Grand Prix-wegrace der Naties 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Officiële naam Gran Premio delle Nazioni 1979
Land Vlag van Italië Italië
Datum 12-13 mei 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Italië Virginio Ferrari
Derde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
350 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Australië Gregg Hansford
Tweede Vlag van Japan Sadao Asami
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Derde Vlag van Italië Maurizio Massimiani
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Blatter
Derde Vlag van Nederland Peter Looijesteijn

De Grand Prix-wegrace der Naties 1979 was vierde race van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1979. De meeste races werden verreden op 13 mei 1979 op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola. De 125cc-klasse reed haar race al op zaterdagmidag 12 mei. Waar dat voor nodig was was een raadsel, want op zondag zat er een pauze van twee uur tussen de 50cc- en de 350cc-race.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix des Nations werd in tegenstelling tot de 200 mijl van Imola georganiseerd door de duidelijk minder ervaren motorclubs van Pesaro en Riccione. Dat resulteerde in moeilijkheden met inschrijvingen, terwijl monteurs en persmensen problemen hadden met het verkrijgen van pasjes. Hoewel het weer tijdens de trainingen goed was, ontstonden er veel valpartijen, waardoor belangrijke rijders al voor de races uitgeschakeld werden. Ricardo Tormo brak een vinger, Vic Soussan brak een sleutelbeen en had leverklachten, Eric Saul brak een arm en Hubert Rigal brak een hand. Er was ook een sterfgeval te betreuren: de broer en tevens monteur van Carlos Morante kwam om door zuurstofgebrek in de cabine van zijn vrachtauto.

500 cc[bewerken]

Al voor de start waren er vanwege de warmte bandenproblemen in Imola. Terwijl Kenny Roberts met zijn Goodyear slicks geen problemen leek te kennen, stapte Barry Sheene voor het eerst sinds jaren over van Michelin naar Dunlop. Wil Hartog maakte in de 500cc-klasse weer een van zijn befaamde bliksemstarts en leidde in het begin van de race een groep met Marco Lucchinelli, Virginio Ferrari, Boet van Dulmen, Mike Baldwin, Jack Middelburg en Kenny Roberts, die slecht gestart was maar al voor de Tosa-bocht negen man uitremde. In de derde ronde had Roberts de leiding al van Hartog overgenomen, maar Hartog bleef tweede, tot hij zichzelf in de elfde ronde met een valpartij uitschakelde. Ferrari, die in de training hard gevallen was, wist de tweede plaats te grijpen voor Tom Herron. Boet van Dulmen viel voor de zesde keer uit door een uitgelopen krukaslager, maat dit keer namen enkele monteurs zijn motorblok mee naar Japan omdat ze vermoedden dat hem een motor met kromme carters geleverd was. Anders was zijn veelvuldige pech niet te verklaren.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 59' 17" 0 15
2 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki + 10" 9 12
3 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki + 17" 4 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki + 31" 9 8
5 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Suzuki + 40" 6 6
6 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki + 51" 0 5
7 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki + 55" 0 4
8 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki + 1' 01" 0 3
9 Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli + 1' 39" 7 2
10 Vlag van Italië Giovanni Pelletier Suzuki + 1 ronde 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki + 1 ronde
12 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki + 1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Cagiva-Suzuki + 1 ronde
14 Vlag van Oostenrijk Werner Nenning Suzuki + 1 ronde
15 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki + 1 ronde
16 Vlag van Italië Raffaele Pasqual Suzuki + 1 ronde
17 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki + 2 ronden
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha teamorders[1]
DNF Vlag van Italië Leandro Becheroni Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki vering
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki krukaslager
DNF Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki val
DNF Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki ongeluk
DNF Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki motor
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Michel Rougerie Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Gianni Rolando Suzuki ongeluk
DNF Vlag van Italië Carlo Paganini Suzuki motor
DNF Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki
DNF Vlag van Italië Gregorio Mariani Suzuki
DNQ Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
DNQ Vlag van Duitsland Jürgen Steiner Suzuki
DNQ Vlag van Italië Sandro Moro Suzuki
DNQ Vlag van Italië Corrado Tuzii Suzuki
DNQ Vlag van Italië Mario Prattichizzo Suzuki
DNQ Vlag van Italië Carlo Prati Suzuki
DNQ Vlag van Italië Stefano Bonetti Suzuki
DNQ Vlag van Italië Giovanni Pretto Suzuki

350 cc[bewerken]

De 350cc-race in Imola werd bij temperaturen van ca. 30 °C gereden en dat eiste nogal wat van rijders en motoren. 21 Coureurs vielen uit. De eerste was Jon Ekerold, die aanvankelijk aan de leiding reed maar bij een val zijn sleutelbeen brak. Kork Ballington nam de leiding, maar viel ook uit. Inmiddels reed Gregg Hansford kort achter hem en Hansford won de race. Sadao Asami wist in de laatste ronden Patrick Fernandez achter zich te laten. Jon Ekerold bleef ondanks zijn uitvallen leider in de WK-stand.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 52' 42" 6 15
2 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha + 11" 4 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha + 12" 8 10
4 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki + 15" 1 8
5 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha + 1' 02" 8 6
6 Vlag van Australië Murray Sayle Yamaha + 1' 43" 9 5
7 Vlag van Italië Eddy Elias Yamaha + 1' 53" 5 4
8 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha + 1 ronde 3
9 Vlag van Italië Adelio Faccioli Yamaha 2
10 Vlag van Japan Yoshimi Matsumoto Yamaha 1
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha val
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki
DNF Vlag van Italië Vanes Francini Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Italië Walter Villa Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Bimota-Yamaha
DNF Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha
DNF Vlag van Italië Giorgio Avveduti Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Yamaha vastloper
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki
DNF Vlag van Italië Raul Martini Yamaha
DNF Vlag van Italië Mario Lega Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki
DNQ Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNQ Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNQ Vlag van Italië Attilio Riondato Yamaha
DNQ Vlag van Italië Walter Migliorati Yamaha
DNQ Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha
DNQ Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha
DNQ Vlag van Italië Angelo Monduzzi Yamaha
DNQ Vlag van Italië Arturo Venanzi Yamaha
DNQ Vlag van België Patrick de Radiguès Yamaha
DNQ Wolland Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
DNQ Vlag van België Olivier Liégeois Yamaha
DNQ Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha
DNQ Vlag van Italië Paolo Niccoli Yamaha
DNQ Vlag van Tsjechië Peter Baláž Harley-Davidson
DNQ Vlag van Monaco Hubert Rigal Yamaha
DNQ Vlag van Italië Giorgio Gabellini Yamaha

250 cc[bewerken]

Graziano Rossi had zijn nieuwe Morbidelli motor in het oude frame laten zetten en ging daarmee aan de leiding van de 250cc-race in Imola. Kork Ballington en Randy Mamola zaten hem op de hielen en Ballington bleek de sterkste. Rossi moest met Mamola vechten om de tweede plaats, maar viel uit. Mamola werd tweede en Barry Ditchburn besliste het gevecht met Walter Villa om de derde plaats in zijn voordeel.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 49' 01" 0 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Adriatica + 27" 3 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki + 56" 0 10
4 Vlag van Italië Walter Villa Yamaha + 56" 1 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki + 1' 31" 4 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha + 1' 33" 0 5
7 Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha + 1' 42" 4 4
8 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha + 1' 43" 4 3
9 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha + 1' 49" 8 2
10 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Yamaha + 1' 52" 8 1
11 Vlag van België Richard Hubin Yamaha + 1' 55" 0
12 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha + 1' 59" 2
13 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha + 1 ronde
14 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha + 1 ronde
15 Vlag van Italië Giuseppe Consalvi Yamaha + 1 ronde
DNS Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha geblesseerd na val
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli motor
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Italië Mario Lega Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki
DNF Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti Yamaha
DNF Vlag van Italië Germano Conti Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Marcheggiani Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki
DNF Vlag van Monaco Hubert Rigal Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha
DNF Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Solari Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Bert Struijk Yamaha
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNQ Vlag van Italië Giorgio Avveduti Yamaha
DNQ Vlag van België René Delaby Yamaha
DNQ Vlag van Venezuela Edoardo Alemán Yamaha
DNQ Vlag van België Jean-Marc Toffolo Armstrong
DNQ Vlag van Italië Emilio Rigamonti Yamaha
DNQ Vlag van Italië Rossano Mancinelli Yamaha
DNQ Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
DNQ Vlag van Italië Gabriele Cantone Yamaha
DNQ Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Yamaha
DNQ Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha
DNQ Vlag van Italië Pierluigi Conforti Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Alain Béraud Yamaha
DNQ Vlag van Oostenrijk Rudolf Weiss Yamaha
DNS Vlag van Spanje (1977-1981) Carlos Morante Yamaha broer overleden

125 cc[bewerken]

In Imola werd voor het eerst in de 125cc-klasse door enkele coureurs met slicks gereden: Maurizio Massimiani gebruikte Michelin, Thierry Espié en Harald Bartol Dunlop, maar Bartol had zijn beste motorblok al tijdens de training opgeblazen en stopte na enkele ronden. Aanvankelijk ging het gevecht om de leidende positie tussen Ángel Nieto (Minarelli), Thierry Espié (Motobécane) en Maurizio Massimiani (MBA), die in Oostenrijk nog zijn sleutelbeen gebroken had. Tegen het einde van de race bouwde Nieto toch een flinke voorsprong op ten opzichte van Espié (tweede) en Massimiani.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 45' 56" 5 15
2 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane + 4" 2 12
3 Vlag van Italië Maurizio Massimiani MBA + 18" 7 10
4 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA + 36" 4 8
5 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA + 50" 0 6
6 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli + 54" 6 5
7 Vlag van Italië Pierluigi Conforti MBA + 1' 02" 6 4
8 Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli + 1' 04" 3 3
9 Vlag van Italië Paolo Ferretti Morbidelli + 1' 32" 8 2
10 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA + 1' 33" 6 1
11 Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA + 1' 34" 0
12 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli + 1' 37" 5
13 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli + 1' 37" 9
14 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA + 2' 03" 5
15 Vlag van Italië Roberto D'Amico Morbidelli + 1 ronde
16 Vlag van Italië Daniele Dall'Olio Morbidelli + 1 ronde
DNF Vlag van Italië Ezio Mischiatti LGM
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA
DNF Vlag van Frankrijk Jean-François Lecureux Morbidelli
DNF Vlag van Duitsland Richard Schmiederer Morbidelli
DNF Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA
DNF Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli
DNF Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA ontsteking
DNF Vlag van Duitsland Walter Koschine Fantic
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Italië Italo Zerbini MBA
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Italië Maurizio Musco Morbidelli
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA
DNQ Gross Morbidelli
DNQ Vlag van Nederland Jan Huberts MBA
DNQ Vlag van Italië Ivan Carlo Villini Morbidelli
DNQ Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Morbidelli
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Paul Magnoni Morbidelli
DNQ Vlag van Italië Claudio Granata UFO
DNQ Vlag van Italië Fabrizio Frollani Kreidler
DNQ Vlag van Italië Bruno Vasetti Morbidelli
DNQ Vlag van Frankrijk Daniel Meyer Morbidelli
DNQ Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler
DNQ Vlag van Australië Barry Smith Morbidelli
DNQ Vlag van Duitsland Wolfgang Glawaty MBA
DNQ Vlag van Frankrijk Michel Baloche Morbidelli

50 cc[bewerken]

Ricardo Tormo brak een vinger in de training in Imola en kon niet starten. Daarmee was Eugenio Lazzarini zonder competitie. Hij leidde de 50cc-race van start tot finish en won met bijna een minuut voorsprong op Rolf Blatter. Lazzarini reed voor het eerst in de 50cc-klasse met slicks, die waren geleverd door Metzeler. Peter Looijesteijn won het gevecht om de derde plaats van Aldo Pero, en dat bracht hem aan de leiding van de stand om het wereldkampioenschap.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler 31' 39" 8 15
2 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler + 55" 1 12
3 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Kreidler + 1' 05" 7 10
4 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler + 1' 10" 1 8
5 Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess Spezial + 1' 25" 5 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF + 1' 27" 8 5
7 Vlag van Italië Massimo Servadio UFO + 1' 29" 7 4
8 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler + 1' 44" 1 3
9 Vlag van Italië Ezio Saffiotti Paolucci + 1' 48" 0 2
10 Vlag van Italië Paolo Priori Derbi + 2' 06" 8 1
11 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler + 2' 07" 3
12 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos + 2' 36" 3
13 Vlag van Frankrijk Bruno Di Carlo Kreidler + 1 ronde
14 Vlag van Italië Ezio Mischiatti Kreidler + 1 ronde
15 Vlag van Italië Renzo Fabbri Bultaco + 1 ronde
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler
DNF Vlag van Italië Angelo Affini MTK
DNF Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Kreidler vastloper
DNF Vlag van Italië Silvano Ricchetti Kreidler
DNF Vlag van Italië Giorgio Paci Derbi
DNF Vlag van Italië Alberto Ieva Kreidler
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco
DNF Vlag van Italië Salvatore Milano Kreidler
DNF Vlag van Italië Sergio Zattoni LGM
DNF Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster MBA
DNF Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau ABF
DNF Vlag van Italië Salvatore Monreale UFO
DNF Vlag van Italië Guido Mancini Iprem
DNF Vlag van Italië Claudio Granata UFO
DNQ Vlag van Italië Massimo Gramantieri Ringhini
DNQ Vlag van Zwitserland Walter Rapolani Kreidler
DNQ Vlag van Italië Enrico Cereda UFO
DNQ Vlag van Italië Giorgio Macchiavelli UFO
DNQ Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zoran Krstic Tomos
DNQ Vlag van Italië Marino Nannetti Kreidler
DNQ Vlag van Finland Stefan Danielsson Kreidler
DNQ Vlag van Duitsland Daniel Corvi Kreidler
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1978
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA