Grand Prix-wegrace van Zweden 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Officiële naam Grand Prix of Sweden 1979
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 21 en 22 juli 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Nederland Wil Hartog
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Tweede Vlag van Nederland Jack Middelburg
Derde Vlag van Nederland Boet van Dulmen
250 cc
Poleposition Vlag van Australië Gregg Hansford
Snelste ronde Vlag van Australië Gregg Hansford
Eerste Vlag van Italië Graziano Rossi
Tweede Vlag van Australië Gregg Hansford
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler
Snelste ronde Vlag van Duitsland Gert Bender
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1979 was de negende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1979. De races werden verreden op 21 en 22 juli 1979 in het Karlskoga Motorstadion nabij Karlskoga (Örebro län). In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 125cc-klasse beslist.

Algemeen[bewerken]

Een aantal Nederlandse coureurs was niet blij met de KNMV, die geen afgevaardigde naar Zweden had gestuurd en bovendien had verzuimd hen aan te melden voor de races. Zo kon er geen enkele Nederlander in de 250cc-klasse starten, Peter Looijesteijn kwam voor niets uit Portugal en Jan Huberts en Jack Middelburg konden de organisatie overtuigen hen toch te laten starten. Men was te spreken over de organisatie in Zweden: persmensen konden ongestoord werken, de organisatie luisterde naar de wensen van de coureurs. De vrije training op zaterdag werd een tijdtraining, zodat coureurs die een defecte motorfiets hadden gehad zich nog konden kwalificeren. De coureurs hadden wel nog een lijst met verbeteringen voor het circuit, maar ook die werd welwillend in ontvangst genomen. De 250cc-race werd al op zaterdag gereden, wat erg vreemd was voor een GP met slechts vier raceklassen op het programma. Voor de coureurs maakte het niet veel verschil, maar het publiek dat ook belangstelling had voor de 250cc-race moest twee dagen naar het circuit komen. Het resultaat was dat de hele Grand Prix slechts weinig toeschouwers trok.

500 cc[bewerken]

In de 500cc-klasse ging Philippe Coulon vier ronden lang aan de leiding, ondanks de poleposition van Kenny Roberts. Na vier ronden nam Wil Hartog de leiding en hij liep weg van de rest van het veld. Barry Sheene wist pas in de tiende ronde Kenny Roberts te passeren, waarmee hij de derde plaats pakte. Wil Hartog kreeg problemen met een hangende gasschuif en viel. Coulon was toen al gevallen en Boet van Dulmen en Jack Middelburg drongen door tot de top drie terwijl ze Steve Parrish van zich af schudden. In de 26e ronde ging van Dulmen voorbij Roberts, die weer problemen met zijn achterschokdemper had. Van Dulmen was nu tweede, maar moest die plaats door koppelingsproblemen afstaan aan Middelburg. Die wist Sheene zelfs tot vijf seconden te naderen, terwijl van Dulmen op de streep weer twee seconden achter Middelburg zat.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki 55' 27" 66 15
2 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +4" 96 12
3 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki +7" 06 12
4 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +25" 82 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +27" 67 6
6 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki +35" 48 5
7 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki +1' 04" 14 4
8 Vlag van Japan Ikujiro Takai Yamaha +1' 07" 78 3
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +1' 08" 02 2
10 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki +1 ronde 1
11 Vlag van Zweden Lennart Bäckström Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Nederland Willem Zoet Suzuki +1 ronde
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki val
DNF Vlag van Australië Kenny Blake Suzuki motor
DNF Vlag van Denemarken Erik Björn Paulsen Suzuki motor
DNF Vlag van Noorwegen Odd Arne Lände Suzuki motor
DNF Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki val
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli motor
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha motor
DNF Vlag van Zweden Peter Sköld Suzuki motor
DNF Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki motor
DNF Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki motor
DNF Vlag van Denemarken Chris Fisker Suzuki motor
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Suzuki motor
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki val
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNQ Vlag van Finland Timo Pohjola Suzuki
DNQ Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki

250 cc[bewerken]

In de 250cc-race op zaterdag werd Graziano Rossi bij het uitkomen van de eerste bocht bijna getorpedeerd door Randy Mamola, waardoor Gregg Hansford aan de leiding ging. Rossi stelde echter na een paar ronden orde op zaken en bleef de rest van de race aan de leiding. Achter hem was het ook niet spannend: Gregg Hansford bleef tweede, op behoorlijke afstand gevolgd door Patrick Fernandez.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli 49' 46" 37 15
2 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +3" 83 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +32" 28 10
4 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +36" 92 8
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +43" 68 6
6 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki +58" 85 5
7 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +1' 01" 18 4
8 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +1 ronde 3
9 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Zweden Eilert Rundstedt Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Zweden Lennart Bäckström Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha +1 ronde
17 Vlag van België Olivier Liégeois Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Zweden Göran Tunhage Yamaha +2 ronden
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Yamaha versnellingsbak
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri MBA val
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Italië Walter Villa Yamaha
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Yamaha
DNF Vlag van Noorwegen Åke Grahn Yamaha
DNF Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha
DNF Vlag van België René Delaby Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Woodland Yamaha
DNF Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha
DNF Vlag van Zweden Peter Sköld Yamaha
DNF Vlag van Noorwegen Alf Graarud Yamaha

125 cc[bewerken]

Pier Paolo Bianchi had het hele seizoen diensten moeten verlenen aan eerste rijder Ángel Nieto, maar nu die geblesseerd in het ziekenhuis lag besloot teamchef Jörg Möller (vanuit een ander ziekenhuis, want hij had een voedselvergiftiging) Nieto's machine aan Bruno Kneubühler te geven. Kneubühler reed prompt de snelste trainingstijd, maar na de start gingen Bianchi en Gert Bender aan de leiding van de race. Ze wisselden elkaar aan de leiding enkele malen af, maar uiteindelijk won Bianchi, een jaar na zijn ongeval in de Finse GP, weer eens een race. Ricardo Tormo, Per-Edvard Carlsson en Jean-Louis Guignabodet vochten toen nog om de tweede plaats, gevolgd door Hans Müller en Eugenio Lazzarini. In de vijftiende ronde viel Walter Koschine en hij nam in zijn val Maurizio Massimiani in zijn val mee. Massimiani moest opgeven door een gebroken schakelpedaal en dat was het moment dat Ángel Nieto wereldkampioen werd. Massimiani was de enige die nog een theoretische kans op de titel had, maar die was nu verkeken. Vijf ronden voor het einde ging het regenen en toen werd het hele klassement nog eens overhoop gegooid. De een na de ander schoof van de baan: Carlsson, Bender, Kneubühler, Müller, Kinnunen, Tormo en in de laatste bocht ook Gianpaolo Marchetti, die vierde lag maar uiteindelijk negende werd. Guignabodet passeerde de finish als tweede en Thierry Noblesse werd derde. Noblesse lag enkele ronden voor het einde nog op de tiende plaats en had niet meer gedaan dan op zijn motor blijven zitten. De rijders voor hem schakelden zichzelf uit.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli 49' 02" 60 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +21" 15 12
3 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli +23" 19 10
4 Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli +40" 06 8
5 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli +44" 43 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli +52" 11 5
7 Vlag van Australië Barry Smith Morbidelli +58" 64 4
8 Vlag van Duitsland Stefan Jansen Morbidelli +1' 34" 93 3
9 Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA +3' 58" 41 2
10 Vlag van Finland Johnny Wickström Morbidelli +1 ronde 1
11 Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Morbidelli +1 ronde
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco val
DNF Vlag van Duitsland Gert Bender Bender val
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Minarelli[1] val
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA val
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA val
DNF Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA val
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Motobécane
DNF Vlag van Zweden Jan Bäckström Morbidelli
DNF Vlag van Finland Auno Hakala Morbidelli
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani MBA schakelpedaal
DNF Vlag van Zwitserland Marc-Anton Constantin Morbidelli
DNF Vlag van Duitsland Walter Koschine Fantic val
DNF Vlag van Zweden Roland Olsson Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Lars Carlsson Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer MBA
DNF Vlag van Nederland Kees van de Ven Morbidelli versnellingsbak
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster MBA
DNF Vlag van Duitsland Wolfgang Glawaty MBA
DNF Vlag van Frankrijk Yves Dupont Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Tore Alexandersson Morbidelli
DNF Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Berndth Börjesson Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Johnny Svensson Rotax
DNQ Vlag van Nederland Jan Huberts MBA

Zijspanklasse B2A[bewerken]

Rolf Biland had poleposition in Zweden, maar moest na de zevende ronde naar de pit om een nieuwe bougie te laten monteren. Rolf Steinhausen nam de leiding in de race, maar stopte een ronde later met pech. Derek Jones nam nu de leiding, maar in de 20e ronde werd hij gepasseerd door Jock Taylor met zijn gelegenheidsbakkenist[2] Benga Johansson. Hoewel Werner Schwärzel op korte afstand volgde wisten Taylor/Johansson de leiding tot de finish vast te houden. Rolf Biland en Kurt Waltisperg zorgden voor spektakel door vanaf de zestiende plaats toch nog door te dringen tot het podium.

Uitslag zijspanklasse B2A[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Windle-Yamaha 15
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Yamaha 12
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Schmid-Yamaha 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Yamaha 8
5 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Johan van der Kaap Schmid-Yamaha 6
6 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 5
7 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Paul Gérard Busch-Suzuki 4
8 Vlag van Zweden Björn Andersson Vlag van Zweden Lars Nordström Yamaha 3
9 Vlag van Zweden Roine Larsson Vlag van Zweden Håkan Bjargestad Yamaha 2
10 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Billy Gällros Krauser-Yamaha 1
DNF Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur KSA-Yamaha
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1978
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1981
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA