door aquaplaning de grip van zijn voorwiel verloor, maar hij bleef overeind. Een gevolg van de regen was ook dat de snelste tijden in de eerste trainingen verreden werden. Wie daar niet in slaagde was veroordeeld om een tijd op de natte baan te zetten. De slachtoffers daarvan waren Wayne Gardner en Egbert Streuer.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Omdat Wayne Gardner door een valpartij nog geen snelle tijd gereden had moest hij dit alsnog op de natte baan doen. Het resulteerde in de dertiende startplaats. Wayne Rainey blaakte van het zelfvertrouwen na zijn overwinningen in de 8 uren van Suzuka en de Britse Grand Prix, terwijl Eddie Lawson bezorgd was over het weer. Hij had vijf verschillende regenbanden getest en was niet tevreden, maar hij had de snelste trainingstijd op het droge circuit gereden. Lawson had in de droge training wel zijn afstelling voor een droge race gevonden, maar Wayne Gardner was daar door zijn val niet in geslaagd.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"34'69
2. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"35'37
3. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"35'70
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"35'86
5. Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 1"35'98
6. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva 1"35'98
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 1"36'30
8. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"36'44
9. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"36'68
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 1"37'07

De race[bewerken]

Omdat hij de goede afstelling én de goede banden voor een droge race had gevonden, was Eddie Lawson klaar voor de race, in tegenstelling tot Wayne Gardner, die in de enige droge training gevallen was en wel goede regenafstellingen had, maar op het droge circuit met een op de gok afgestelde Honda moest aantreden. Wayne Rainey leidde de race twee ronden lang, maar viel daarna terug in de achtervolgende groep, terwijl Lawson de leiding nam en ogenschijnlijk zonder problemen[1] naar de overwinning reed. Gardner bezette de tweede plaats en werd ook niet bedreigd. Al met al was het een saaie race, met grote tussenafstanden en weining gevechten. Christian Sarron werd derde. Invaller Roger Burnett deed het goed met de achtste plaats en de geblesseerde Raymond Roche scoorde eindelijk weer eens punten, hoewel zowel Cagiva als Suzuki geen hoge ogen gooiden.

Dreiging van de IRTA
Hoewel de FIM de Zweedse GP voor het seizoen 1989 al geagendeerd had, was de IRTA van mening dat ze van de kalender moest verdwijnen. Dat werd in een vergadering door Mike Trimby (voorzitter IRTA), Serge Rosset (ELF) en Paul Butler (Yamaha) duidelijk gemaakt aan vertegenwoordigers van de SVEMO (Zweedse Motor- en Sneeuwscootersportbond). De Zweden toonden feitelijk geen enkele belangstelling voor welke vorm van motorsport dan ook. Dat bleek niet alleen door het ontbreken van geld voor het onderhoud van het circuit, maar ook door de ongebruikte gastkaarten (voor bedrijven en sponsoren). SVEMO-voorzitter Jacob Douglas presenteerde plannen voor de verbetering van het circuit, maar moest toegeven dat er nog geen overheidstoestemming en ook nog geen geld voor was. Het Zweedse publiek was ook al geen aanwinst, want behalve enkele echte liefhebbers hield het zich vooral bezig met drinken en stelen van dure racespullen. De Zweedse televisie verkorte de geplande uitzending van een uur tot een korte samenvatting, met als smoes dat een aantal coureurs ooit in Zuid-Afrika had gereden, waar dus kennelijk alle motorsportliefhebbers voor moesten boeten. Dat gold overigens niet voor tennissers die in het South African Open hadden gespeeld. Het afvallen van een Grand Prix was voor de IRTA geen probleem: men wilde naar een maximum van veertien GP's en dan moesten er twee (Zweden en Argentinië, dat ook een zeer slechte organisatie had) afvallen. Men zou tegenstand kunnen verwachten van de FIM, die de SVEMO niet zomaar zou laten vallen, en de teams in de lichte klassen en de zijspanklasse, die toch al weinig GP's op de kalender hadden. Dat laatste zou worden opgelost bij het wegvallen van de 80cc-klasse na 1989. Dan waren er nog maar vier klassen over en wilde de FIM eisen dat bij elke GP alle klassen zouden worden uitgenodigd.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 47"59'28 1 20
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 48"12'32 13 17
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 48"18'62 2 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 48"22'73 4 13
5 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 48"29'36 3 11
6 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 48"34'73 8 10
7 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 48"47'91 5 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 48"50'44 7 8
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 48"52'61 9 7
10 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva 48"58'80 6 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 48"59'29 10 5
12 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 49"02'02 12 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 49"10'88 11 3
14 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 49"22'28 17 2
15 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Cagiva +1 ronde 19 1
16 Vlag van San Marino Fabio Barchitta Katayama-ELF-HRC-Honda +1 ronde 18
17 Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Yamaha +1 ronde 21
18 Vlag van Zweden Peter Lindén Honda +1 ronde 16
19 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +1 ronde 15
20 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Honda +1 ronde 22
21 Vlag van Zweden Peter Sköld Honda 1 ronde 23
22 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki +1 ronde 26
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Honda +2 ronden 30
24 Vlag van Denemarken Claus Wulff Honda +2 ronden 31
25 Vlag van Zweden Åke Dahli Suzuki +2 ronden 28
26 Vlag van Zwitserland Christoph Bürki Honda +2 ronden 27
27 Vlag van Zweden Lars Johansson Suzuki +3 ronden 34

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Honda 25
Vlag van Italië Alessandro Valesi Honda 20
Vlag van Zwitserland Nicholas Schmassmann Honda 29
Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda 32
Vlag van Nederland Maarten Duyzers HDJ-Honda Krukas 24

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 14
Vlag van Zweden Thomas Aronsson Honda 33

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zweden Gunnar Bruhn Honda
Vlag van Finland Ari Rämö Honda
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda Blessure[2]
Vlag van Australië Malcolm Campbell ELF-Honda
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Hein Gericke-Honda Blessure[3]
Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda
Vlag van Italië Marco Papa Honda
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Katayama-ELF-Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manley Suzuki
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 215
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 192
3 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 174
4 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 138
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 128
6 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 113
7 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 104
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 102
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 88
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 66

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Nadat de Yamaha's op het bochtige Donington Park in het voordeel waren geweest, verwachtte men op de snelle Scandinavian Raceway dat de Honda's het voortouw zouden nemen. Luca Cadalora, de winnaar op Donington, was echter opnieuw de snelste en behalve Juan Garriga was ook Jean-Philippe Ruggia met zijn productie-Yamaha TZ 250 sneller dan de Honda's. Jacques Cornu brak bij een val een sleutelbeen, waardoor het erop leek dat hij niet zou kunnen starten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"38'24
2. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"38'71
3. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 1"38'72
4. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"38'92
5. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 1"39'18
6. Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 1"39'34
7. Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 1"39'38
8. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"39'38
9. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"39'43
10. Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 1"39'51

De race[bewerken]

Na de start in Zweden leidde Reinhold Roth voor Luca Cadalora, Dominique Sarron, Sito Pons, Jean-Philippe Ruggia, Juan Garriga, Carlos Cardús, Iván Palazzese en Jacques Cornu. Al snel vormde zich een kleinere kopgroep met Cadalora, Garriga, Pons, Roth en Sarron. Vooral Garriga, Pons en Cadalora vochten om de leiding, tot de laatste in de negende ronde ten val kwam. Een ronde later viel op dezelfde plaats Masahiro Shimizu, die door Cornu niet meer ontweken kon worden waardoor ook hij viel. Pons won de race voor Garriga en bouwde daarmee zijn voorsprong in het kampioenschap uit tot negen punten, waarmee het met (naar men toen nog dacht[4]) drie races te gaan nog steeds spannend was.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 41"27'89 4 20
2 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 41"28'19 3 17
3 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 41"28'56 9 15
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 41"28'80 5 13
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 41"45'73 6 11
6 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha 41"56'39 14 10
7 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 41"58'17 2 9
8 Vlag van Oostenrijk August Auinger Aprilia-Rotax 42"01'11 19 8
9 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Defi-Rotax 42"01'35 13 7
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha 42"05'57 15 6
11 Vlag van Duitsland Helmut Bradl Honda 42"20'18 23 5
12 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Docshop-Yamaha 42"23'78 24 4
13 Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 42"24'06 20 3
14 Vlag van Italië Maurizio Vitali Gazzaniga-Rotax 42"24'43 26 2
15 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha 42"24'87 18 1
16 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Honda 42"30'71 31
17 Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli 42"39'66 21
18 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 42"41'88 17
19 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Honda 43"06'39 33
20 Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Honda +1 ronde 35

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax 16
Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha Val 12
Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax Opgave 11
Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Fior-Rotax 30
Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda Val[5] 10
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda Val 8
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Val 1
Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha 32
Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 22
Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Honda 28
Vlag van Zweden Eilart Lundstedt Rotax 38
Vlag van Spanje Alberto Puig Honda 34
Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 29
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha 27

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Yamaha 25
Vlag van Andorra Javier Cardelús Aprilia-Rotax Blessure 36
Vlag van Frankrijk Christian Boudinot Fior-Rotax 37
Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 7

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zweden Bobby Issazadhe Yamaha
Vlag van Zweden Sandy Berlin Yamaha
Vlag van Japan Seigo Kikuchi HRC-Honda
Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
Vlag van Zweden Johan Svaerdgren Yamaha
Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda
Vlag van Finland Hannu Kallio Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Blessure[6]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Yamaha
Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 199
2 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 190
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 151
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 135
5 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 130
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 121
7 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 91
8 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 87
9 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 58
10 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 51

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de 125cc-training was Jorge Martínez de snelste, maar de tijden lagen dicht bij elkaar, zodat Ezio Gianola bepaald niet kansloos was in de race. Hans Spaan deed goede zaken met zijn vierde startplaats voor zijn concurrent Julián Miralles. Ook opvallend was de negende tijd van Taru Rinne, die vorig jaar nog hard was gevallen in Anderstorp, maar die in de GP van Frankrijk als eerste vrouwelijke solocoureur WK-punten had gescoord.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 1"45'83
2. Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 1"45'90
3. Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 1"46'61
4. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"46'66
5. Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 1"46'67
6. Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 1"46'71
7. Vlag van Duitsland Hubert Abold Nieto-Ducados-Honda 1"46'87
8. Vlag van Italië Fausto Gresini Pileri-AGV-Garelli 1"47'04
9. Vlag van Finland Taru Rinne Pileri-AGV-Garelli 1"47'22
10. Vlag van Italië Corrado Catalano Aprilia-Rotax 1"47'53

De race[bewerken]

In de eerste helft van de 125cc-race in Zweden moest Jorge Martínez het initiatief aan Ezio Gianola laten. Martínez wilde niet te veel risico's nemen, maar toen hij eenmaal begon in te lopen op Gianola ging hij hem ook voorbij. Doordat hij drie punten meer scoorde dan Gianola was Martínez nu zeker van de wereldtitel. Intussen had Julián Miralles lang alleen op de derde plaats gereden, achtervolgd door Adi Stadler en Hans Spaan. Spaan's Honda was sneller dan die van Stadler en hij achterhaalde zelfs Miralles. Bij het uitkomen van de laatste bocht viel Spaan Miralles aan en beiden dachten dat ze derde waren geworden. De tijdwaarneming gaf echter aan dat Miralles 0,22 seconde sneller was geweest.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 40"56'47 1 20
2 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 40"56'76 2 17
3 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 41"08'12 6 15
4 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 41"08'34 4 13
5 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 41"15'47 3 11
6 Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda 41"20'79 11 10
7 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 41"21'35 23 9
8 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 41"21'91 13 8
9 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Hummel-Honda 41"24'19 14 7
10 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 41"26'36 20 6
11 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 41"26'79 5 5
12 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 41"30'11 31 4
13 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 41"32'31 30 3
14 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 41"40'62 15 2
15 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 41"44'81 18 1
16 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 41"45'49 22
17 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Honda 41"50'74 17
18 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Waibel-Honda 41"55'86 28
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 41"56'06 36
20 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda 41"57'24 32
21 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi 41"57'57 35
22 Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda 41"58'05 7
23 Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 41"58'46 24
24 Vlag van Finland Jussi Hautaniemi Honda 41"59'18 37
25 Vlag van Finland Taru Rinne Honda 42"12'76 9
26 Vlag van Spanje Andrés Sánchez Rotax +1 ronde 34
27 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Ferac-Rotax +1 ronde 29

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Pileri-AGV-Garelli Val 26
Vlag van Verenigd Koninkrijk Krysztof Galatowicz Honda 16
Vlag van Italië Fausto Gresini Pileri-AGV-Garelli 8
Vlag van Spanje Juan Ramon Bolart JJ Cobas-Rotax 25
Vlag van Italië Corrado Catalano Aprilia-Rotax Motor 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Cagiva Opgave 21
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Cagiva Opgave 19
Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda Val 12
Vlag van Oostenrijk Mike Leitner LCR-Rotax 27

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Finland Esa Kytölä Honda

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda
Vlag van Zweden Håkan Olsson Honda
Vlag van Spanje Javier Debón Rotax
Vlag van Spanje Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax
Vlag van Zweden A. Andersson Rotax
Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Noki-Rotax
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford Honda
Vlag van Frankrijk Paul Bordes Honda
Vlag van Nederland Jos van Dongen Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez (wereldkampioen) Nieto-Ducados-Derbi 177
2 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 157
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 95
4 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 87
5 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 69
6 Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 61
7 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 60
8 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 52
9 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 50
10 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 49

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Toen de meeste combinaties in de eerste (droge) training hun beste tijden zetten, kwamen de Nederlandse equipes in grote problemen. Theo van Kempen had moeilijkheden met zijn versnellingsbak en reed de zestiende tijd, maar Egbert Streuer kon door een gebroken versnellingsbakas helemaal geen tijd zetten. Hij moest dat later op een natte baan doen en kwalificeerde zich maar net, als twintigste en laatste. Steve Webster was de snelste, terwijl kampioenschapsleider Rolf Biland vanaf de tweede startrij moest starten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser 1"39'68
2. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM 1"40'49
3. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"40'83
4. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"40'96
5. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 1"41'74
6. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"43'09
7. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 1"43'61
8. Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Krauser 1"43'80
9. Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 1"44'04
10. Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-Yamaha 1"44'09

De race[bewerken]

Bij winst zouden Rolf Biland en Kurt Waltisperg in deze race al wereldkampioen kunnen worden. Het kampioenschap moest echter nog even uitgesteld worden, want hoewel Biland even de leiding wist te nemen, werd hij toch nog ingehaald door Steve Webster/Tony Hewitt. De Yamaha van Egbert Streuer liep voor het eerst van het seizoen probleemloos, maar nu moest hij met bakkenist Bernard Schnieders van de laatste rij starten. Streuer passeerde bijna het hele veld en finishte als derde. Biland/Waltisperg hoefden zich echter geen zorgen te maken. Ze hoefden in de GP van Tsjecho-Slowakije slechts veertiende te worden om wereldkampioen te worden en zelfs als ze zouden uitvallen moesten Webster/Hewitt ook nog winnen om hen de titel afhandig te maken.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser 38"32'47 1 20
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser +1'04 4 17
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha +3'83 20 15
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser +20'18 3 13
5 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM +47'85 2 11
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +1"19'50 5 10
7 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +1"24'51 6 9
8 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Zweden Peter Lindén Windle-Yamaha +1"37'03 13 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 11 7
10 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 9 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 12 5
12 Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-Yamaha 10 4
13 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 14 3
14 Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Martial Charpentier Seymaz-JPX 15 2
15 Vlag van Nieuw-Zeeland Doug Chivas Vlag van Zweden Håkan Olsson LCR-Yamaha 1

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Krauser Ontsteking 8
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 7
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Lucky Strike-LCR-Yamaha Ongeval[7] 16

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 154
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser 136
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 82
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 80
5 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 64
Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 61
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 53
9 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 48
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Yamaha 46

Trivia[bewerken]

Jacques Cornu[bewerken]

Nadat Jacques Cornu tijdens de training geblesseerd raakte werd hij onmiddellijk naar Zwitserland gevlogen, waar professor Livio in het ziekenhuis van Lausanne een sleutelbeenfractuur vaststelde. Livio mat hem echter een beschermend korset aan waardoor Cornu terug kon vliegen naar Zweden om alsnog te starten.

Peter Lindén[bewerken]

Natuurlijk voelt een luchtmachtofficier zich thuis op een vliegveld (zoals het circuit van Anderstorp). Dat gold in elk geval voor Peter Lindén, die in een nationale superbike-race startte, daarna in de 500cc-klasse achttiende werd en in de zijspanrace als bakkenist van Yoshisada Kumagaya Brian Barlow verving en achtste werd.

Taru Rinne[bewerken]

Taru Rinne had al hoge ogen gegooid door in de GP van Frankrijk veertiende te worden, maar dat ze nu slechts vijfentwintigste werd lag niet aan haar. Na de negende trainingstijd gereden te hebben lag ze ook in de race op de negende plaats toen haar uitlaat scheurde.

Zwembad[bewerken]

Een zwembad is uiteraard geen eerste noodzaak op een circuit, maar dat van Anderstorp maakte deel uit van een jarenlange traditie. Wie in Anderstorp een wereldtitel behaalde werd door zijn collega's in het zwembad gegooid. Omdat de Zweedse GP altijd tegen het einde van het seizoen viel waren dat al heel wat coureurs geweest. Nu het door achterstallig onderhoud onbruikbaar was geworden bleef Jorge Martínez een bad bespaard. Het onbruikbare zwembad stond echter ook symbool voor de rest van het circuit, dat ook niet werd onderhouden.

Alle races op zondag[bewerken]

Tot aan dit jaar had de organisatie van de Zweedse GP de 250cc-klasse altijd op zaterdag laten rijden, terwijl ze gemakkelijk in het programma van de zondag paste. Daarme hoopte men meer entreegelden op te halen, maar de coureurs beviel het allerminst. De 250cc-rijders hadden een trainingsdag minder en er kwam nauwelijks publiek op af. Nu had de FIM echter een ultimatum gesteld: men mocht alleen op zaterdag racen als er voor een Eurovisie-signaal gezorgd was. De Eurovisie zag daar echter niets in en maakte alleen beelden op zondag, zodat de Zweden gedwongen waren dan ook de 250cc-klasse te laten rijden. Vreemd genoeg had de FIM de Zweedse Grand Prix al voor het seizoen 1989 op de kalender gezet, maar de IRTA was het daar niet mee eens. Zij legde de organisatie een flink aantal eisen voor en dreigde de GP in 1989 over te slaan.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1988
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1988

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1987
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1989
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI